I SA/Op 515/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo Usługowego A Spółka z o.o. w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 27 maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za luty 2011 r. wskutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 27 maja 2014 r., wydanej w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za luty 2011 r. skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia przedmiotowego postępowania. Uzasadniając swój wniosek strona wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne ujemne skutki dla prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżąca podniosła, że egzekucja kwoty zobowiązania podatkowego wynikającej z zaskarżonej decyzji (795 zł) oraz pozostałych decyzji organu podatkowego (w łącznej kwocie ok. 500.000 zł) spowoduje utratę płynności finansowej i niewypłacalność wobec kontrahentów, co może doprowadzić do upadłości Spółki. Strona przekazała także upomnienie skierowane przez Dyrektora Izby Celnej w Opolu wzywające skarżącą do uregulowania należności wynikającej z zaskarżonej decyzji w łącznej kwocie 1012,60 zł w terminie 7 dni od otrzymania upomnienia, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na wezwanie Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 sierpnia 2014 r. skarżąca spółka przedłożyła do tut. Sądu kolejne dowody wskazujące na wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w postaci sprawozdań finansowych na dzień 31.12.2013 r. oraz na 30.06.2014 r., z których wynika, że w ramach działalności gospodarczej spółka wykazała stratę. Skarżąca zaznaczyła, że działa na podstawie uzyskanego wcześniej kredytu i bieżących wpływów, co powoduje że nie posiada wolnych środków na uregulowanie spornych należności bez utraty płynności finansowej a nawet upadłości. Dyrektor Izby Celnej w Opolu odpowiadając na skargę nie odniósł się do powyższego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a wynika ponadto obowiązek wykazania przez wnioskującego okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności nawet wraz z odsetkami. Wnioskodawca musi zatem wykazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd administracyjny, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu skarżąca spółka wykazała w dostatecznym stopniu, iż wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez egzekucję należności podatkowej spowoduje pogorszenie jej sytuacji finansowej w znaczny i nieodwracalny sposób. Z przedłożonych przez stronę dokumentów wynika, że działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącą spółkę przyniosła w 2013 r. straty w kwocie 131.917,41 zł a od początku stycznia 2014 r. do czerwca 2014 r. strata wyniosła 17.261,87 zł. W świetle bilansu aktywa trwałe spółki wynoszą 17.608,50 zł, zaś zobowiązania krótkoterminowe stanowi kwota 1.080.766 zł. Nadto, Sąd miał na uwadze fakt, iż przed WSA w Opolu obecnie toczy się (łącznie z przedmiotowym postępowaniem) sześć spraw wywołanych skargami strony na decyzje Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za kolejno: styczeń, luty, marzec, kwiecień, lipiec i sierpień 2011 r. W przedmiotowej sprawie a także w sprawach o sygnaturach: I SA/Op 514/14, I SA/Op 516/14, I SA/Op 517/14, I SA/Op 518/14, I SA/Op 519/14, skarżąca przedłożyła skierowane do niej upomnienia Dyrektora Izby Celnej dotyczące należności podatkowych wynikających m.in. z zaskarżonej decyzji, których łączna wysokość wraz z odsetkami wynosi 492.684,60 zł. Wyżej wskazane okoliczności pozwalają na przyjęcie, że obecnie wyegzekwowanie należności wynikających z ww. decyzji może spowodować niewypłacalność skarżącej a w konsekwencji zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. W razie postawienia skarżącej spółki w stan upadłości, bez wątpienia doszłoby już do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, nawet gdy zaskarżone decyzje zostałyby w późniejszym czasie uchylone. Opisane okoliczności w pełni uzasadniają zatem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie, pewne znaczenie dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania ma również fakt zawieszenia przez Sąd z urzędu postępowania w sprawie z uwagi na wystąpienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 562/14) do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") z pytaniami prejudycjalnymi dotyczącymi kwestii przewidzianego w ramach art. 89 ust. 14- 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U z 2009 r. nr 3 poz. 11 ze zm.) obowiązku złożenia w ustawowym terminie zestawienia oświadczeń nabywców. Spowoduje to znaczne wydłużenie okresu oczekiwania na rozpoznanie skargi. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.