I SA/Op 540/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Gerard Czech po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 31 lipca 2015r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu postanawia: odrzucić skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez A. P. (dalej określanego jako: skarżący, strona) jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 31 lipca 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu z dnia 14 kwietnia 2015 r. odmawiającą stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu, mocą której organ ten określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym "A" Spółka cywilna K. K., A. P. z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu oraz orzekł o odpowiedzialności podatkowej byłych wspólników ww. spółki. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 października 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W wezwaniu zawarto pouczenie o wysokości, trybie i terminie uiszczenia wpisu, a nadto wskazano skutki niedopełnienia tego obowiązku (odrzucenie skargi). Odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu doręczony został skarżącemu za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 10 listopada 2015 r. do rąk dorosłego domownika H. P. Skarżący złożył w ustawowym terminie wniosek o przyznanie mu prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu z dnia 14 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Op 542/15 odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy, a jego sprzeciw od tego postanowienia nie został uwzględniony przez Sąd, który postanowieniem z dnia 2 marca 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego, na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako P.p.s.a. W konsekwencji zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 marca 2016r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 22 października 2015r. tj. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od doręczenia tego wezwania, pouczając go o sposobie uiszczenia wpisu i skutku niewykonania tego obowiązku w postaci odrzucenia skargi, a to stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. Wezwanie powyższe uznane zostało za doręczone z dniem 30 marca 2016 r. w trybie art. 73 § 4 P.p.s.a., a to wobec dwukrotnego awizowania (pierwsze awizo – dnia 16 marca 2016 r. i drugie awizo – dnia 24 marca 2016 r.) przesyłki pocztowej i powiadomienia skarżącego o możliwości jej odbioru w Urzędzie Pocztowym [...]. Powiadomienie pozostawione zostało w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W wyznaczonym terminie wpis od skargi nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania. Jednakże stosownie do § 3 tego artykułu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika bezspornie, że wobec odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy obejmującego m.in. zwolnienie od kosztów sądowych, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 marca 2016 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 22 października 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Skarżący, mimo dwukrotnego awizowania przesyłki w dniach: 16 i 24 marca 2016 r. na wskazany przez niego adres do korespondencji nie odebrał wezwania. Taki stan rzeczy skutkować musiał przyjęciem, że doręczenie przesyłki nastąpiło w dniu 30 marca 2016 r. w trybie tzw. doręczenia zastępczego wynikającego z art. 73 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z adnotacji poczty poczynionych na zwrotnym poświadczeniu odbioru oraz na kopercie zawierającej przesyłkę wynika, że wszystkie te wymagania zostały spełnione, a zatem stosownie do art. 73 § 4 P.p.s.a. wezwanie należało uznać za doręczone z dniem 30 marca 2016 r. Skoro skuteczne doręczenie przesyłki nastąpiło w dniu 30 marca 2016 r., wyznaczony skarżącemu termin do uiszczenia wpisu należnego od skargi upłynął w dniu 6 kwietnia 2016 r. W zakreślonym terminie strona nie uiściła wpisu, dlatego skarga podlegała odrzuceniu z mocy art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a