I SA/Op 546/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 16 listopada 2012 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. oraz nadpłaty w tym podatku postanawia : odrzucić skargę Skarżący Z. C., zamieszkały w Niemczech (adres: M., [...] H.), wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 16 listopada 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. oraz nadpłaty w tym podatku. W związku z wniesioną skargą zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 grudnia 2012 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł oraz do uzupełnienia braku formalnego tejże skargi przez złożenie pełnomocnictwa do doręczeń w kraju, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia w/w zarządzeń, o czym skarżący został prawidłowo pouczony. Powyższe wezwania doręczone zostały do rąk skarżącego w dniu 7 stycznia 2013 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia ich odbioru. W dniu 28 stycznia 2013 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym wyznaczył on pełnomocnika do doręczeń w kraju. Wraz z pismem skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 1 marca 2013 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, iż skarżący, uchylając się od przedłożenia dokumentów, o które był wezwany, nie wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości swojej sytuacji majątkowej i finansowej, wobec czego brak było podstaw do uwzględnienia wniosku. W związku z powyższym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału tut. Sądu z dnia 16 kwietnia 2013 r., ponownie wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 grudnia 2012 r. poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego do doręczeń w dniu 22 maja 2013 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru k. 51 akt sądowych), wobec czego zakreślony w tym wezwaniu termin do uiszczenia wpisu od skargi upływał w dniu 22 czerwca 2013 r. (sobota). Ponieważ jednak był to dzień traktowany jako ustawowo wolny od pracy, przyjąć należy, iż upływ tego terminu nastąpił w dniu 24.06.2013 r. W dniu 29 kwietnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynęło pismo skarżącego zawierające jego oświadczenie o cofnięciu skargi. Jak wynika z akt sprawy skarżący, mimo pouczenia, nie uiścił w zakreślonym mu dwumiesięcznym terminie należnego wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zasadą jest, że (o ile ustawa nie stanowi inaczej), do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r. poz. 270 t.j.) – dalej jako: [p.p.s.a.]) Natomiast zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl § 2 tego przepisu, jeżeli pismo wniosła osoba zamieszkała lub mająca siedzibę za granicą, która nie ma w kraju przedstawiciela, przewodniczący wyznaczy termin do uiszczenia opłaty nie krótszy niż dwa miesiące. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skutek pozostawienia nieopłaconego pisma bez rozpoznania nie powstaje jednak w przypadku, gdy należna opłata nie zostanie uiszczona od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia lub skargi o wznowienia postępowania. W takiej bowiem sytuacji zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., jeżeli od tych pism pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają one odrzuceniu przez sąd. Jak wynika z akt sprawy, prawomocne zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, doręczone skarżącemu w dniu 22 kwietnia 2013 r. zawierało wszystkie niezbędne dane, a więc dokładne określenie kwoty, terminu i sposobu uiszczenia opłaty, jak też zastrzegało rygor w postaci odrzucenia skargi na wypadek jego nieuiszczenia w terminie. Pomimo spełnienia tych wszystkich formalnych przesłanek skutecznego wezwania o uiszczenie wpisu od skargi, skarżący w zakreślonym dwumiesięcznym terminie, który upływał w dniu 24 czerwca 2013 r. wpisu nie uiścił. Dawało to podstawę do odrzucenia skargi po myśli art. 220 § 3 p.p.s.a. Wyjaśnić także należy, iż wobec nieuiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie, zaistnienie przesłanki do odrzucenia skargi wykluczało w niniejszej sprawie badanie dopuszczalności cofnięcia skargi (art. 60 p.p.s.a.), gdyż badanie takie możliwe jest dopiero po uiszczeniu wpisu sądowego (art. 220 § 1 p.p.s.a.) Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa skutkującą utrzymaniem w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Podkreślić trzeba, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Innymi słowy, strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji