I SA/Op 548/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędzia WSA Marta Wojciechowska Protokolant st. inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi H.Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 15 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego I. oddala skargę, II. przyznaje pełnomocnikowi radcy prawnemu A. W. od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) w tym kwotę podatku VAT 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć 20/100) tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną świadczoną z urzędu. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec H.Z. na podstawie tytułów wykonawczych od Nr [...] do Nr [...], obejmujących należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Sąd Rejonowy w O. postanowieniem z dnia 18 marca 2004r. sygn. akt [...] ogłosił upadłość obejmującą likwidację majątku dłużnika H.Z., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" w K. Postanowieniem z dnia 3 października 2005r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w O. stwierdził ukończenie postępowania upadłościowego prowadzonego wobec dłużnika. Organ egzekucyjny - zawiadomieniami z dnia 19 kwietnia 2012r. od Nr [...] do Nr [...] - dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego w Banku Pocztowym S.A. w B. W odpowiedzi Bank ten poinformował, że wskazany w zawiadomieniu dłużnik nie figuruje w ewidencji klientów Banku Pocztowego S.A. Pismami z dnia 2 maja 2012r. H.Z. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych od Nr [...] do Nr [...] W ocenie strony egzekwowany obowiązek już wygasł na skutek zakończonego w dniu 3 października 2005r. postępowania upadłościowego. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu postanowieniem z dnia 9 maja 2012r. uznał za nieuzasadniony zarzut zobowiązanego, złożony w trybie art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012r. poz. 1015 z późn. zm. - zwanej dalej "ustawą egzekucyjną"), tj. wygaśnięcia obowiązku. Dyrektor stwierdził, że dopuszczalne jest po prawomocnym zakończeniu postępowania upadłościowego dalsze prowadzenie egzekucji administracyjnej, obejmującej wierzytelności, które były objęte postępowaniem upadłościowym, ale nie zostały w całości zaspokojone. Organ pierwszej instancji wskazał na przepis art. 264 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2009r. Nr 175, poz. 1361 z późn. zm. - zwanej dalej "u.p.u.n."), zgodnie z którego wykładnią zajęcie całego majątku upadłego i podział uzyskanych środków pomiędzy wierzycieli nie zwalnia upadłego od obowiązku całkowitej zapłaty wierzytelności, jeżeli w postępowaniu upadłościowym nie zostały one całkowicie zaspokojone. Pismem z dnia 16 maja 2012r. H.Z. złożył zażalenie na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Opolu. Zobowiązany wniósł o jego uchylenie i umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009r. Nr 205, poz. 1585 z późn. zm. - zwanej dalej "ustawą o s.u.s"). H. Z. ponownie wskazał, że egzekwowany obowiązek nie istnieje z uwagi na zakończenie w 2005r. postępowania upadłościowego. Dowodził, ze znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej i nie ma środków na uregulowanie należności. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2012r. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 9 maja 2012r. Organ odwoławczy uznał, że skoro należności objęte spornymi tytułami wykonawczymi nie zostały zaspokojone w postępowaniu upadłościowym, które zostało ukończone na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia 3 października 2005r. sygn. akt [...] to istniało prawo do ich przymusowego egzekwowania na podstawie przepisów ustawy egzekucyjnej. Sam fakt zakończenia postępowania upadłościowego nie powoduje wygaśnięcia obowiązku zapłaty tych należności, które nie zostały zaspokojone w postępowaniu upadłościowym. Zobowiązany wniósł skargę na powyższe postanowienie. Domagał się zmiany bądź uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 15 listopada 2012r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając mu naruszenie art. 28 ust. 3 ustawy o s.u.s. W skardze H.Z. wskazał na fakt, iż przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu toczy się postępowanie ze skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie umorzenia należności wobec tego Zakładu. W Jego ocenie winna to być przesłanka do zawieszenia postępowania egzekucyjnego do czasu rozstrzygnięcia tej sprawy. Strona skarżąca wskazała również na swoją trudną sytuację materialną i zdrowotną oraz na swój wiek, jako przesłanki uniemożliwiające spłatę należności, objętych spornymi tytułami wykonawczymi. W skardze H.Z. opisał okoliczności, w jakich została ogłoszona upadłość prowadzonej przez niego firmy i podkreślał, że były to czynniki od niego niezależne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 28 marca 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 15 listopada 2012 r., i postanowienia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Opolu Inspektorat w K. z dnia 9 maja 2012 r. oraz o zasądzenie od organu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przez Skarb Państwa w wysokości 150 % stawki minimalnej i podatek VAT 23 %, które nie zostały zapłacone w całości ani w części. W uzasadnieniu pisma zarzucił, iż z art. 264 ust. 1 u.p.u.n. wynika, że ewentualną podstawą do dochodzenia należności składkowych winien być wyciąg wierzytelności, a formą egzekucja sądowa a nie administracyjna. W ocenie pełnomocnika przyjmuje się, że wyciąg z listy wierzytelności zastępuje uprzednio powstały tytuł egzekucyjny, a stanowisko, wykluczające konkurencję tytułów egzekucyjnych, dominuje w piśmiennictwie polskim (Jakubecki, Zedier, Prawo upadłościowe i naprawcze. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2010). Ponadto podniesiono zarzut przedawnienia należności odsetkowych od składek ubezpieczeniowych w przedmiotowych tytułach wykonawczych. Zdaniem pełnomocnika po uprawomocnieniu się w dniu 11 października 2005 r. postępowania z dnia 3 października 2005 r. kończącego postępowanie upadłościowe wobec H. Z., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" w K., bieg przedawnienia ww. odsetek zaczął ponownie swój bieg. Zgodnie zaś z normą art. 23 ustawy o s.u.s. w związku z art. 59 § 2 pkt 5 i 70 § 1 Ordynacji podatkowej, termin przedawnienia odsetek od składek na ubezpieczenie wynosi 5 lat, zatem przedawnienie nastąpiło 12 października 2010 roku. Normy art. art. 23 ustawy o s.u.s. w związku z art. 59 § 2 pkt 5 i 70 § 1 Ordynacji podatkowej stanowią lex specialis wobec art. 24 ust. 4 ustawy o s.u.s., i jako normy szczególne wcześniejsze winny mieć pierwszeństwo przed art. 24 ust. 4 ustawy o s.u.s., tj. normą generalną późniejszą (lex posterior generalis non derogat legi priori speciali). Żądanie uiszczenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przez Skarb Państwa w wysokości 150 % stawki minimalnej (3.600,00 zł), które nie zostały zapłacone w całości ani w części wynika, zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, z § 14 ust. 2 w zw. z § 6 pkt 5 w zw. z § 15 pkt 1 w zw. z § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, wynikająca z ww. tytułów wykonawczych, których kwota główna stanowi łącznie 17,389,60 zł, przy której opłata wchodząca w skład kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu wynosi 3.600,00 zł (2.400,00 zł x 150 %), powiększona o kwotę podatku od towarów i usług 23 % w wysokości 828,00 zł § 2 ust. 3 ww. Rozporządzenia. Niniejsza sprawa dotyczy daniny publicznej, należności określonej w pieniądzu, mającej przejść do Skarbu Państwa w wyniku postępowania egzekucyjnego w administracji. Sądy rozszerzająco interpretują kryterium "należność pieniężna" z § 14 ust. 2 ww. rozporządzenia, gdy dotyczy ono sprawy, której przedmiotem jest dochodzenie określonej sumy daniny publicznej, czyli świadczenia na rzecz państwa lub innego związku publicznoprawnego (np. gminy), którego realizacja jest zabezpieczona możliwością zastosowania przymusu państwowego. Stanowisko to zostało potwierdzone m.in. postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2009 r" I GZ 69/2009, LexPolonica nr 2626230. Na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2012 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Zauważył, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych i sądów powszechnych ukształtował się pogląd, iż po ogłoszeniu upadłości możliwe jest dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Na poparcie swojego stanowiska powoła wyrok NSA o sygn. akt II FSK 556/07 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2007 r., sygn. akt I ACA 1152/07. Pełnomocnik skarżącego dodatkowo zarzucił, iż tytuł wykonawczy w sposób niewłaściwy obejmuje kwotę odsetek liczoną od dnia wymagalności wierzytelności do dnia wystawienia tytułów. W jego ocenie należność główna i odsetki, które były zgłoszone do listy wierzytelności mogłyby być dochodzone na podstawie tytułu wykonawczego, którym byłby wyciąg z listy wierzytelności, natomiast w aktualnych tytułach wykonawczych mogłyby być wskazane jedynie odsetki (bez należności głównej) liczone od dnia ogłoszenia upadłości do dnia wystawienia tytułu wykonawczego. W piśmie procesowym z dnia 24 kwietnia Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do zmiany swojego stanowiska w sprawie. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 21 maja 2013 r, pełnomocnik skarżącego na podstawie art. 92 u.p.u.n. wywodził, iż zasadą w polskim postępowaniu upadłościowym jest zaspokajanie roszczeń powstałych wyłącznie przed ogłoszeniem upadłości dłużnika, zarówno roszczeń głównych jak i odsetek (kapitałowych i za opóźnienie). Wraz z ogłoszeniem upadłości, roszczenia co do zasady stają się wymagalne, jednak nie ma podstaw, aby dłużnik odpowiadał za roszczenia powstałe po ogłoszeniu upadłości, w tym również odsetki. Ponadto podstawą zaspokajania wierzytelności jest wyłącznie masa upadłościowa, a kolejność ich zaspokajania reguluje art. 342 i nast. u.p.u.n. Ponadto podtrzymał zarzut przedawnienia należności odsetkowych od składek zaznaczając, iż przerwanie biegu przedawnienia rozpoczęło się nie z momentem rozpoczęcia postępowania upadłościowego, a wraz wystąpieniem z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, w którym określono wierzytelność będącą przedmiotem roszczenia. Przerwę tę kończy wydanie postanowienia o ogłoszeniu upadłości dłużnika, od tego momentu przedawnienie biegnie na nowo. Zatem chwilą, w której termin przedawnienia odsetek biegnie na nowo jest 18 marca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2012 r. poz.270) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - dalej jako: [p.p.s.a.], stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W wyniku takiej kontroli w/w postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Na wstępie podkreślenia wymaga, iż zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem, wszczynającym postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Podniesione w nich okoliczności, które zdaniem zobowiązanego wykluczają możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego (przesądzają o jego niedopuszczalności), zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. Jeżeli zatem dany zarzut nie zostanie podniesiony przez zobowiązanego na tym etapie, to nie może on być rozpoznany przez organ egzekucyjny, a więc również nie może stanowić przedmiotu oceny sądowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt I OSK 1057/06). Stanowiłoby to, bowiem niedopuszczalne rozszerzenie zakresu kontroli zaskarżonego aktu, do której sąd administracyjny nie jest uprawniony. Z tych też względów wskazywanie w postępowaniu przed sądem administracyjnym na zarzut przedawnienia pozostawało bez znaczenia dla oceny rozpoznawanej skargi (zob. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2009r., II FSK 1088/08). Jedynie na marginesie Sąd zauważa, iż dochodzone należności objęte spornymi tytułami wykonawczymi nie uległy przedawnieniu, co zasadnie wykazano w uzasadnieniu wyroku WSA w Opolu z dnia 10 kwietnia 2013 r., I SA/Op 489/12. Przechodząc do istoty sporu wskazać trzeba, iż rozstrzygnięcia wymaga, czy po prawomocnym zakończeniu postępowania upadłościowego możliwe jest prowadzenie egzekucji administracyjnej obejmującej wierzytelności, które były objęte postępowaniem upadłościowym, które nie zostały w całości zapłacone, a także czy możliwe jest dochodzenie odsetek również za okres po ogłoszeniu upadłości. W ocenie Sadu słusznie organ powołując się na art. 264 ust. 1 u.p.u.n. uznał, iż w takim przypadku możliwe jest prowadzenie egzekucji administracyjnej jak również, iż nie ma przeszkód prawnych by dochodzić od skarżącego także odsetek za okres od dnia ogłoszenia upadłości. Zgodnie z powołanym art. 264 ust. 1 u.p.u.n., po zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego wyciąg z zatwierdzonej przez sędziego-komisarza listy wierzytelności, zawierający oznaczenie wierzytelności oraz sumy otrzymanej na jej poczet przez wierzyciela, jest tytułem egzekucyjnym wobec upadłego. Zatem prawomocne zakończenie postępowania upadłościowego nie stoi na przeszkodzie prowadzeniu postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania należności, które nie zostały zaspokojone w postępowaniu upadłościowym (zob. wyrok z dnia 15 listopada 2006 r., I SA /Bd 488/06, także wyrok z dnia 22 lutego 2013 r., III SA/Wa 2213/12 oraz wyrok z dnia 10 kwietnia 2013 r., I SA/Op 489/12). Podkreślenia wymaga, iż z dniem ukończenia postępowania upadłościowego upadły odzyskuje swobodę w rozporządzeniu swoim majątkiem. Powyższy wniosek wynika z wykładni art. 364 ust. 1 u.p.u.n., zgodnie z którym z dniem uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania upadłościowego upadły odzyskuje prawo zarządzania swoim majątkiem i rozporządzania jego składnikami. Oznacza to, iż niezaspokojone w tym postępowaniu wierzytelności mogą być dochodzone z całego majątku dłużnika. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2008 r., II FSK 556/07, iż zakończenie postępowania upadłościowego nie powoduje wygaśnięcia obowiązku zapłaty. Przyjęcie odmiennego poglądu skutkowałoby tym, iż od dłużnika, który po zakończeniu postępowania upadłościowego uzyskał lub uzyskuje środki na pokrycie zobowiązań, wierzyciel nie mógłby dochodzić wykonania zobowiązania, mimo iż jest ono nadal wymagalne i nieprzedawnione. W ocenie NSA możliwe jest prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych po zakończeniu procedury upadłościowej, co do należności nie objętych postępowaniem upadłościowym albo też objętych tym postępowaniem, ale niezaspokojonych, bądź zaspokojonych jedynie w części. Jak wskazano w powołanym wyroku "możliwość prowadzenia postępowania w takim stanie faktycznym potwierdza art.170 prawa upadłościowego stanowiący, że po ukończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego wyciąg z ustalonej listy wierzytelności, zawierający oznaczenie wierzytelności oraz sumy na jej poczet przez wierzyciela otrzymanej, jest tytułem egzekucyjnym przeciwko upadłemu. Takie uregulowanie zawiera także art. 264 ust. 1 u.p.u.n." Z powyższego wynika zatem, iż wbrew zarzutom pełnomocnika strony skarżącej, NSA w cytowanym orzeczeniu odniósł się także do obecnego brzmienia przepisów ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, i jak słusznie wywodził Dyrektor Izby Skarbowej, Sąd zaaprobował możliwość prowadzenia administracyjnego postępowania egzekucyjnego po zakończeniu postępowania upadłościowego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych już po zakończeniu procedury upadłościowej co do należności niezaspokojonych w tym postępowaniu. Takie stanowisko również zajmuje Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Zatem nie jest zasadny zarzut, iż w przedmiotowej sprawie nie jest dopuszczalna egzekucja administracyjna (zob. także wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2007 r. I ACa 1152/07, LEX 333667). Zdaniem Sądu chybione są także zarzuty podnoszone przez pełnomocnika skarżącego dotyczące niewłaściwego określenia w spornych tytułach wykonawczych kwoty odsetek. Na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. podnosił pełnomocnik, iż w aktualnych tytułach wykonawczych mogłyby być wskazywane jedynie odsetki (bez należności głównej), liczone od dnia ogłoszenia upadłości do dnia wystawienia tytułu wykonawczego, a następnie w piśmie procesowym z dnia 21 maja 2013 r. twierdził, powołując art. 92 ust. 1u.p.u.n, że z masy upadłości mogą być zaspokajane odsetki od wierzytelności, należne od upadłego za okres do dnia ogłoszenia upadłości, a to oznacza zdaniem pełnomocnika, zakaz naliczania odsetek po ogłoszeniu upadłości. W ocenie Sądu takie stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie. Z powołanego przez pełnomocnika art. 92 ust. 1 u.p.u.n wynika, że od dnia ogłoszenia upadłości nie powinny biec odsetki w stosunku do masy upadłości. Nie oznacza to jednak, że ogłoszenie upadłości jednoznaczne jest z zakazem naliczania odsetek. Zgodnie z poglądami doktryny nie istnieje zakaz naliczania i zaspokajania odsetek w stosunku do upadłego (zob. Andrzej Jakubecki, Komentarz do art. 92 ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze, LEX, także Stanisław Gurgul, Prawo upadłościowe i naprawcze, Komentarz, C.H.BECK, Warszawa 2010, s. 346 i nast.). Reasumując ogłoszenie upadłości czy zakończenie postępowania upadłościowego (jeżeli nie wydano orzeczenia o umorzeniu zobowiązań upadłego, które nie zostały zaspokojone w postępowaniu upadłościowym) nie ma wpływu na sposób liczenia odsetek od należności objętymi spornymi tytułami w stosunku do zobowiązanego (upadłego). W szczególności nie ma zakazu naliczania i zaspokajania tych odsetek od samego upadłego, na zasadach ogólnych – od dnia wymagalności wierzytelności. Biorąc powyższe pod uwagę, brak było podstaw do uwzględnienia skargi i w związku z tym należało ją oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach zastępstwa procesowego przyznanych pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach pomocy prawnej orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) w związku z § 2 ust. 3 i § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Z 2013 r., poz. 490). Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przez Skarb Państwa w wysokości 150 % stawki minimalnej (3.600,00 zł), na podstawie § 14 ust. 2 w zw. z § 6 pkt 5 w zw. z § 15 pkt 1 w zw. z § 16 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., gdyż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie była należność pieniężna lecz inna sprawa (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c). Skarga dotyczyła postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym (wpis stały na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16.12.2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193 ze zm.).