I SA/Op 551/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Usługowo Handlowego A B. G. i Wspólnicy Spółka Jawna w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 6 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za czerwiec 2009 r. wskutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 23 lipca 2014 r. Przedsiębiorstwo Usługowo Handlowe A B. G. i W. Spółka Jawna w Ł. ( dalej jako Spółka, skarżąca) zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 6 czerwca 2014 r., wydaną w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za czerwiec 2009 r. W skardze skarżąca zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia przedmiotowego postępowania. Uzasadniając swój wniosek strona wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz wydanych wobec niej równolegle zakończonych postępowaniach za okresy od marca do grudnia 2009r podobnych rozstrzygnięć na łączną kwotę 1.200.000 zł (należności główne i odsetki) spowoduje nieodwracalne ujemne skutki dla prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżąca podniosła, że egzekucja kwoty zobowiązania podatkowego wynikającej z zaskarżonej decyzji oraz pozostałych decyzji organu podatkowego spowoduje utratę płynności finansowej i zagrozi utrzymaniu dotychczasowych 70 etatów pracowniczych. Obecnie Spółka posiada krótko i długoterminowe zobowiązania z tytułu zaciągniętych kredytów na finansowanie obrotu paliwami , a koszt ich obsługi jest znaczący. Sytuację Spółki pogarsza duża ilość posiadanych nieregulowanych przez jej kontrahentów wierzytelności, co tym bardziej utrudnia zabezpieczenie odpowiedniej ilości środków na wypłatę wynagrodzeń, składek ZUS itp. DO wniosku przedłożono dowody wskazujące na wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w postaci bilansu sporządzonego na dzień 31.12.2013 r. oraz rachunku zysków i strat za 2013r. Dyrektor Izby Celnej w Opolu odpowiadając na skargę nie odniósł się do powyższego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a wynika ponadto obowiązek wykazania przez wnioskującego okoliczności uprawdopodobniających zaistnienie wskazanych przesłanek, przy czym uprawdopodobnienie to nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione, czyli, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty bądź też, że do odwrócenia skutku jej realizacji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności nawet wraz z odsetkami. Wnioskodawca musi zatem wykazać istnienie realnego niebezpieczeństwa, iż wykonanie zaskarżonego aktu przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd administracyjny, wywoła nieodwracalne pogorszenie jego sytuacji, którą trudno będzie naprawić nawet po ewentualnym wyeliminowaniu zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu skarżąca spółka wykazała w dostatecznym stopniu, iż wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez egzekucję należności podatkowej spowoduje pogorszenie jej sytuacji finansowej w znaczny i nieodwracalny sposób. Z przedłożonych przez stronę dokumentów wynika, że świetle bilansu aktywa zobowiązania krótkoterminowe stanowi kwota 4.997.870 zł. a długoterminowe 501.031,33 zł. Posiada zatem znaczną kwotę obciążenia związaną z obsługą swoich zobowiązań kredytowych. Również wysokie są bieżące koszty pracownicze ( 70 etatów) oraz znaczna ilość wprawdzie posiadanych, ale nieściągalnych na bieżąco wierzytelności. Nadto, Sąd miał na uwadze fakt, iż przed WSA w Opolu obecnie toczy się (łącznie z przedmiotowym postępowaniem) dziesięć spraw wywołanych skargami strony na decyzje Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za poszczególne okresy rozliczeniowe 2009r ( sygn. I SA/Op 548-557/14), co powoduje konieczność uwzględnienia przy ocenie aktualnych zdolności finansowej Spółki, uwzględnienie wszystkich należności objętych tymi zaskarżonymi decyzjami, odsetek od tych zobowiązań a także wysokość poniesionych już kosztów postępowania sądowego oraz tych, które mogą zaistnieć w przyszłości w związku z tymi postępowaniami. Wyżej wskazane okoliczności pozwalają na przyjęcie, że obecnie wyegzekwowanie należności wynikających z ww. decyzji może spowodować niewypłacalność skarżącej a w konsekwencji zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, w wyniku której bez wątpienia doszłoby już do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, nawet gdy zaskarżone decyzje zostałyby w późniejszym czasie uchylone. Opisane okoliczności w pełni uzasadniają zatem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie, pewne znaczenie dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania ma również fakt zawieszenia przez Sąd z urzędu postępowania w sprawie z uwagi na wystąpienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 4 czerwca 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 562/14) do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "TSUE") z pytaniami prejudycjalnymi dotyczącymi kwestii przewidzianego w ramach art. 89 ust. 14- 16 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U z 2009 r. nr 3 poz. 11 ze zm.) obowiązku złożenia w ustawowym terminie zestawienia oświadczeń nabywców. Spowoduje to znaczne wydłużenie okresu oczekiwania na rozpoznanie skargi. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.