I SA/Op 572/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur Protokolant Sekretarz sądowy Marta Gajowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2025 r. sprawy ze skargi S. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 3 czerwca 2025 r., nr 1843 w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych oddala skargę. S. K. (zwany dalej też: "skarżącym") zaskarżył decyzję - rozkaz personalny, Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu (zwanego dalej też: "Komendantem Wojewódzkim" lub "organem odwoławczym") z dnia 3 czerwca 2025 r., nr 1843, utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] (zwanego dalej też: "Komendantem Powiatowym" lub "organem") z dnia 17 kwietnia 2025 r., nr 268/2025, o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych na okres od dnia 18 kwietnia 2025 r. do dnia 1 maja 2025 r. i zawieszeniu mu od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym: Raportem z dnia 28 lutego 2025 r., działając na podstawie rozporządzenia z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2023 r. poz. 2269 z późn. zm.), [...]. S. K. poinformował Komendanta Powiatowego Policji w [...]., że w dniu 21 lutego 2025 r. w Prokuraturze Rejonowej w [...] zostały mu ogłoszone zarzuty z art. 234 Kodeksu karnego. Pismem z dnia 11 kwietnia 2025 r., sygn. akt [...] Prokuratura Rejonowa w [...]. poinformowała Komendanta Powiatowego Policji w [...]., że przesłała do Sądu Rejonowego w [...]. akt oskarżenia przeciwko skarżącemu, oskarżonemu o przestępstwo z art. 234 Kodeksu karnego (wówczas: Dz. U. z 2024 r. poz. 17 z późn. zm. - dalej jako: "k.k."). Rozkazem personalnym z dnia 17 kwietnia 2025 r., nr 268/2025, Komendant Powiatowy Policji w [...]., działając na podstawie art. 39 ust. 1, art. 39a ust. 1 pkt 6 lit. c, art. 39b, art. 39c ust. 3 oraz art. 124 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r., poz. 145 z późn. zm. - zwanej dalej: "ustawą"), a także na podstawie § 3 ust. 1 pkt 9 i ust. 3, § 12 i § 18 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres od dnia 18 kwietnia 2025 r. do dnia 1 maja 2025 r. Jednocześnie orzekł o zwieszeniu skarżącemu od najbliższego terminu płatności 50% (pięćdziesiąt procent) ostatnio należnego uposażenia i wskazał, że decyzja podlegała natychmiastowemu wykonaniu na podstawie art. 39c ust. 3 ustawy. Pismem z dnia 30 kwietnia 2025 r., doprecyzowanym na wezwanie organu z dnia 27 maja 2025 r., skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i wypłatę zawieszonej części uposażenia podnosił, że nie doszło do skutecznego wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego, co stanowi warunek konieczny zawieszenia w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy, albowiem wszelkie czynności procesowe w postępowaniu karnym (w tym przedstawienie mu zarzutów) zostały podjęte z naruszeniem przepisów proceduralnych. Rozkazem personalnym z dnia 3 czerwca 2025 r., nr 1843, Komendant Wojewódzki utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności wskazał na zasadę legalizmu wynikająca z art. 7 Konstytucji RP i wyjaśnił charakter prawny stosunku służbowego policjanta zaznaczając, że nie jest to stosunek pracy, w którym strony mogą kształtować i modyfikować określone elementy tego stosunku na zasadzie ich woli, a więc zasadzie równości podmiotów (pracownika i pracodawcy). Powołując się na regulację art. 28 ust. 1 i wynikający z art. 25 ust. 1 ustawy obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej zwrócił uwagę na cele, realizacji których służyć ma przyjęty kształt struktury Policji podkreślając, że przyjęty model organizacyjny tej formacji ma na celu zapewnienie prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji z jednoczesnym poszanowaniem formacji i dbania o dobre imię służby. Instrumentem służącym sprawnej realizacji tego zadania jest możliwość zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia postępowania karnego lub dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby, o czym stanowi art. 39 ust. 1 ustawy. Odnosząc się do ustalonych okoliczności faktycznych wynikających z akt administracyjnych organ odwoławczy uznał, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 39 ust. 1 i art. 124 ust. 1 ustawy. Wyjaśnił w tym zakresie, że brzmienie art. 39 ust. 1 ustawy wskazuje, iż decyzja (rozkaz personalny) wydana na tej podstawie jest decyzją związaną, a zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych nie zostało uzależnione od udowodnienia, iż policjant rzeczywiście dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa lub przewinienia dyscyplinarnego. Jednocześnie, rolą przełożonego właściwego w sprawach osobowych, działającego w takiej sytuacji w trybie ustawy nie jest ocena i badanie prawidłowości wszczęcia postępowania karnego na gruncie kodeksu postępowania karnego. Ponadto, orzekając w trybie art. 39 ust. 1 ustawy, organ Policji dysponuje luzem decyzyjnym jedynie w zakresie ustalenia okresu zawieszenia. Dokonując oceny Komendant Wojewódzki wskazał, że w sprawie karnej zgromadzone dowody pozwoliły na przedstawienie policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, a organ pierwszej instancji w świetle okoliczności sprawy uprawniony był do zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych. Zawieszenia tego dokonał na 2 tygodnie, choć przysługiwało mu ustawowe prawo zawieszenia do 3 miesięcy. Odnosząc się do zarzutów skarżącego organ odwoławczy uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie albowiem przedstawiona przez niego argumentacja nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Prokuratura jest odrębnym, niezależnie działającym organem państwowym, a organy Policji, w tym Komendant Powiatowy Policji w [...]. czy Komendant Wojewódzki w Opolu, nie są uprawnione do kontrolowania prowadzonych postępowań prowadzonych przez prokuratora. W kwestii materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wskazał, że w całości był on znany skarżącemu i zgodnie z jego wnioskiem do akt postępowania włączono: raport z dnia 28 lutego 2025 r., kartę obiegową sporządzoną w związku z zawieszeniem w czynnościach służbowych oraz pokwitowanie zdania i odbioru legitymacji służbowej, w związku z zawieszeniem w czynnościach służbowych. Wskazane dokumenty zostały włączone do akt w postaci kserokopii potwierdzonych za zgodność z oryginałem, natomiast ich oryginały znajdują się w aktach osobowych skarżącego. Raport z dnia 28 lutego 2025 r. został uznany w postępowaniu odwoławczym jako dowód w sprawie, gdyż stanowi on, tak jak pismo z dnia 11 kwietnia 2025 r., podstawę zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Natomiast karta obiegowa jak i pokwitowanie zdania i odbioru legitymacji służbowej zdaniem Komendanta Wojewódzkiego nie mają mocy dowodowej w przedmiotowej sprawie. Są one następstwem decyzji o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych. Odnosząc się do żądania skarżącego, dotyczącego przedłożenia dokumentu stanowiącego skuteczne wszczęcie postępowania karnego przez organ właściwy, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania karnego, z wyraźnym określeniem formy wszczęcia (śledztwo), daty wydania aktu procesowego, organu, który go wydał oraz podstawy prawnej jego sporządzenia organ odwoławczy stwierdził, że o przedłożenie takiego dokumentu skarżący winien zwrócić się do właściwego organu, prowadzącego postępowanie karne. Końcowo Komendant Wojewódzki odniósł się również do obowiązków każdego policjanta zawartych w rocie ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy) i zaznaczył, że popełnienie przez funkcjonariusza przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego niewątpliwie stoi w sprzeczności z tymi zasadami. Za nietrafione uznał też zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego wskazując, że po uzyskaniu informacji o przedstawieniu skarżącemu zarzutów obowiązkiem Komendanta Powiatowego było zawieszenie go w czynnościach służbowych. Uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego spełniło swoją rolę, a jego ewentualne nieprawidłowości zostały konwalidowane w niniejszej decyzji. Z kolei brak wypłaty skarżącemu świadczenia motywacyjnego nie jest przedmiotem niniejszej sprawy i nie może być rozpatrywany w ramach prowadzonego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, jak i rozkazu utrzymanego nim w mocy zarzucając, że wydane zostały z naruszeniem praw i swobód gwarantowanych obywatelom Rzeczypospolitej Polskiej ustawą zasadniczą oraz ratyfikowanymi przez Rzeczpospolitą Polską umowami międzynarodowymi (Powszechną Deklaracją Praw Człowieka oraz Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności), a także przepisów art. 39c ust 3 i art. 14 ust. 3 ustawy, procedury administracyjnej i przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 46 z późn. zm.) mający wpływ na wynik sprawy. Wywodząc, tak jak w odwołaniu, że decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych została wydana w oparciu o materiał z postępowania przygotowawczego prowadzonego wadliwie w formie dochodzenia, zamiast wymaganej formy śledztwa, skarżący podniósł, że: - organ pierwszej instancji wykorzystał wadliwe ustalenia procesowe jako podstawę do zawieszenie w czynnościach służbowych; - materiał dowodowy pochodzący z takiego postępowania nie może stanowić ani podstawy aktu oskarżenia, ani podstawy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego czy też zawieszenia w czynnościach służbowych; - organ pierwszej instancji podjął czynności pozornie legalne, lecz w rzeczywistości oparte na materiale obciążonym nieważnością i wadą formalną, a także legitymizował postępowanie, którego fundament został przeprowadzony z rażącym naruszeniem prawa, co może nosić cechy działania instrumentalnego. Skarżący wskazał, że takie działanie należy zakwalifikować jako: nadużycie prawa procesowego i działanie sprzeczne z zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji RP). Przytaczając argumentację przedstawioną w odwołaniu wskazał na naruszenie fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., a także zaistnienie przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Następnie też, w obszernych wywodach uzasadniał zarzuty względem prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego podnoszą, że w postępowaniu przygotowawczym prokurator rażąco naruszył jego prawa. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki powołał ustalenia dokonane w sprawie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, podtrzymał dokonaną na jego podstawie ocenę i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych kryteriów, ocena legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, w sprawie nie zaistniały nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone właściwie, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygania o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych i zawieszeniu płatności jego uposażenia stanowiły art. 39 ust. 1 i art. 124 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Kategoryczne użycie przez ustawodawcę w tym przepisie zwrotu "policjanta zawiesza się", oznacza obowiązek organu zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu czynności służbowych w razie wszczęcia przeciwko policjantowi postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Z jego treści wynika wprost, że wskazane w nim rozstrzygnięcie ma charakter obligatoryjny i związany, a organowi nie został pozostawiony żaden margines swobody co do jego podjęcia. Swobodę, opartą o uznanie administracyjne ustawodawca pozostawił organowi jedynie w zakresie określenia okresu zawieszanie, który ustalony może być maksymalnie do 3 miesięcy. Odrębna, przesłanka fakultatywnego zawieszenia w czynnościach służbowych określona została natomiast w art. 39 ust. 2 ustawy przewidującym możliwość, a nie obowiązek zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy. Przepis art. 124 ust. 1 ustawy określa z kolei wprost, że policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50 % ostatnio należnego uposażenia. Zgodnie jednak z art. 124 ust. 2 ustawy, po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą wydalenia ze służby. Mając na uwadze powyższe podkreślić należy, że stosownie do art. 39 ust. 1 ustawy dopuszczalność zawieszenia policjanta w wykonywaniu przez niego czynności służbowych uzależniona została od samego faktu postawienia zarzutów w postępowaniu karnym, nie zaś od stwierdzenia winy policjanta co do popełnionych czynów. Tym samym zaistnienie przesłanki w postaci wszczęcia przeciwko policjantowi postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, bezwzględnie zobowiązuje organ do wydania decyzji określonej w powołanym przepisie. W orzecznictwie podkreśla się, że celem zawieszenia w czynnościach służbowych jest konieczność natychmiastowego odsunięcia funkcjonariusza od codziennych zajęć służbowych z uwagi na dobro postępowania prowadzonego przeciwko niemu (karnego lub dyscyplinarnego) lub dobro służby. Osoba, która jest podejrzana o popełnienie czynu karalnego, nie tylko pogarsza obraz służby publicznej, ale też naraża tę służbę na kolejne szkody, jakie wynikają z faktu rażącego naruszenia wysokich wymogów stawianych funkcjonariuszom publicznym (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 892/21). Każdy policjant, aby mógł skutecznie wykonywać obowiązki służbowe musi bowiem pozostawać poza wszelkimi podejrzeniami o jakiekolwiek zachowania sprzeczne z prawem. Już samo wszczęcie przeciwko policjantowi postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne może nasuwać uzasadnione wątpliwości co do zachowania przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, a zatem co do spełnienia jednego z obligatoryjnych warunków, jakimi musi wykazać się każdy policjant zainteresowany dalszym pozostaniem w służbie (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 stycznia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 431/19). W niniejszej sprawie z akt administracyjnych oraz dokumentów załączonych do skargi wynika, że Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...]. w dniu 2 października 2024 r. wydał postanowienie o wszczęciu dochodzenia w sprawie fałszywego oskarżenia przez skarżącego, a następnie w dniu 28 stycznia 2025 r. wydał postanowienie o przestawieniu skarżącemu zarzutu popełnienia czynu z art. 234 k.k. i skierował do Sądu Rejonowego w [...]. akt oskarżenia przeciwko skarżącemu, o czym powiadomił Komendanta Powiatowego w piśmie z dnia 11 kwietnia 2025 r. (wpływ do organu 16 kwietnia 2025 r.). Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że w rozpoznawanej sprawie, przeciwko skarżącemu, zostało wszczęte postępowanie karne. Nie ulega też wątpliwości, że zarzucany skarżącemu czyn określony w art. 234 k.k. stanowi przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. W okolicznościach sprawy organy prawidłowo uznały, że zaistniała przesłanka do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy. W związku z tym, wydanie rozkazu personalnego o zawieszeniu w czynnościach służbowych, wobec toczącego się postępowania karnego, było obowiązkowe. Prawidłowo również, na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy, zawieszono skarżącemu od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Z treści ww. przepisu wynika, że policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatnio należnego uposażenia. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "zawiesza się" oznacza, że organ jest zobligowany do zawieszenia 50% ostatnio naliczanego uposażenia. Organ w tym zakresie nie ma też żadnej swobody decyzyjnej, ani możliwości miarkowania wysokości uposażenia podlegającego zawieszeniu. Obszerne zarzuty skargi, koncentrujące się na naruszeniu przepisów procedury karnej, przede wszystkim polegającej na prowadzeniu postępowania przygotowawczego w formie dochodzenia zamiast śledztwa nie mają znaczenia prawnego w rozpoznawanej sprawie. Podnoszone w skardze zarzuty dotyczą postępowania karnego prowadzonego przeciwko skarżącemu i powiązane są z naruszeniem zasad tego postępowania, a nie postępowania administracyjnego, w którym wydano zaskarżoną decyzję. Organy obu instancji wydając zaskarżoną decyzję nie stosowały wskazanych w skardze przepisów k.p.k. Tym samym nie mogły one naruszyć tych przepisów. Sformułowane w oparciu o przepisy k.p.k. zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego rezultatu. Są one prawnie obojętne dla oceny legalności decyzji administracyjnej w sprawie takiej jak obecnie kontrolowana. W kompetencji organu administracji, jakim w tym przypadku są Komendant Powiatowy i Komendant Wojewódzki nie jest badanie prawidłowości i skuteczności czynności procesowych podejmowanych przez organ ścigania w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego, czy też analizowanie okoliczności popełnienia przestępstwa przez funkcjonariusza. Postępowanie administracyjne dowodowe jest ukierunkowane na ustalenie nie wszystkich okoliczności związanych ze sprawą ale tych mających znaczenie prawne dla jej załatwienia. Jeżeli Komendant Powiatowy zatem powziął wiadomość o wszczęciu przeciwko skarżącemu, podejrzanemu o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, postępowania karnego to obowiązany był zastosować art. 39 ust. 1 ustawy. I ta okoliczność ma w sprawie znaczenie. O prawidłowości zastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie nie mogą natomiast decydować, podnoszone obszernie w skardze, kwestie wadliwości postępowania karnego. Sąd dostrzega, że wg adnotacji na raporcie z dnia 28 lutego 2025 r., Komendant Powiatowy zapoznał się z nim już w dniu 4 marca 2025 r. Skarżący raportował, że w dniu 21 lutego 2025 r. w Prokuraturze Rejonowej w [...]. zostały mu ogłoszone zarzuty z art. 234 k.k. z zawiadomienia J. C. Już wtedy Komendant Powiatowy powziął informację o wszczęciu postępowania karnego przeciwko policjantowi i mógł wydać decyzję o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych. Nie uczynił tego z sobie wiadomych powodów. Brak wydania w marcu 2025 r. decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych, ze skutkiem zawieszenia od marca 2025 r., nie spowodowało jednak utraty kompetencji organu do jej wydania w późniejszym terminie, tj. w dniu 17 kwietnia 2025 r. Cały czas istniała bowiem przesłanka jej wydania, tj. wszczęcie przeciwko skarżącemu, podejrzanemu o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, postępowania karnego. Sąd nie mógłby uchylić zaskarżonej decyzji tylko z tego powodu, że zawieszenie w czynnościach winno nastąpić już w marcu 2025 r., ze skutkiem zawieszenia od marca 2025 r., ze względu na zakaz z art. 134 § 2 p.p.s.a. W tej sytuacji brak było podstaw do kwestionowania zaistnienia przesłanki z art. 39 ust. 1 ustawy. Należy pamiętać, że przełożeni, podejmując decyzję o zawieszeniu funkcjonariusza Policji na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy, są związani formalną kwalifikacją prawną czynu przedstawioną przez prokuratora przy wszczęciu przeciwko policjantowi postępowania karnego. Dla zastosowania art. 39 ust. 1 ustawy istotny jest bowiem wyłącznie fakt wszczęcia przeciwko funkcjonariuszowi Policji postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne, ścigane z o skarżenia publicznego. Brak związania sądu powszechnego właściwego do rozpoznania sprawy karnej kwalifikacją prawną czynu przyjętą przez prokuratora i możliwość zmiany tej kwalifikacji w toku postępowania sądowego, nie mają przy tym żadnego znaczenia prawnego w postępowaniu administracyjnym w sprawie o zawieszenie (zob. też wyrok NSA z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 1429/15 oraz J. Grabowska. M. Kresiński, Ochronny charakter instytucji zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, Przegląd Policyjny, Tom: 151, Nr 3, 2023). Za nieuzasadnione Sąd uznał zatem zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a.). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został bowiem prawidłowo oceniony i był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy. O ile też rozkaz personalny organu pierwszej instancji zawiera wyjątkowo lakoniczne uzasadnienie, co oczywiście stanowi wadę w świetle wymogów ustanowionych w art. 107 § 3 k.p.a., to jednak uchybienie to nie miało wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia. W orzeczeniu tym wskazano prawidłowe podstawy prawne, które uprawniały organ do wydania rozkazu personalnego oraz skrótowo opisano stan faktyczny sprawy. Następnie też, braki uzasadnienia orzeczenia organu pierwszej instancji zostały konwalidowane przez organ odwoławczy, który w zaskarżonym rozkazie personalnym przedstawił szczegółowe i wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne oraz odniósł się do zarzutów odwołania, prezentując w tym zakresie prawidłowe stanowisko. W tym stanie rzeczy, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz braku stwierdzenia naruszeń norm prawa procesowego lub materialnego, Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a.