I SA/Op 588/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. sp. z o.o. w G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 kwietnia 2024 r., nr BP.500.261.2023.1181.OP8.563579 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym wskutek zażalenia H. sp. z o.o. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 września 2024 r., sygn. akt I SA/Op 588/24 o odrzuceniu skargi postanawia: 1) uwzględnić zażalenie, 2) uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 września 2024 r., sygn. akt I SA/Op 588/24, o odrzuceniu skargi. H. sp. z o.o. w G. [dalej: skarżąca, strona], wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 29 kwietnia 2024 r., nr BP.500.261.2023.1181.OP8.563579, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Na skutek zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I wezwano stronę do wykazania, stosownie do art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) [dalej: ppsa], że osoba podpisująca skargę, na dzień wniesienia skargi, jest umocowana do samodzielnego działania w imieniu strony skarżącej i w tym celu przedstawienia dokumentu potwierdzającego takie umocowanie, np. aktualnego, pełnego odpisu z KRS lub odpisu z KRS aktualnego na dzień wniesienia skargi. Pouczono ponadto, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Ponadto na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału I wezwano stronę do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 400 zł. Wezwanie to zawierało również pouczenie, że nieuiszczenie wpisu w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwania przesłane na adres skarżącej (adres siedziby spółki) zostały wydane, w placówce Poczty Polskiej, do rąk E. H. w dniu 31 lipca 2024 r. Pracownik operatora pocztowego zaznaczył na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki poleconej, że przesyłka była awizowana 24 lipca 2024 r. i wydana "adresatowi". Odbierająca korespondencję złożyła na potwierdzeniu odbioru własnoręczny podpis z datą 31 lipca 2024 r. W dniu 8 sierpnia 2024 r. skarżąca, odpowiadając na wezwanie Sądu, uiściła wpis sądowy od skargi w wysokości 400 zł oraz przesłała odpis z KRS. Odpowiedź na wezwanie została wysłana za pośrednictwem Poczty Polskiej. Sąd wydał 30 września 2024 r. postanowienie o odrzuceniu skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ppsa, ze względu na uchybienie terminowi usunięcia braku formalnego i braku fiskalnego skargi o jeden dzień. Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie, podnosząc, że według adnotacji na kopercie, w której przesłano wskazane wyżej sądowe wezwania, znajduje się adnotacja Poczty Polskiej o tym, że przesyłkę awizowano powtórnie 1 sierpnia 2024 r., zatem wezwania nie mogły być doręczone 31 lipca 2024 r. Wskutek reklamacji złożonej przez Sąd (nadawcę przesyłki) Poczta Polska w piśmie z 26 listopada 2024 r. poinformowała, że odbiór przesyłki zawierającej wezwania pokwitowała E. H. – współwłaściciel firmy. Niemniej jednak, jak zaznaczył operator pocztowy, odbiorca nie był osobą upoważnioną do odbioru przesyłki. Ponadto na przesyłce umieszczono datę 1 sierpnia 2024 r., jako oznaczenie dnia powtórnego awizowania, która to data nie została – wskutek błędu pracownika – skreślona przy odbiorze przesyłki. Z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że E. H. była wspólnikiem i członkiem zarządu skarżącej, jednak wpisy jej dotyczące zostały wykreślone z KRS przed dniem odebrania przez nią przesyłki zawierającej sądowe wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Wniesione zażalenie zasługuje na uwzględnienie jako oczywiście usprawiedliwione. Stosownie do treści art. 195 § 2 ppsa, jeżeli zażalenie jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Tak określona podstawa uchylenia zażalenia wskazuje, że mogą nią być objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne. W każdym jednak przypadku istotne jest to, by zasadność zażalenia była "oczywista", to znaczy niewzbudzająca wątpliwości i zauważalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy zaskarżonego postanowienia (postanowienie SN z dnia 20 maja 1999 r., sygn. II UZ 58/99). W ocenie Sądu taki charakter ma zażalenie wniesione na postanowienie z 30 września 2024 r. o odrzuceniu skargi. W opisanym wyżej stanie sprawy należy bowiem przyjąć, że przesyłka sądowa została wydana do rąk osoby, która nie była umocowana do odbioru korespondencji w placówce Poczty Polskiej w imieniu skarżącej i ze skutkiem doręczenia. Na zasadzie art. 67 § 2 ppsa pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej (a więc również spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, bo w takiej formie działalność prowadzi skarżąca), doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism. Natomiast na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2025 r. poz. 366) przesyłka pocztowa może być wydana ze skutkiem doręczenia adresatowi w placówce pocztowej, jeżeli podczas próby doręczenia przesyłki pocztowej adresat był nieobecny pod adresem wskazanym na przesyłce, a także (art. 37 ust. 2 pkt 2 lit. b Prawa pocztowego) może być wydana w placówce pocztowej ze skutkiem doręczenia pełnomocnikowi adresata upoważnionemu na podstawie pełnomocnictwa udzielonego na zasadach ogólnych lub na podstawie pełnomocnictwa pocztowego. W sprawie, z wyjaśnienia przekazanego przez Pocztę Polską oraz danych KRS, wynika, że E. H. – której wydano przesyłkę sądową w placówce Poczty Polskiej i która potwierdziła jej odbiór – nie jest organem (członkiem organu) reprezentującym stronę, pracownikiem upoważnionym do odbioru pism adresowanych do skarżącej, ani też pełnomocnikiem strony uprawnionym do odbioru pism. Z tego powodu Sąd stwierdził, że wydanie wezwań sądowych do rąk E. H., nie wywołało skutku doręczenia pism (wezwań) sądowych stronie i nie rozpoczął biegu termin usunięcia braków formalnych i fiskalnych skargi. Zatem skarżąca nie mogła też uchybić ustawowemu terminowi usunięcia tych braków. W takim stanie sprawy adnotacja pocztowa o ponownym awizowaniu przesyłki w dniu 1 sierpnia 2024 r., choć rzeczywiście mogłaby wprowadzić stronę w błąd co do dnia, w którym rozpoczął się bieg terminu usunięcia braków formalnych i fiskalnych skargi, nie jest istotna w kontekście uwzględnienia zażalenia skarżącej. Na mocy art. 65 § 1 ppsa sąd dokonuje doręczeń w szczególności przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe. W konsekwencji tego Sąd, który – doręczając przesyłkę adresowaną do strony – korzystał z usług Poczty Polskiej (posłużył się operatorem pocztowym) nie może nie dostrzegać w postępowaniu sądowoadministracyjnym wadliwych działań podjętych przez pracowników operatora pocztowego, które w sprawie niniejszej doprowadziły do skutku polegającego na konieczności stwierdzenia, że przesyłka zawierająca wezwania sądowe nie mogła być uznana za doręczoną, a tym samym nie rozpoczął biegu termin usunięcia braków wniesionej skargi i w konsekwencji strona nie mogła tego terminu naruszyć. Z opisanych wyżej powodów rozstrzygnięto jak w sentencji postanowienia.