I SA/Op 599/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gerard Czech po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 r. postanawia: odrzucić skargę. W związku ze skargą wniesioną przez W. L. (dalej jako: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 r., zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 grudnia 2021 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. 2021 r., poz. 535). W wezwaniu określono siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu, liczony od dnia otrzymania wezwania, sposób jego uiszczenia jak również zastrzeżono rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie. Równocześnie, zarządzeniem z tej samej daty, wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, przez podanie swojego nr PESEL. Również w tym przypadku zastrzeżono rygor w postaci odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.). Powyższe wezwania doręczono skarżącemu w dniu 5 stycznia 2022 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia ich odbioru, znajdującego się w aktach sprawy (karta 22 akt sądowych). Termin do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz do uiszczenia wpisu upływał zatem z dniem 12 stycznia 2022 r. Jednakże do chwili obecnej skarżący żądanej kwoty wpisu od skargi nie uiścił (zapisek urzędowy karta 23 akt), nie uzupełnił również wskazanego wyżej braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też sąd zobligowany jest do zbadania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że zawierała ona brak formalny w postaci braku wskazania numeru PESEL skarżącego. Stosownie zatem do treści art. 49 § 1 p.p.s.a. jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Taka sytuacja zachodzi w przypadku pisma procesowego szczególnego rodzaju, jakim jest skarga, gdyż konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący nie spełnił wyżej wskazanego wymogu formalnego skargi. Jak wynika z akt sprawy, skierowane do niego wezwanie zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie przedmiotowego braku formalnego skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje skutek w postaci jej odrzucenia. Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 5 stycznia 2022 r., zatem siedmiodniowy termin do dokonania żądanej czynności upływał z dniem 12 stycznia 2022 r. (była to środa – dzień roboczy). Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie podał swojego nr PESEL. Dodatkowo, co do obowiązku uiszczenia wpisu sądowego, wskazać należy, że termin do dokonania i tej czynności również upłynął w dniu 12 stycznia 2022 r., a zatem nieziszczenie wpisu od skargi w określonym w wezwaniu siedmiodniowym terminie, skutkuje także odrzuceniem skargi, co wynika z art. 220 § 3 p.p.s.a. W tych okolicznościach wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.