I SA/Op 601/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. i A. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 22 października 2015 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłych wspólników spółki cywilnej i określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu postanawia: odrzucić skargę w stosunku do skarżącego A. P. W dniu 9 grudnia 2015 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarga podpisana przez skarżących K. K. i A. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 22 października 2015 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłych wspólników spółki cywilnej i określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu. Ponieważ nie została ona opłacona, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 grudnia 2015 r. na podstawie § 1 pkt 2 i § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193) zostali oni wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego w kwocie 1.755 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to skarżącemu K. K. doręczono w dniu 4 stycznia 2016 r. Natomiast wezwanie do uiszczenia wpisu przez skarżącego A. P. wysłane na wskazany przez niego w skardze adres dla doręczeń, nie zostało odebrane. Przesyłka była dwukrotnie awizowana – 21 grudnia 2015 r. i 29 grudnia 2015 r. i oczekiwała na odbiór w placówce pocztowej 3 w [...], co wynika z adnotacji doręczyciela na zwrotnym poświadczeniu odbioru wezwania oraz na kopercie, w której wysłano przesyłkę (k. 163 akt sądowych). Na skutek tego wezwania skarżący K. K. złożył, w terminie do uiszczenia wpisu, wniosek o przyznanie mu prawa pomocy i po jego rozpoznaniu referendarz sądowy postanowieniem z dnia 19 lutego 2016 r. odmówił mu przyznania prawa pomocy. Natomiast skarżący A. P. nie uiścił, mimo wezwania, należnego wpisu sądowego w wyznaczonym terminie, ani też nie złożył wniosku o prawo pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę w stosunku do skarżącego A. P. należało odrzucić. Warunkiem podjęcia przez sąd czynności na skutek wniesionego pisma jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. Zgodnie bowiem z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Natomiast jeśli pismem tym jest skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, wówczas podlegają one odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 51 p.p.s.a., kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Cytowany przepis wprowadza instytucję współuczestnictwa kilku skarżących w jednej sprawie. Współuczestnictwo to zachodzi, gdy stroną skarżącą jest nie jeden, lecz dwa lub więcej podmiotów. Podmioty te mogą występować w jednej sprawie w charakterze strony tylko wówczas, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności organu czy przewlekłości postępowania. Ten ostatni warunek został w niniejszej sprawie spełniony, skoro skarżony akt, czyli decyzja Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 22 października 2015 r., został wydany i doręczony obu skarżącym i wnieśli oni jednym pismem skargę. Ponadto w myśl art. 214 § 2 p.p.s.a., pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie, w przeciwnym bowiem razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Jedna opłata, tak jak w tej sprawie, ma zastosowanie w przypadku współuczestnictwa materialnego, gdyż uprawnienia lub obowiązki dwóch osób związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne. Opłata sądowa obciąża w takiej sytuacji skarżących solidarnie, a nie każdego z nich w pełnej wysokości. Skarżący - zobowiązani solidarnie - mogą uiścić stosowny wpis razem albo wpłaty takiej może dokonać (w całości) jedna osoba. Uiszczenie wpisu przez jednego ze skarżących zwalnia pozostałych z obowiązku uiszczenia tej należności (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 601). Z akt sprawy wynika, że wysłane do każdego ze skarżących, wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zawierało pouczenie o solidarnym obowiązku uiszczenia wpisu. Wyczerpywało to warunek odpowiedniego pouczenia stron wnoszących skargę o charakterze i sposobie uiszczenia należnego wpisu. Wezwanie K. K. nastąpiło na wskazany adres do rąk adresata. Natomiast wezwanie A. P. skierowano na wskazany przez niego adres dla doręczeń, a ponieważ adresata nie zastano, przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej 3 w [...] umieszczając stosowne zawiadomienie w skrzynce pocztowej. Przesyłka była dwukrotnie awizowana, pierwszy raz w dniu 21 grudnia 2015 r. i drugi raz w dniu 29 grudnia 2015 r. Stosownie do art. art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. W myśl § 2 tego przepisu, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy – o czym stanowi § 3 tego przepisu. Natomiast zgodnie z § 4, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Jak wynika z treści przywołanego przepisu, jeżeli doręczenie nie może nastąpić w sposób właściwy lub zastępczy, to pismo umieszcza się w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy na okres czternastu dni, zawiadamiając o tym fakcie adresata. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się m.in. w oddawczej skrzynce pocztowej – co uczyniono w niniejszej sprawie. Ponieważ pisma w tym terminie nie odebrano, dokonano powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru pisma, stosownie do § 3 p.p.s.a. Po upływie ostatniego dnia terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a. ustawodawca dopuścił fikcję prawną doręczenia, która polega na tym, że w razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym, za datę doręczenia pisma przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. W niniejszej sprawie upływ czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia nastąpił w dniu 4 stycznia 2016 r. Zatem był to ostatni dzień, w którym adresat mógł odebrać przesyłkę, a zarazem zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a., był to dzień, z upływem którego doręczenie uważa się za dokonane. Wobec tego siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego przez A. P. upływał 11 stycznia 2016 r. i w tym terminie wpis nie został uiszczony, jak również nie wniesiono w przypadku tego skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy, co skutkuje koniecznością odrzucenia w stosunku do niego skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.