I SA/Op 601/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Marta Gajowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A. B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 18 czerwca 2025 r., nr 1900 w przedmiocie ustania prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego oddala skargę. A. B. (zwany dalej też: "skarżącym") zaskarżył decyzję - rozkaz personalny, Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu (zwanego dalej też: "Komendantem Wojewódzkim" lub "organem odwoławczym") z dnia 18 czerwca 2025 r., nr 1900, utrzymującą w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] (zwanego dalej też: "Komendantem Powiatowym" lub "organem") z 22 maja 2025 r., nr 335/2025 w przedmiocie stwierdzenia ustania prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym. Raportem z dnia 28 lutego 2025 r., działając na podstawie rozporządzenia z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2023 r. poz. 2269 z późn. zm.), podkom. A. B. poinformował Komendanta Powiatowego Policji w [...], że w dniu 21 lutego 2025 r. w Prokuraturze Rejonowej w K. zostały mu ogłoszone zarzuty z art. 234 Kodeksu karnego (wówczas: Dz.U. z 2024 r. poz. 17 z późn. zm. - dalej jako: "k.k."). Pismem z dnia 11 kwietnia 2025 r., sygn. akt [...], Prokuratura Rejonowa w K. poinformowała Komendanta Powiatowego Policji w [...], że przesłała do Sądu Rejonowego w S. akt oskarżenia przeciwko skarżącemu, oskarżonemu o przestępstwo z art. 234 k.k. Rozkazem personalnym z dnia 22 maja 2025 r., nr 355/2025, Komendant Powiatowy Policji w [...], działając na podstawie art. 120a ust. 8 w zw. z ust. 7 pkt 2 oraz art. 120a ust. 9 i ust. 13 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r., poz. 145 z późn. zm. - zwanej dalej: "ustawą"), stwierdził ustanie prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego w wysokości 1500 zł, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Pismem z dnia 27 maja 2025 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, w jego ocenie zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podnosił, że nie doszło do skutecznego wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego, co stanowi okoliczność do wydania decyzji stwierdzającej ustanie prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego w myśl art. 120a ust. 8 w zw. z ust. 7 pkt 2 ustawy, albowiem wszelkie czynności procesowe w postępowaniu karnym (w tym przedstawienie mu zarzutów) zostały podjęte z naruszeniem przepisów proceduralnych. W ocenie skarżącego nie doszło do skutecznego wszczęcia postępowania karnego przez organ uprawniony, tj. prokuratora, we właściwy trybie – a więc w formie śledztwa, a nie zaś dochodzenia, jak to miało miejsce. Skarżący podniósł również, że zaskarżona decyzja została wydana bez uprzedniego zawiadomienia o wszczęciu postępowania, co uniemożliwiło mu zajęcie stanowiska co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie przed wydaniem decyzji przez Komendanta Powiatowego. Na potwierdzenie słuszności swojego stanowiska przytoczył szereg orzeczeń sądów. W dodatkowym piśmie z 6 czerwca 2025 r. Komendant Powiatowy zajął stanowisko w sprawie wniesionego odwołania przez skarżącego. Podtrzymał w nim swoją argumentacje, wykazując, że zaskarżony rozkaz personalny jest uzasadniony i w pełni odpowiada obowiązującym regulacjom. Rozkazem personalnym z dnia 18 czerwca 2025 r., nr 1900, Komendant Wojewódzki utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności wskazał na zasadę legalizmu wynikająca z art. 7 Konstytucji RP i wyjaśnił, że organ odwoławczy, tak jak organ pierwszej instancji zobowiązany jest dążyć do wykrycia prawdy obiektywnej, a zatem do ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Podkreślił, że organ odwoławczy nie jest związany ani ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organ pierwszej instancji, ani żądaniami zawartymi w odwołaniu. Następnie powołując się na art. 120a ust. 1 ustawy wskazał na przesłanki do otrzymania przez policjanta świadczenia motywacyjnego. Dalej nadmienił, że celem świadczenia motywacyjnego jest nie tylko chęć zatrzymania w służbie doświadczonych funkcjonariuszy, których wiedza i doświadczenie mogą być nadal z powodzeniem wykorzystywane przez służby mundurowe przy pełnieniu przez nie powierzonych zadań, ale również aby wykonywali oni swoje obowiązki służbowe w sposób należyty. W dalszej kolejności przedstawił okoliczności skutkujące stwierdzeniem ustania prawa do świadczenia motywacyjnego (art. 120a ust. 7 ustawy). Komendant Wojewódzki przy przedstawieniu argumentacji decyzji szczególną uwagę skupił na przesłance z art. 120a ust. 7 pkt 2 ustawy, a w szczególności użytego w nim sformułowania "przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne". Wskazał, że celem ustawodawcy było objęcie przypadków, które skutkują wszczęciem postępowania karnego przeciwko osobie, istotne z punktu widzenia ww. jednostki redakcyjnej ustawy jest, aby postępowanie przeszło z fazy "postępowania w sprawie" do fazy "postępowanie przeciwko osobie". Podkreślił przy tym, że organy Policji związane są formalnoprawną kwalifikacją czynu wynikającą z określonych decyzji procesowych i nie mogą dokonywać żadnych ustaleń w tym zakresie, nie mogą w szczególności kwestionować dokonanych przez organy procesowe w postępowaniu karnym ustaleń, wartości zgromadzonego materiału dowodowego. Czynności te, jak zaznaczył, są bowiem zastrzeżone do kompetencji właściwego organu, który inicjuje postępowanie przeciwko danej osobie. Wyjaśnił, że z chwilą zainicjowana postępowania karnego przeciwko osobie – funkcjonariuszowi posiadającemu co najmniej 25 letni staż służby – następuje zmaterializowanie się przesłanki określonej w art. 120a ust. 7 pkt 2 ustawy. Następnie, odnosząc się do zarzutów skarżącego organ odwoławczy uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie albowiem przedstawiona przez niego argumentacja nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Podniósł, że prokuratura jest odrębnym, niezależnie działającym organem państwowym, a organy Policji, w tym Komendant Powiatowy Policji w [...] czy Komendant Wojewódzki w Opolu, nie są uprawnione do kontrolowania prowadzonych postępowań prowadzonych przez prokuratora. Zaznaczył, że nie może budzić wątpliwości, że skarżącemu przedstawiony został zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, o czym sam poinformował Komendanta Powiatowego raportem z 28 lutego 2025 r. Dla niniejszej sprawy znaczenie ma fakt przedstawienia skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego, ściąganego z oskarżenia publicznego, gdyż właśnie to determinuj zmianę stadium postępowania z postępowania w sprawie w postępowanie przeciwko osobie. Jak wskazano wyżej, wszczęcie postępowania przeciwko osobie stanowi przesłankę z art. 120a ust. 7 pkt 2 ustawy. Organ odwoławczy stwierdził również, że w przypadku wszczęcia postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, z oskarżenia publicznego, wydanie decyzji stwierdzającej ustanie prawa do świadczenia motywacyjnego jest obligatoryjne. Nie jest to uzależnione od udowodnienia, iż policjant rzeczywiście dopuścił się zarzucanego czynu. Zaskarżony rozkaz personalny jest decyzją związaną bowiem omawiany przepis art. 120a ust. 8 w zw. z art. 120a ust. 7 pkt 2 ustawy nie ma charakteru uznaniowego, podstawą wydania zaskarżonego rozkazu personalnego było wszczęte postępowanie karne przeciwko funkcjonariuszowi Policji. Organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji stwierdzając ustanie prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego działał w granicach uprawnień przyznanych jemu na podstawie ustawy, w oparciu o stan faktyczny i materiały stanowiące podstawę do obligatoryjnego stwierdzenia ustania prawa do wypłaty funkcjonariuszowi świadczenia motywacyjnego. Raport z dnia 28 lutego 2025 r. został uznany w postępowaniu odwoławczym jako dowód w sprawie, gdyż stanowi on, tak jak pismo z dnia 11 kwietnia 2025 r. podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie organu odwoławczego zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 61 § 1 i 4, art. 77, art. 78, art. 78, art. 79, art. 81, art. 131 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako k.p.a.) nie zasługują na uwzględnienie. W dalszych motywach organ odwoławczy wskazał na związany charakter decyzji stwierdzającej ustanie do wypłaty świadczenia motywacyjnego w przypadku zmaterializowania się przesłanek wskazanych w art. 120a ust. 7 ustawy. Podkreślił nadto, że obowiązkiem Komendanta Powiatowego, po uzyskaniu informacji o przedstawieniu skarżącemu zarzutu było wydanie decyzji w przedmiocie ustania prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego. Zaznaczył przy tym, że organ pierwszej instancji nie miał w tym zakresie swobody decyzyjnej. Norma zawarta w przepisie art. 120a ust. 8 ustawy ma bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, co jednoznacznie wynika z jego brzmienia. Kończąc przestawianie motywów decyzji organ odwoławczy wskazał, że brak wypłaty skarżącemu świadczenia motywacyjnego w dniu 9 maja 2025 r., co podniósł w odwołaniu, nie jest przedmiotem niniejszej sprawy i nie może być rozpatrywany w ramach toczącego się postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, jak i rozkazu utrzymanego nim w mocy zarzucając, że wydane zostały z naruszeniem praw i swobód gwarantowanych obywatelom Rzeczypospolitej Polskiej ustawą zasadniczą oraz ratyfikowanymi przez Rzeczpospolitą Polską umowami międzynarodowymi (Powszechną Deklaracją Praw Człowieka oraz Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności), a także przepisów art. 39c ust 3 i art. 14 ust. 3 ustawy. Wywodząc, tak jak w odwołaniu, że decyzja stwierdzająca ustanie prawa do świadczenia motywacyjnego została wydana w oparciu o materiał z postępowania przygotowawczego prowadzonego wadliwie w formie dochodzenia, zamiast wymaganej formy śledztwa, skarżący podniósł, że organ pierwszej instancji wykorzystał wadliwe ustalenia procesowe jako podstawę do stwierdzenie utraty prawa do świadczenia motywacyjnego. W ocenie skarżącego nie doszło do skutecznego wszczęcia postępowania karnego, w sprawach o występki popełnione przez funkcjonariusza Policji prowadzenie śledztwa jest obligatoryjne. Ponadto rozkaz nr 355/2025 wydany został bez uprzedniego zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego, co stanowi naruszenie art. 61 § 1 i 4, czym pozbawiono skarżącego prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Dalej skarżący podniósł, że decyzja stwierdzająca utratę prawa do świadczenia motywacyjnego została podjęta bez podstawy prawnej i jako taka powinna zostać uchylona. Skarżący wskazał, że takie działanie należy zakwalifikować jako: nadużycie prawa procesowego i działanie sprzeczne z zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji RP). Przytaczając argumentację przedstawioną w odwołaniu wskazał na naruszenie fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 79 i art. 107 § 3 k.p.a. Następnie też, w obszernych wywodach uzasadniał zarzuty względem prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego podnosząc, że w postępowaniu przygotowawczym prokurator rażąco naruszył jego prawa. Skarżący podniósł również, że 9 maja 2025 r. nie została mu wypłacona należna kwota tytułem świadczenia motywacyjnego, a 10 czerwca wypłacono mu jedynie pomniejszoną kwotę (850 zł). Zdaniem skarżącego nie istniało w tym zakresie żadne merytoryczne rozstrzygnięcie. Skarżący wniósł również o połączenie do wspólnego rozpoznania niniejszej sprawy z jego skargą wniesioną na Rozkaz Personalny nr [...] z dnia 3 czerwca 2025 r. wydany przez Komendanta Wojewódzkiego W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki powołał ustalenia dokonane w sprawie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, podtrzymał dokonaną na jego podstawie ocenę i wniósł o jej oddalenie skargi oraz o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Pismem z 4 września 2025 r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz ponownie o połączenie o połączenie do wspólnego rozpoznania niniejszej sprawy ze skargą na Rozkaz Personalny nr [...] z dnia 3 czerwca 2025 r. wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego, obie skargi bowiem dotyczą tej samej sytuacji faktycznej oraz pozostają ze sobą w ścisłym związku pod względem prawnym, gdyż dotyczą konsekwencji tego samego wadliwego postępowania karnego oraz powiązanych ograniczeń w zakresie wykonywania służby i wypłaty świadczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sąd administracyjny nie rozstrzyga o uprawnieniach, czy też obowiązkach, a jedynie może uchylić zaskarżony akt lub czynność, lub stwierdzić ich nieważność w przypadkach wskazanych w ustawie. W konsekwencji sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, zasadami ekonomiki obrotu gospodarczego, czy uznawanymi społecznie normami pozaprawnymi, ale w zakresie dokonywanej kontroli zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji – orzekając w sprawie – nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na podstawie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem jej art. 57a. To z kolei oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu i może uwzględnić skargę także z powodu innych uchybień niż te, które w niej wskazano. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Nadmienić należy, że zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku, nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Na gruncie niniejszej sprawy Komendant Wojewódzki w odpowiedzi na skargę wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, lecz skarżący w piśmie z 4 września 2025 r. nie wyraził zgody. Z tego tez powodu Sąd rozpoznał sprawę na rozprawie. Skarżący wniósł na podstawie art. 11 § 1 i 2 p.p.s.a. również o połączenie do wspólnego rozpoznania niniejszej sprawy ze skargą na Rozkaz Personalny nr [...] z dnia 3 czerwca 2025 r. wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego. Uwagę zwrócić należy, że art. 111 § 1 p.p.s.a. stanowi o sytuacji, gdy sprawy są tożsame, tj. mogą być objęte jedną skargą (dotyczą tego samego aktu lub czynności organu), wówczas Sąd jest zobligowany do połączenia kilu oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia. Natomiast w § 2 wyrażono uprawnienie Sądu, który może zarządzić połączeniu kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. Stanowi do dyskrecjonalne uprawnienie sądu. Podkreślić należy, że Sąd wnioskiem tym nie jest związany. W rozumieniu art. 111 § 2 p.p.s.a "w związku" pozostają sprawy, których cechy podmiotowe i przedmiotowe byłyby podobne lub identyczne. Na gruncie niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że nie występują przesłanki, czy to ze względu na ekonomikę procesową, czy to merytoryczne do tego, aby połączyć sprawy do wspólnego rozpoznania na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych kryteriów, ocena legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, w sprawie nie zaistniały nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone właściwie, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia o stwierdzeniu ustania prawa do świadczenia motywacyjnego stanowiły art. 120a ust. 8 w zw. z art. 120 a ust. 7 pkt 2 ustawy. Zgodnie z art. 120a ust. 7 pkt 2 ustawy, świadczenia motywacyjnego nie przyznaje się policjantowi przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślnego przestępstwo skarbowe lub postepowanie dyscyplinarne – do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania. Ustanowienie negatywnych przesłanek przyznania świadczenia motywacyjnego wskazuje, że ustawodawca chciał, aby miało ono charakter zachęty dla policjantów nie tylko do dłuższego pozostawania w służbie, ale również do tego, aby wykonywali oni obowiązku służbowe w jak najlepszy sposób (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 11 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 38/23). W niniejszej sprawie z akt administracyjnych oraz dokumentów załączonych do skargi wynika, że Prokurator Prokuratury Rejonowej w K. w dniu 2 października 2024 r. wydał postanowienie o wszczęciu dochodzenia w sprawie fałszywego oskarżenia przez skarżącego, a następnie w dniu 28 stycznia 2025 r. wydał postanowienie o przestawieniu skarżącemu zarzutu popełnienia czynu z art. 234 k.k. i skierował do Sądu Rejonowego w S. akt oskarżenia przeciwko skarżącemu, o czym powiadomił Komendanta Powiatowego w piśmie z dnia 11 kwietnia 2025 r. (wpływ do organu 16 kwietnia 2025 r.). Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że w rozpoznawanej sprawie, przeciwko skarżącemu, zostało wszczęte postępowanie karne. Nie ulega też wątpliwości, że zarzucany skarżącemu czyn określony w art. 234 k.k. stanowi przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Art. 120a ust. 8 ustawy stanowi, że jeżeli po przyznaniu świadczenia motywacyjnego wystąpią okoliczności, o których mowa w ust. 7 niezwłocznie wydaje się decyzję stwierdzającą ustanie prawa do wypłaty tego świadczenia. Stwierdzenie, że decyzję "wydaje się", i to "niezwłocznie" wskazuje, że ma ona charakter związany, tym samym organ nie ma kompetencji do podjęcia odmiennego rozstrzygnięcia. Decyzja organu pierwszej instancji ma charakter deklaratoryjny, potwierdza ustanie prawa do świadczenia motywacyjnego, które powstało wcześniej z mocy prawa. Od decyzji stwierdzającej ustanie prawa do świadczenia motywacyjnego policjantowi przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego w terminie 7 dni od dnia doręczenia decyzji (art. 120a ust. 9 ustawy). Według art. 120a ust. 13 ustawy prawo do wypłaty świadczenia motywacyjnego ustaje w miesiącu, w którym decyzja stwierdzająca ustanie prawa do świadczenia motywacyjnego stała się ostateczna lub nastąpiło rozwiązanie stosunku służbowego w związku ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby, jego śmiercią lub zaginięciem. Świadczenia za ten miesiąc nie wypłaca się. Reasumując, ostatnim miesiącem kalendarzowym, w którym będzie świadczenie motywacyjne wypłacane jest miesiąc poprzedzający ostatni miesiąc, za który świadczenie przysługuje. Stosownie do art. 16 § 1 k.p.a., decyzje ostateczne to decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a zatem decyzje, które nie mogą być weryfikowane w administracyjnym toku instancji. Podkreślić należy również, że na podstawie art. 120a ust. 8 ustawy nie następuje utrata "prawa do świadczenia motywacyjnego", lecz utrata "prawa do wypłaty świadczenia" ze względu na to, że dalsza jego wypłata nie byłaby uzasadniona. Wydanie przedmiotowej decyzji nie pozbawia funkcjonariusza świadczenia za ten czas. Prawo do świadczenia motywacyjnego w dalszym ciągu istnieje, jedynie wstrzymana została jego realizacja. Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy wskazać należy, że decyzja Komendanta Powiatowego stwierdzająca ustanie prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego stała się ostateczna z chwilą w momencie wydania przez organ decyzji utrzymującej jej w mocy, tj. 18 czerwca 2025 r. Prowadzi to konstatacji, że w niniejszej sprawie skarżący uprawniony był do otrzymania świadczenia motywacyjnego zarówno w maju (za miesiąc kwiecień), jak i w czerwcu (za miesiąc maj), gdyż mając na uwadze treść art. 120a ust. 12 ustawy, przedmiotowe świadczenie wypłaca się do dziesiątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który świadczenie motywacyjne przysługuje. W analizowanym stanie faktycznym skarżący utracił prawo do wypłaty świadczenia za miesiąc czerwiec, które wypłacone byłoby w lipcu. Samo niewypłacenie świadczenia motywacyjnego jest czynnością techniczną, ma zastosowanie na mocy decyzji, o której mowa w art. 120a ust. 8 ustawy, nie wymaga odrębnego rozstrzygnięcia. Podsumowując, należy jednak stwierdzić, że wykazane uchybienie nie ma wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, gdyż nie stanowiło ono przedmiotu kontroli Sądu. Obszerne zarzuty skargi, koncentrujące się na naruszeniu przepisów procedury karnej, przede wszystkim polegającej na prowadzeniu postępowania przygotowawczego w formie dochodzenia zamiast śledztwa nie mają znaczenia prawnego w rozpoznawanej sprawie. Podnoszone w skardze zarzuty dotyczą postępowania karnego prowadzonego przeciwko skarżącemu i powiązane są z naruszeniem zasad tego postępowania, a nie postępowania administracyjnego, w którym wydano zaskarżoną decyzję. Organy obu instancji wydając zaskarżoną decyzję nie stosowały wskazanych w skardze przepisów k.p.k. Tym samym nie mogły one naruszyć tych przepisów. Sformułowane w oparciu o przepisy k.p.k. zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego rezultatu. Są one prawnie obojętne dla oceny legalności decyzji administracyjnej w sprawie takiej jak obecnie kontrolowana. Odnosząc się również do zarzutów dotyczących przebiegu postępowania karnego, zaznaczyć należy, że sąd administracyjny nie badał poprawności czynności podjętych w toku postępowania karnego. Zakres kognicji sądu administracyjnego pozwala na kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Kontrola legalności oznacza w praktyce, że sądy administracyjne nie zastępują administracji publicznej w wykonywaniu ich funkcji, tylko eliminują z obrotu prawnego akty i czynności, których nie da się pogodzić z obowiązującym porządkiem prawnym. Kontrola sądów administracyjnych, w przypadku przesłanki, jaką stanowi wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo nie może skupiać się na wszechstronnej i ogólnej ocenie prawidłowości z punktu widzenia sfery prawa karnego formalnego. Dokonanie takiej oceny leży w kompetencji organów nadzorujących postępowanie karne. W kompetencji organu administracji, jakim w tym przypadku są Komendant Powiatowy i Komendant Wojewódzki nie jest badanie prawidłowości i skuteczności czynności procesowych podejmowanych przez organ ścigania w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego, czy też analizowanie okoliczności popełnienia przestępstwa przez funkcjonariusza. Postępowanie administracyjne dowodowe jest ukierunkowane na ustalenie nie wszystkich okoliczności związanych ze sprawą ale tych mających znaczenie prawne dla jej załatwienia. Jeżeli Komendant Powiatowy zatem powziął wiadomość o wszczęciu przeciwko skarżącemu, podejrzanemu o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, postępowania karnego to obowiązany był zastosować art. 120a ust. 8 ustawy. Sąd dostrzega, że wg adnotacji na raporcie z dnia 28 lutego 2025 r., Komendant Powiatowy zapoznał się z nim już w dniu 4 marca 2025 r. Skarżący raportował, że w dniu 21 lutego 2025 r. w Prokuraturze Rejonowej w K. zostały mu ogłoszone zarzuty z art. 234 k.k. z zawiadomienia J. C. Już wtedy Komendant Powiatowy powziął informację o wszczęciu postępowania karnego przeciwko policjantowi i mógł wydać decyzję stwierdzającą ustanie prawa do świadczenia motywacyjnego. Nie uczynił tego z sobie wiadomych powodów. Brak wydania w marcu 2025 r. decyzji o stwierdzeniu ustania do świadczenia motywacyjnego, nie spowodowało jednak utraty kompetencji organu do jej wydania w późniejszym terminie, tj. w dniu 22 maja 2025 r. Cały czas istniała bowiem przesłanka jej wydania, tj. wszczęcie przeciwko skarżącemu, podejrzanemu o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, postępowania karnego. Odnośnie do zarzutu pozbawienia skarżącego nagrody z okazji Święta Policji, wskazać należy, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, co oznacza, że nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Mając dotychczas podniesione za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a.). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został bowiem prawidłowo oceniony i był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia o stwierdzeniu ustania prawa do świadczenia motywacyjnego. O ile też rozkaz personalny organu pierwszej instancji zawiera wyjątkowo lakoniczne uzasadnienie, co oczywiście stanowi wadę w świetle wymogów ustanowionych w art. 107 § 3 k.p.a., to jednak uchybienie to nie miało wpływu na treść zapadłego rozstrzygnięcia. W orzeczeniu tym wskazano prawidłowe podstawy prawne, które uprawniały organ do wydania rozkazu personalnego oraz skrótowo opisano stan faktyczny sprawy. Następnie też, braki uzasadnienia orzeczenia organu pierwszej instancji zostały konwalidowane przez organ odwoławczy, który w zaskarżonym rozkazie personalnym przedstawił szczegółowe i wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne oraz odniósł się do zarzutów odwołania, prezentując w tym zakresie prawidłowe stanowisko. Skarżący zarzucał również, że organy uniemożliwiły mu wypowiedzenie się co okoliczności sprawy. Z powołanych już przepisów ustawy wynika, że ziszczenie się przesłanki z art. 120a ust. 7 pkt 2 stanowi samoistną przesłankę wydania decyzji stwierdzającej ustanie prawa do wypłaty świadczenia motywacyjnego. To zaś oznacza, że organ nie prowadzi w tym zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego w sprawie zasadności wydania przedmiotowej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia przez organ prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.) należy zauważyć, że dla skuteczności tak skonstruowanego zarzutu wymagane jest wykazanie przez skarżącego, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło skarżącemu przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem to strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej (np. złożenia dokumentu). Sąd rozpoznający sprawę podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Poznaniu z 27 listopada 2024 r., sygn. akt IV SA/Po 793/24, że nie stanowi podstawy uchylenia decyzji sam brak zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy jej czynny udział i tak nie mógłby doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż to wydane bez jej aktywnego udziału. Sąd w składzie orzekającym stwierdził, że na organie pierwszej instancji ciążyła powinność wydania przedmiotowej decyzji niezwłocznie po ziszczeniu się ustawowej przesłanki, co prowadzi do konstatacji, że aktywność skarżącego w tak ujętym stanie faktycznym nie doprowadziłaby do odmiennego rozstrzygnięcia. Zatem uznać należy zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. za bezzasadny. W tym stanie rzeczy, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz braku stwierdzenia naruszeń norm prawa procesowego lub materialnego, Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a.