I SA/Op 604/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Asesor sądowy WSA Anna Komorowska-Kaczkowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 listopada 2024 r. sprawy ze skargi V. Spółki z o.o. w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 21 maja 2024 r., nr SKO.40.576.2024.po w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez V. sp. z o.o. z P. (dalej jako: Skarżąca, Strona, Spółka) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (w skrócie: Kolegium lub SKO) z 2 lipca 2024 r., którym to postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie z 21 maja 2024 r., stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Skarżącą od decyzji Burmistrza Prószkowa z 27 września 2023 r., określającej M. sp. z o.o. w W. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2023 r. Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Postanowieniem z 29 czerwca 2023 r. Burmistrza Prószkowa z urzędu wszczął wobec M. sp. z o.o. w W. postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2023r., a następnie 27 września 2023 r. wydał decyzję nr [...] określającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2023 r. w wysokości 14.526 zł. Skarżąca Spółka tj. V. Sp. z o.o. nie była stroną ww. postępowania podatkowego. W związku z niezłożeniem przez M. sp. z o.o. odwołania, decyzja ta stała się ostateczna. Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem Burmistrz Prószkowa z 27 września 2023 r., nr [...], Skarżąca wniosła, za pośrednictwem ustanowionego pełnomocnika, odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego odwołania (podlegającym rozpatrzeniu odrębnie). W odwołaniu zarzuciła poczynienie błędnych ustaleń w zakresie strony postępowania, w szczególności naruszenie art. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 70 z późn. zm. zwanej dalej w skrócie u.p.o.l.) w zw. z art. 46 § 1, art. 47 i art. 48 k.c., art. 133 § 1 w zw. z art. 7 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), zwanej dalej Op. oraz naruszenie przepisów postępowania. Natomiast we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania pełnomocnik Skarżącej podał, że Spółka bez swojej winy uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od wskazanej powyżej decyzji określającej M. sp. z o.o. zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2023 r. w wysokości 14.526 zł, bowiem decyzja ta została skierowana i doręczona wyłącznie M. sp. z .o.o, a Spółka V. (wnosząca odwołanie) powzięła wiedzę o jej wydaniu dopiero w dniu 4 stycznia 2024 r., kiedy za pośrednictwem wiadomości e-mail otrzymała jej skan od M. sp. z o.o. Z analizy przedstawiony przez Kolegium akt podatkowych dotyczących zarówno niniejszego postępowania, jak i postępowania podatkowego oraz przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - sprawa zarejestrowania w tut Sądzie pod sygn. akt I SA/Op 729/24) wynika, że Spółka de facto nie zgadza się ze stanowiskiem zajętym w ostatecznej decyzji Burmistrza Prószkowa z 27 września 2023 r., określającej M. sp. z o.o. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2023 r., iż posadowiona na jej gruncie hala namiotowa stanowiąca zgodnie z umową leasingu własność M. sp. z o.o. stanowi budynek trwale związany z gruntem. Z tych też względów, przedmiotowa hala namiotowa jako niezwiązana trwale z gruntem nie stanowiąc przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, nie powinna w ogóle podlegać opodatkowaniu, niezależnie od jej posadowienia na gruncie Skarżącej. W konsekwencji Skarżąca, wskazując wprawdzie, iż w sytuacji, gdy organ błędnie przyjął w decyzji ostatecznej wydanej wobec M. sp. z o.o., że hala ta jako związana trwale z gruntem podlega opodatkowaniu, to Skarżąca jako właściciel gruntu w myśl zasady superficies solo cedit winna być traktowana w stosunku do niej jako podatnik, jednocześnie uważając, iż obowiązek taki nie ciąży także na niej, gdyż w rzeczywistości brak jest trwałego związania tego obiektu z jej gruntem. Tym samym Skarżąca uważa, że hala namiotowa ogóle nie stanowi on przedmiotu opodatkowania, niezależenie od tego, kogo organy uznałyby za podatnika. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonym postanowieniem stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Natomiast w odrębnym postępowaniu zakończonym postanowieniem z 21 maja 2024 r, utrzymanym w mocy postanowieniem z 2 lipca 2024 r. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Stwierdzając niedopuszczalność odwołania, w uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia aktu administracyjnego w toku instancji. Natomiast niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych zachodzi wtedy, gdy środek zaskarżenia wniesiony zostanie przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych lub też podmiot nie posiadający legitymacji do jego wniesienia, na przykład przez osobę nie będącą stroną w sprawie ani adresatem decyzji. Kolegium podnosiło, że zgodnie z art. 133 § 1 Op., stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoba trzecia, o której mowa w art. 110-117c, która z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Natomiast zgodnie z § 2 tego przepisu - stroną w postępowaniu podatkowym może być również osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej inna niż wymieniona w § 1, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego przed powstaniem obowiązku podatkowego ciążą na niej szczególne obowiązki lub zamierza skorzystać z uprawnień wynikających z tego prawa. Kolegium argumentowało ,że z treści art. 133 Op. wynika, że katalog podmiotów, które mogą być stroną w postępowaniu podatkowym, jest zamknięty. Definicja strony zawarta w § 1 ww. przepisu pozwala na wskazanie trzech przesłanek, których łączne spełnienie pozwala na przypisanie określonemu podmiotowi miana strony w postępowaniu. Po pierwsze, stroną w postępowaniu podatkowym jest, m.in. podatnik. Po drugie, istotnym elementem definicji strony jest interes prawny bezpośrednio odnoszący się do sfery danego podmiotu. Kolegium podkreślało, że stroną jest tylko ten podmiot, którego własny interes prawny (obowiązek lub uprawnienie) podlega konkretyzacji w postępowaniu podatkowym. Po trzecie, podmiot spełniający wyżej wymienione przesłanki występuje z wnioskiem o wszczęcie postępowania, czyli żąda czynności organu podatkowego, bądź też staje się stroną postępowania podatkowego wszczętego z urzędu na skutek czynności organu podatkowego, która odnosi się do tego podmiotu. Mając powyższe na uwadze, Kolegium stanęło na stanowisku, że niewątpliwie stroną kwestionowanej decyzji jest M. Sp. z o. o., bowiem to wobec niej organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2023 r. ww. postanowieniem z 29 czerwca 2023 r., nr [...], w wyniku którego określił jej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2023 r. w kwocie 14.526,00 zł., tym samym, w ocenie Kolegium, Spółka V. nie posiadała przymiotu podatnika w tym postępowaniu, a w konsekwencji samym wydana decyzja nie dotyczy jej obowiązków podatkowych, ani uprawnień. Kolegium podkreślało, że decyzja Burmistrza Prószkowa z 27 września 2023 r., nr [...], dotyczy określenia M. sp. z o. o. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2023 r. Decyzja ta została skierowana i doręczona wyłącznie M. sp. z o. o., a taki stan sprawy powoduje, że wnioskodawca, tj. V. Sp. z .o.o. nie posiada statusu podatnika, ani też żadnego innego uczestnika wskazanego w art. 133 Op. w postępowaniu podatkowym zakończonym ww. decyzją. Tym samym Kolegium uznało, że Skarżąca nie jest uprawniona do złożenia odwołania, a w konsekwencji tego, także wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji nieskierowanej do niej i jej niedoręczonej, skoro nie uzyskała ona przymiotu podatnika, a tym samym wydana decyzja nie dotyczy jej obowiązków podatkowych ani uprawnień. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik Skarżącej, domagając się jej uchylenia w całości oraz zasądzenia na rzecz Strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, podniósł zarzuty: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 133 § 1 Op. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, iż Skarżącej nie przysługuje status strony w postępowaniu w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości, podczas gdy Skarżąca jest wyłącznym właścicielem nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej nr a w P., na której posadowiona jest hala namiotowa zakwalifikowana przez organ podatkowy I instancji jako budynek trwale związany z gruntem, a zatem - w ocenie Skarżącej - przysługuje jej status podatnika w podatku od nieruchomości od rzeczonego budynku, a tym samym strony legitymowanej do zaskarżenia decyzji określającej wysokość podatku od nieruchomości, której zakres przedmiotowy obejmuje budynek będący własnością Skarżącej; 2. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 46 § 1, art. 47. art. 48 oraz art. 191 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny przez błędną wykładnię skutkującą nieprawidłowym przyjęciem, iż M. sp. z o. o. jest właścicielem budynku posadowionego na działce ewidencyjnej nr a w P., podczas gdy wyłącznym właścicielem tej nieruchomości gruntowej jest Skarżąca, a budynek związany z gruntem co do zasady nie może stanowić odrębnego od gruntu przedmiotu własności, a zatem status podatnika podatku od nieruchomości od rzeczonej hali namiotowej przysługuje Skarżącej jako wyłącznemu właścicielowi gruntu; II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 228 § 1 pkt 1 Op. poprzez błędne przyjęcie, iż wywiedzione przez Skarżącą odwołanie od decyzji jest niedopuszczalne z uwagi na brak statusu strony postępowania, podczas gdy Skarżąca jako podatnik w podatku od nieruchomości - wyłączny właściciel nieruchomości, której dotyczy skarżona decyzja organu podatkowego - jest uprawniona do zaskarżenia tej decyzji. W oparciu o powyższe zarzuty, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz Skarżącej Spółki w razie ich powstania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kryteria sądowej kontroli zaskarżonych aktów organów administracji publicznej zostały wyznaczone przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej jako: ppsa, zgodnie z którym decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub postanowienia (pkt 2). Równocześnie w myśl art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ppsa (niemającym tu zastosowania). Na wstępnie Sąd wyjaśnia, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 § 3 ppsa. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach i według wymienionych kryteriów Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa w stopniu powodującym konieczność jej wyeliminowania z obiegu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (skierowane do Skarżącej) z 2 lipca 2024 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Burmistrza Prószkowa z 27 września 2023 r. nr [...], którą określono wobec spółki M. wymiar podatku od nieruchomości za 2023 r. Jak wynika z akt sprawy, decyzja ta została doręczona M. sp. z o.o. dniu 4 października 2023 r. M. sp. z o.o. nie wniosła odwołania od ww. decyzji określającej jej wymiar podatku od nieruchomości za 2023 r. Natomiast Skarżąca, nie będąc stroną postępowania w znaczeniu formalnym, tj. nie brała udziału w postępowaniu i nie doręczono jej decyzji określającej M. sp. z o.o. wymiar podatku od nieruchomości za 2023 r., pismem z 8 stycznia 2024 r., wniosła odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Prószkowa z 27 września 2023 r. nr [...], którą określono wobec spółki M. sp. z o.o. wymiar podatku od nieruchomości za 2023 r U podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia Kolegium legło natomiast stwierdzenie, że Skarżąca, która nie była adresatem ww. decyzji ostatecznej, nie miała legitymacji prawnej do wniesienia odwołania. W ocenie Kolegium, taki stan sprawy powoduje, że Skarżąca Spółka nie posiada statusu podatnika, ani też żadnego innego uczestnika wskazanego w art. 133 Op. w postępowaniu podatkowym zakończonym ww. decyzją Burmistrza Prószkowa. Należało zatem, w ocenie Kolegium uznać, że Skarżąca Spółka, nie jest uprawniona do złożenia odwołania. Skoro Skarżąca nie uzyskała przymiotu podatnika, a tym samym wydana decyzja nie dotyczy jej obowiązków podatkowych ani uprawnień, brak było podstaw do procedowania złożonego przez nią odwołania. Odmienne stanowisko prezentuje Skarżąca, podnosząc w skardze, że wystąpił po jej stronie interes prawny do zainicjowania postępowania odwoławczego od decyzji, mającej bezpośredni wpływ na jej indywidualny obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Swoje przekonanie o istnieniu interesu prawnego Skarżąca upatruje w tym, że to ona, a nie spółka M., posiada status podatnika podatku od nieruchomości w stosunku do budynku (hali namiotowej), położonego na działce nr a w P., albowiem to ona jest wyłącznym właścicielem tego gruntu, na którym posadowiona jest hala namiotowa, czyli także, w świetle przepisów kodeksu cywilnego, także właścicielem budynku na tym gruncie położonego (zasada superficies solo cedit). Zatem Burmistrz Prószkowa wydał 27 września 2023 r. decyzję obarczoną istotną wadą prawną, gdyż przyjmując w tej decyzji do opodatkowania budynek położony na ww. działce, przeniósł na inny podmiot obowiązek podatkowy, który zgodnie z ustawą ciąży na Spółce. Dokonywana przez Sąd ocena legalności zaskarżonego postanowienia sprowadza się natomiast do ustalenia, czy organ miał podstawę do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Przy decyzja wymiarowa, będąca przedmiotem wniesionego odwołania, nie została skierowana do Skarżącej Spółki, nie dotyczy jej praw i obowiązków, w tym sensie, że nie nakłada bezpośrednio na Skarżącą żadnych obowiązków podatkowych. Konkretyzacja obowiązków podatkowych nastąpiła w stosunku do spółki M. Organ uznał bowiem, że spółka M., zgodnie z znajdująca się w aktach sprawy umową leasingu, pozostaje właścicielem hali namiotowej, która to hala stanowi - zdaniem organu - budynek podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że decyzja Burmistrza Prószkowa z 27 września 2023 r., dotyczy określenia M. sp. z o.o. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2023 r. Decyzja ta została skierowana wyłącznie do M. sp. z o.o. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że co prawda za stronę uprawnioną do złożenia odwołania uznać należy także podmiot, który nie brał udział w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jednak sprawa dotyczy jego interesu prawnego. Niemiej jednak w realiach niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę, że w judykaturze i doktrynie przyjmuje się jednolicie, zarówno na gruncie Op., jak i Kodeksu postępowania administracyjnego, iż stronie, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i dowiedziała się o wydaniu decyzji, gdy ta była już ostateczna, przysługuje wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 Op. Taka droga obrony interesu prawnego przez stronę pozbawioną udziału w postępowaniu zapewnia jej poszanowanie zasady dwuinstancyjności, wznowienie postępowania otwiera bowiem przed stroną ponownie postępowanie przed organem I instancji, gwarantując udział w tym postępowaniu, a następnie w postępowaniu odwoławczym. (vide: B. Adamiak J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz C.H. Beck Warszawa 2003 str. 566). Powyższe współgra z regulacją art. 240 § 4 Op., odnosi się wprost do pominięcia strony w postępowaniu zwykłym. Przez udział w postępowaniu, o którym mowa w tym przepisie rozumieć należy zarówno udział w czynnościach postępowania wyjaśniającego, jak też w czynnościach decydujących, który jest zrealizowany poprzez doręczenie stronie decyzji. Brak winy strony będzie miał miejsce w przypadku niedopuszczenia strony do uczestnictwa w postępowaniu. Niedoręczenie stronom decyzji, jak również korespondencji kierowanej do stron w toku prowadzonego postępowania, jest równoznaczne z pozbawieniem ich udziału w postępowaniu i tym samym oznaczać będzie wyczerpanie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 4 Op. W niniejszej sprawie, niewątpliwie Skarżąca nie była stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji z 27 września 2023 r. nr [...]. Nadto decyzja ta nie przyznaje Skarżącej żadnych praw i nie nakłada na nią żadnego obowiązku i nie była jej doręczona. Decyzja zaś została prawidłowo doręczona Spółce M. w dniu 4 października 2023 r., która w ustawowym terminie nie wniosła odwołania, a zatem decyzja ta stała się ostateczna dniem 18 października 2023 r. W decyzji tej organ nie orzekał o prawach i obowiązkach Skarżącej Spółki, a Skarżąca nie została uznana za podatnika hali namiotowej, bowiem za właściciela tego obiektu budowlanego uznano, na podstawie analizy zapisów umowy leasingu, spółkę M. W konsekwencji decyzja Burmistrza Prószkowa z 27 września 2023 r. skonkretyzowała obowiązki podatkowe innego niż Skarżąca podatnika tj. spółki M. Decyzja ta została doręczona spółce M. i wobec nie wniesienia odwołania przez tą spółkę, stała się decyzją ostateczną. Natomiast jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym podatkowego, jest zasada trwałości decyzji administracyjnych. Zasadę tę ustanawia art. 128 Op., zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz ustawach podatkowych. Przyjęte rozwiązanie wyznacza granice pojęcia decyzji ostatecznej oraz stanowi, że wydanie takiej decyzji jest ostatecznym załatwieniem sprawy administracyjnej. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Trwałość ostatecznej decyzji podatkowej pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy państwa zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Stabilizacja porządku prawnego jest wartością większą niż potrzeba eliminowania z obrotu prawnego decyzji wadliwych. Pewność obrotu wymaga, aby decyzje ostateczne w określonych warunkach stawały się trwałe i korzystały z domniemania mocy obowiązującej. Na marginesie niniejszych rozważań, Sąd wskazuje, iż Skarżąca wraz z odwołaniem złożyła wniosek o przywrócenie do wniesienia odwołania, wskazując jednak w jego treści na okoliczności odnoszące się w istocie to przesłanki wznowieniowej, argumentując, że posiadając przymiot strony, bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wniosek ten był przedmiotem odrębnego rozpatrzenia przez Kolegium, które odmówiło wszczęcia postępowania w przedmiocie przywrócenia wniosku do wniesienia odwołania. W konsekwencji, na gruncie rozpoznawanej sprawy, okoliczność, czy Skarżącej przysługuje w istocie przymiot strony w postępowaniu zwykłym, nie ma rozstrzygającego znaczenia, bowiem ocena taka może być dokonana już jedynie w trybach nadzwyczajnych. Stąd też Sąd, nie ustosunkował się do pozostałych zarzutów skargi zmierzających do wykazania, że Skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zwyczajnym, bowiem z uwagi na omówione powyżej kwestie formalne, podnoszone w skardze zarzuty w okolicznościach rozpatrywanej sprawy pozostawały poza sferą merytorycznych rozważań Sądu. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, brak było podstaw do procedowania wniesionego odwołania. Procedowaniu takiego odwołania sprzeciwiły się bowiem dodatkowo kwestie formalne, które były wyprzedzające wobec oceny tego czy Skarżąca Spółka mógł i powinna być stroną postępowania merytorycznego. Jeśli w tym zakresie zdaniem Skarżącej nastąpiły uchybienia (decyzja została skierowana do niewłaściwego podmiotu, obarczona jest istotnymi wadami prawnymi, czy też pominięto Skarżącą w postępowaniu podatkowym), to trybem do ich skorygowania, wobec uzyskania przymiotu ostateczności przez decyzję wymiarową określającą M. sp. z o.o. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2023, mogą wyłącznie postępowania nadzwyczajne (o ile rzeczywiście spełnione zostaną przesłanki uzasadniające wszczęcie danego postępowania w trybie nadzwyczajnym), Należy zwrócić uwagę, że art. 240 § 1 pkt 4 Op. dotyczący sytuacji w której strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (przy czym postępowanie takie może zostać wszczęte wyłącznie na wniosek strony pominiętej w postępowaniu) a na to w istocie wskazuje Skarżąca oraz w art. 247 § 1 pkt 3 i pkt 5 Op. - przesłanki dotyczące skierowania decyzji do podmiotu niebędącego stroną postępowania, czy wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (przy czym te postępowania mogą być wszczęte również z urzędu). Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że w sprawie niniejszej zachodziła przeszkoda formalna uniemożliwiająca prowadzenie postępowania odwoławczego z wniosku Skarżącej z 8 stycznia 2024 r. od decyzji ostatecznej Burmistrza Prószkowa, wydanej wobec M. sp. z o.o Podsumowując, Sąd stwierdza, że postanowienie stwierdzające niedopuszczalności odwołania od decyzji Burmistrza Prószkowa, wydanej wobec M. sp. z o.o, odpowiada prawu. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.