I SA/Op 61/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Protokolant St. inspektor sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2025 r. sprawy ze skargi H. P. na uchwałę Rady Gminy Łubniany z dnia 30 stycznia 2012 r., Nr XII/86/12 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez H. P. jest uchwała Rady Miejskiej Łubniany z dnia 30 stycznia 2012 r., Nr XII/86/12, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Kępa (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2012 r., poz. 324), dalej uchwała lub m.p.z.p. Zgodnie z dokumentacją planistyczną, procedura podjęcia zaskarżonej uchwały zainicjowana została uchwałą Rady Gminy Łubniany z dnia 20 kwietnia 2009 r., Nr XXIV/125/09 w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Łubniany, w której postanowiono o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Kępa (§1). O podjęciu uchwały oraz o możliwości, sposobie i terminie składania wniosków do planu Wójt Gminy Łubniany (zwany dalej też: Wójtem) poinformował w drodze ogłoszenia wywieszonego na tablicy ogłoszeń i zamieszczonego na stronie internetowej BIP Urzędu Gminy Łubniany w dniu 9 września 2009 r. oraz ogłoszenia zamieszczonego w dniu 11 września 2009 r. w prasie lokalnej. Zawiadomienie o podjęciu uchwały oraz o terminie składania wniosków Wójt przesłał również, w dniu 9 września 2009 r., organom właściwym do uzgodnienia i zaopiniowania planu miejscowego. Następnie po podjęciu rozstrzygnięcia w przedmiocie rozpatrzeniu zgłoszonych wniosków Wójt przygotował wymagane materiały planistyczne sporządzone na potrzeby projektu planu miejscowego, w tym między innymi opracowanie ekofizjologiczne oraz prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego i przekazał projekt planu do zaopiniowania i uzgodnień. W dalszej kolejności przygotował prognozę oddziaływania na środowisko, a następnie ogłoszeniem zamieszczonym w dniu 29 czerwca 2010 r. na stronie BIP Urzędu Gminy Łubniany, w dniu 1 lipca 2010 r. w prasie lokalnej oraz w dniu 2 lipca 2010 r. na tablicy ogłoszeń we wsi Kępa, a także na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy Łubniany, Wójt zawiadomił o wyłożeniu projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu w terminie od dnia 14 lipca do dnia 11 sierpnia 2010 r., o wyznaczonej na dzień 6 sierpnia 2010 r. dyskusji publicznej oraz o możliwości wnoszenia uwag do projektu planu w terminie do dnia 31 sierpnia 2010 r. W dniu 6 sierpnia 2010 r. został sporządzony protokół z przeprowadzonej dyskusji publicznej nad projektem zmiany planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. W dalszej kolejności Wójt rozpatrzył uwagi wniesione do projektu planu, a ustosunkowując się do uwag wniesionych przez skarżącego w piśmie z dnia 15 września 2010 r. poinformował go, że w związku z wniesionymi uwagami i koniecznością wprowadzenia korekt plan zostanie ponownie wyłożony do publicznego wglądu w terminie podanym w obwieszczeniu. Uwzględniając część uwag, w dniu 14 września 2010 r., Wójt postanowił o wprowadzeniu zamian w przedłożonym projekcie planu i ponownym jego wyłożeniu do publicznego wglądu. Ogłoszeniem zamieszczonym – kolejno – w dniu 29 września 2010 r. na stronie internetowej BIP Urzędu Gminy Łubniany, na tablicy ogłoszeń we wsi Kępa i na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy Łubniany, a dnia 30 września 2010 r. w prasie lokalnej, Wójt zawiadomił o ponownym wyłożeniu projektu planu z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu w terminie od dnia 14 października do dnia 17 listopada 2010 r., o wyznaczonej na dzień 3 listopada 2010 r. dyskusji publicznej oraz o możliwości wnoszenia uwag do projektu planu w terminie do dnia 8 grudnia 2010 r. W dniu 3 listopada 2010 r. sporządzony został protokół z dyskusji publicznej, a następnie Wójt rozpatrzył uwagi wniesione do projektu planu i w dniu 19 grudnia 19 grudnia 2010 r. wyraził w tym zakresie swoje stanowisko. Ogłoszeniem z dnia 12 maja 2011 r. zamieszczonym, i tym razem, na stronie internetowej BIP Urzędu Gminy Łubniany, na tablicy ogłoszeń we wsi Kępa i na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy Łubniany oraz w prasie lokalnej, Wójt zawiadomił o kolejnym wyłożeniu projektu planu z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu w terminie od dnia 23 maja do 20 czerwca 2011 r., o wyznaczonej na dzień 20 czerwca 2011 r. dyskusji publicznej oraz o możliwości wnoszenia uwag do projektu planu w terminie do dnia 11 lipca 2011 r. W dniu 20 czerwca 2011 r. sporządzony został protokół z dyskusji publicznej. Następnie Wójt rozpatrzył uwagi wniesione do projektu planu w tym uwagi skarżącego i wyrażając swoje stanowisko w dniu 22 lipca 2011 r. postanowił wprowadzić zmiany do projektu planu i przedstawić go do ponownego zaopiniowania i uzgodnienia przez właściwe organy. Po uzyskaniu opinii i uzgodnień, ogłoszeniem z dnia 29 września 2011 r., zamieszczonym na stronie internetowej BIP Urzędu Gminy Łubniany, na tablicy ogłoszeń we wsi Kępa i na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy Łubniany oraz w prasie lokalnej, Wójt zawiadomił o kolejnym wyłożeniu projektu planu z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu w terminie od dnia 10 października do dnia 8 listopada 2011 r., o wyznaczonej na dzień 24 października 2011 r. dyskusji publicznej oraz o możliwości wnoszenia uwag do projektu planu w terminie do dnia 29 listopada 2011 r. W dniu 24 października 2011 r. sporządzony został protokół z dyskusji publicznej, a następnie Wójt rozpatrzył uwagi wniesione do projektu planu. W dniu 30 stycznia 2012 r., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) zwanej dalej u.s.g., art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz. 717 z późn. zm.) zwanej dalej u.p.z.p. oraz uchwały Rady Gminy Łubniany z dnia 20 kwietnia 2009 r., Nr XXIV/125/09, w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi Kępa, po stwierdzeniu że nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Łubiany uchwalonego uchwałą Rady Gminy Łubniany z dnia 9 grudnia 1999 r., Nr XI/54/99 oraz wprowadzoną zmianą uchwałą z dnia 27 czerwca 2011r., Nr VII/49/11, Rada Gminy Łubniany podjęła wskazaną na wstępie uchwałę Nr XII/86/12 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Kępa. W § 1 uchwały przyjęto, że plan obejmuje obszar zawarty w granicach określonych na rysunku planu sporządzonym w skali 1:1000. W § 2 jako integralną część uchwały wskazano jej załączniki w postaci: rysunku planu (załącznik nr 1), rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu (załącznik nr 2), rozstrzygnięcia o sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz zasad ich finansowania (załącznik nr 3). Pismem z dnia 15 października 2024 r. H. P. wezwał Radę Gminy Łubniany do usunięcia naruszenia prawa i zmiany ustaleń planu podnosząc istotne naruszenie zasady jego sporządzenia przez oczywistą sprzeczności istniejącą pomiędzy częścią tekstową i częścią graficzną planu, polegającą na: po pierwsze – niezgodności wskazanych w części graficznej granic wsi Kępa, objętych uchwałą (cześć graficzna obejmuje działkę a należącą do miasta Opola, obręb K.); po drugie – niezgodności zapisu w części tekstowej z częścią graficzną dotyczącą terenów oznaczonych symbolem: b,c,d,e; f,c,d,e; g,c,d,e; h,c,d,e; i,c,d,e; gdzie ustalono w § 54 p.2 pp4c wzdłuż granicy działki sąsiedniej z zabudową mieszkaniową pas zieleni o zmiennej wysokości zimozielonej o szerokości min. 3m i brak odpowiedniego oznaczenia tego warunku w części graficznej. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że jako właściciel działki nr j położonej na terenie MN sąsiadującym z terenem k wszczął postępowanie w sprawie braku pasa zieleni izolacyjnej jaki powinien być wykonany i utrzymywany przez zakłady na terenach l w celu ochrony terenu MN przed hałasem i innymi uciążliwościami. Niestety, z powodu braku zaznaczenia takiego pasa zieleni w części graficznej odpowiednie instytucje nie potrafią rozwiązać tego problemu. Podnosząc, że cześć graficzna planu nie może pozostawać w sprzeczności z jego częścią tekstową podkreślił, że rysunek planu miejscowego powinien w sposób jednoznaczny wskazywać granice obszaru objętego jego zapisami, a te muszą być maksymalnie precyzyjne. Odpowiedzi na powyższe wezwania Rada Gminy Łubniany (dalej także Rada) – reprezentowana przez jej Przewodniczącego, udzieliła skarżącemu pismem z dnia 2 grudnia 2024 r. Odnosząc się do pierwszego zarzutu wskazała, że wyrokiem z 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Op 544/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził nieważność kwestionowanej uchwały w części dotyczącej działki nr ł należącej do wsi K. wobec czego nie można uznać, aby aktualnie istniał stan naruszenia prawa opisany w wezwaniu. Odpowiadając na drugi z zarzutów Rada wyjaśniła, że zakres przedmiotowy, w ramach którego gmina ma możliwość wpływu na sposób wykonywania prawa własności, przez właścicieli i użytkowników terenów objętych ustaleniami planu miejscowego, nie jest nieograniczony i został szczegółowo określony w u.p.z.p. poprzez wskazanie obowiązkowej i fakultatywnej treści planu miejscowego oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniosła także, że dokonując oceny prawnej uchwały, organ nadzoru nie stwierdził, że przy jej podejmowaniu doszło do powstania sprzeczności pomiędzy jej częścią tekstową i graficzną. Wyjaśniła, że zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 54 ust. 2 pkt 4 lit. c przedmiotowej uchwały, na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami b,c,d,e; f,c,d,e; g,c,d; h,c,d,e; b,c,d,e wzdłuż granicy działki sąsiadującej z zabudową mieszkaniową powinny zostać wprowadzone pasy zieleni o zmiennej wysokości zimozielonej o szerokości min. 3m. Na rysunku planu, na wskazanych terenach sytuowanie planowanej zabudowy zostało wyznaczone za pomocą nieprzekraczalnych linii zabudowy w odległości 6-10m od linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu. Dodatkowo sytuowanie zabudowy unormowane jest przepisami wyższego rzędu. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że ustalenia części tekstowej planu oraz części graficznej umożliwiają utworzenie na tych terenach pasów zieleni o minimalnej szerokości 3m wzdłuż granicy działki sąsiadującej z zabudową mieszkaniową. Powyższe stanowi również o braku sprzeczności części graficznej z częścią tekstową uchwały, co nie narusza dyspozycji rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p. Reasumując Rada stwierdziła, że dla wskazanych terenów zostały wprowadzone w części graficznej planu ograniczenia w ich zagospodarowaniu i zabudowie. Podniosła przy tym, że ograniczenia są związane z jednoznacznym wyznaczeniem na rysunku planu miejscowego, za pomocą linii zabudowy, części terenu wyłączonego spod zabudowy, w związku z ustalonym obowiązkiem utworzenia w jego granicach pasów zieleni oddzielających funkcjonalnie i optycznie obiekty uciążliwe od terenów sąsiednich. Tym samym część graficzna planu spełnia wymogi wskazane w przepisach prawa, a wezwanie do usunięcia naruszenia prawa także w tym zakresie jest bezzasadne. Pismem z dnia 27 grudnia 2024 r. (wpływ do organ 31 grudnia 2024 r.) H. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na przytoczoną na wstępie uchwałę Rady Miejskiej Łubniany z dnia 30 stycznia 2012 r., nr XII/86/12, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Kępa. Domagając się stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem: b,c,d,e; f,d,e ; g,c,d,e ; h,c,d,e,c,d,e – podniósł, że narusza ona zasady sporządzenia planu przez oczywistą sprzeczność pomiędzy postanowieniami w jej części tekstowej (§ 54) a jej częścią graficzną. Odnosząc się do zapisu części tekstowej planu, dotyczącego wskazanych terenów (§ 54 ust. 2 pkt 4 lit. c) zarzucił, że w części graficznej nie naniesiono żadnego oznaczenia pasa zieleni izolacyjnej wzdłuż granic działek w/w l sąsiadujących z zabudową mieszkaniową oznaczonych na rysunku MN. Tymczasem, jak uznał, z rysunku planu wynika, że wskazane tereny l częściowo graniczą bezpośrednio z terenami MN a częściowo przez drogę. Powołując się definicję "budynków sąsiednich" sformułowaną w § 5 ust. 1 pkt 1 planu stwierdził, że do budynków tych należą budynki mieszkalne, produkcyjne i przemysłowe. W uchwale nie zawarto natomiast definicji pasa zieleni izolacyjnej. Dalej skarżący wyjaśnił, że jako właściciel działki nr j położonej na terenie MN sąsiadującym z terenem k wszczął postępowanie w sprawie braku pasa zieleni izolacyjnej jaki powinien być wykonany i utrzymywany przez zakłady na terenach l w celu ochrony terenu MN przed hałasem i innymi uciążliwościami. Niestety z powodu braku zaznaczenia w/w pasa zieleni izolacyjnej w części graficznej odpowiednie instytucje nie potrafią rozwiązać tego problemu. Wskazując na zapisy art. 14 ust. 8 i art. 20 ust. 1 zd. 2 u.p.z.p. oraz podkreślając, że część graficzna jest obligatoryjnym elementem planu miejscowego wywodził, że normy prawne wynikające z planu miejscowego należy wyinterpretować zarówno z tekstu uchwały, jak i rysunku planu miejscowego, a niezgodność części graficznej z częścią tekstową może powodować nieścisłości, które uniemożliwiają zastosowanie planu w praktyce. Załącznik graficzny do planu miejscowego nie może zawierać ustaleń innych niż tekst uchwały, ani nie może pomijać ustaleń przewidzianych w części tekstowej dla poszczególnych terenów. Kwestionując stanowisko Rady wyrażone w odpowiedzi jaką otrzymał na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżący podkreślił, że nieprzekraczalne linie zabudowy nie są zaznaczane na rysunku planu na wszystkich wskazanych terenach l sąsiadujących z planowaną zabudową mieszkaniową MN. W ocenie strony skarżącej przedstawiona przez organ interpretacja prowadzi natomiast do sytuacji konfliktowych. Z kolei dowodząc na podstawie przedłożonych załączników (kopie pism i zdjęć) do czego prowadzi brak oznaczenia pasa zieleni izolacyjnej w załączniku graficznym wskazał, że: a) w miejscu gdzie miał być pas zieleni izolacyjnej wzdłuż granicy działki (k) inwestor wybudował czerpnię wentylatorów do chłodni; b) w trakcie kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Opolu stwierdzono naruszenia w zakresie ochrony środowiska przed hałasem; c) Urząd Gminy Łubniany w piśmie skierowanym do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w powiecie opolskim (dalej także PINB) poinformował, że wiedzą o braku wprowadzenia pasa zieleni izolacyjnej ale nie mają zamiaru tego dochodzić oraz że skarżący może wystąpić do właściwego organu i udowodnić, że z powodu braku pasa zieleni izolacyjnej ma problem z hałasem; d) z raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu produkcyjnego J. Sp. z o.o. w K.1 (m) wynika zasięg różnych oddziaływań na sąsiednie tereny budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego ale również, że droga przejazdów samochodów ciężarowych o dużej ładowności przylega do ogrodzenia, mieści się między nieprzekraczalną linia zabudowy a granicą terenu inwestycji czyli tam gdzie powinien być wykonany pas zieleni o zmiennej wysokości zimozielonej o szerokości min. 3m; e) PINB uznał za częściowo zasadną jego skargę; f) Pismo do UG Łubniany dotyczące uwag w sprawie [...] (rozbudowa firmy J. w K.1), w którym między innymi wskazuje na niezgodność tekstu uchwały z załącznikiem graficznym co może prowadzić do złamania prawa przy wyrażeniu przez Gminę zgody na rozbudowę zakładu J. w sytuacji, gdy projekt ten jest w rzeczywistości niezgodny z m.p.z.p. Na zakończenie skarżący zaznaczył również, że załącznik nr 2 do zaskarżonej uchwały, tj. rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do projektu planu miejscowego pokazuje, że plan był wykładany do publicznego wglądu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko aż cztery razy, a osiem uwag dotyczyło sąsiedztwa terenów l i n. W prognozie oddziaływania na środowisko w związku lokalizacją terenów l przy terenach mieszkalnych dla ochrony przed szkodliwym wpływem, na str. 81 zalecano wyznaczenie pasów zieleni izolacyjnej, a brak ich wyznaczenia w załączniku graficznym stał się przyczyną wielu konfliktów. W odpowiedzi na skargę Gmina Łubniany – reprezentowana przez jej Wójta wniosła o jej oddalenie. Podzielając stanowisko przedstawione w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wskazała, że nie wszystkie ustalenia zawarte w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego muszą mieć swoje ścisłe odzwierciedlenie na rysunku tj. w części graficznej planu miejscowego. Wójt wyjaśnił, że w części graficznej przedmiotowego planu miejscowego dla terenów określonych symbolami b,c,d,e; f,c,d,e; g,c,d,e; h,c,d,e; i,c,d,e zostały wprowadzone nieprzekraczalne linie zabudowy jako obligatoryjny element planu, ustalając odległość 6-10 metrów od linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu (głównie tereny dróg). Natomiast ograniczenie związane z pasem zieleni zostało zawarte z treści planu miejscowego w § 54 ust. 2 pkl 4 lit. c. Dodatkowo, na co zwrócił uwage, sytuowanie zabudowy unormowane jest przepisami wyższego rzędu. Zwrócił też uwagę, że zapis dotyczący pasa zieleni odnosi się do terenów określonych powyższymi symbolami, które graniczą z terenami przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową, a więc dzieli te tereny linia rozgraniczająca tereny o różnym przeznaczeniu. Gmina wskazała, że ustalenia zarówno części tekstowej, jak i graficznej planu umożliwiają utworzenie, na wymienionych terenach, pasów zieleni o szerokości minimum 3 metrów. Działka nr j k.m. [...], obręb K., będąca własnością skarżącego, oddzielona jest linią rozgraniczającą tereny o różnym przeznaczeniu, tymi terenami są tereny oznaczone symbolem u, tj. tereny użytków rolnych oraz KDW, tj. tereny dróg wewnętrznych. W ocenie Wójta porównywanie przez skarżącego zapisu przedmiotowego planu miejscowego zawartego w § 5 ust. 1 pkl 1, definiującego "budynki sąsiednie" do zapisów w § 54 ust. 2 pkt 4 lit. c jest błędne bowiem w powyższych paragrafach mowa jest o zupełnie różniących się kwestiach. Czym innym, jak wyjasnił, są budynki sąsiednie, do którego to określenia nie nawiązuje zapis § 54 ust. 2 pkt 4 lit. c odnoszący się do pasa zieloni jaki powinien zaistnieć wzdłuż granicy działki sąsiadującej z zabudową mieszkaniową. Ponadto podniósł, że załączone przez skarżącego dowody wskazujące na nierespektowanie przez właścicieli gruntów przepisów zawartych w miejscowym planie nie stanowią o niezgodności podjętej uchwały z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto przypomniał, że dokonując oceny prawnej uchwały, organ nadzoru nie stwierdził sprzeczności pomiędzy jej częścią tekstową i graficzną. Podkreślił także, że w sprawie dotyczącej działki ewidencyjnej nr ł, znajdującej się w obrębie K., która błędnie została włączona do granic sporządzenia przedmiotowego planu miejscowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Op 544/12, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w tej części. Wskazał także, że wyrok ten został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z dnia 5 listopada 2024 r. poz. 2896. W ocenie Wójta nie można zatem uznać aby w tym zakresie aktualnie istniał stan naruszenia prawa. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu, która odbyła się w dniu 8 maja 2025 r., skarżący podtrzymał skargę i wnioski w niej zawarte. Zaznaczył, że w miejscowym polanie zagospodarowania przestrzennego z roku 2001 sporny obszar był przeznaczony pod budownictwo, czyli jako n. W planie z roku 2012 doszło do zmiany przeznaczenia części obszaru, poprzez wprowadzenie tzw. działek rezydencjalnych o numerach ewidencyjnych o, p i r, które to tereny oznaczone są jako PBS oraz dodatkowo dokonano tego samego przeznaczenia na działce s. Wyjaśnił, że w opracowaniu geograficznym do planów z roku 2012 wyraźnie zaznaczono, że wprowadzenie tego obszaru l jest wyjątkowo niekorzystne i szkodliwe dla obszaru mieszkaniowego. Stąd też w zaskarżonej uchwale wprowadzono § 54 tj. pas zieleni. Ten pas, jak podał, przez 12 lat, pomimo obowiązku wynikającego z planu nie został zbudowany. Jego zdaniem istotnym jest przy tym, że tereny sąsiadujące z obszarem przemysłowym są terenami sąsiednimi, które wymagają oddzielenia ich pasem zieleni, podczas gdy w ocenie gminy budynki sąsiednie nie są terenami sąsiednimi. Pełnomocnik organu podtrzymał dotychczasową argumentację, w tym przedstawioną w odpowiedzi na skargę, akcentując brak rozbieżności pomiędzy częścią graficzną a tekstową planu. Podkreślając, że interes prawny skarżącego dotyczy tylko i wyłącznie trzeciego obszaru t wyjaśnił, że projektowany pas zieleni na obszarze t winien być zaprojektowany przy granicy rozgraniczającej obszary mieszkaniowe i ten obszar. Podniósł, że obszar t nie graniczy jednak z obszarami mieszkaniowymi, gdyż obszary te rozdzielają tereny rolnicze i droga. Skarżący nie zgodził się z tym stwierdzeniem wskazując, że sporny obszar t rozgranicza od terenów mieszkalnych wyłącznie droga. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej. Badaniu podlega jedynie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa procesowego i materialnego w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2025 r., poz. 769 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną co powoduje, że niezależnie od podnoszonych zarzutów, ocenie sądu poddane jest nie tylko zastosowanie w sprawie prawa materialnego, ale także postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanego aktu. W niniejszej sprawie kontroli sądowej poddana została uchwała Rady Miejskiej Łubniany z dnia 30 stycznia 2012 r., nr XII/86/12, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Kępa (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2012 r., poz. 324), która zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest aktem prawa miejscowego. Podlega więc kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Podkreślić trzeba, że kontrola legalności takiego aktu dokonywana jest w odniesieniu do stanu prawnego obowiązującego na dzień jego podjęcia, a nie na dzień jego zaskarżenia. Sąd dokonuje bowiem oceny na podstawie kryterium zgodności z prawem, i bada prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego. Inaczej mówiąc ocenia czy akt został podjęty zgodnie z prawem, a nie czy pozostaje w zgodzie z aktualnie obowiązującym porządkiem prawnym. Oceniając legalność planu miejscowego z prawem Sąd bierze więc pod uwagę stan faktyczny i prawny mający miejsce w chwili jego uchwalania. W konsekwencji więc to, że w późniejszym czasie mogły mieć miejsce zdarzenia prawne wpływające na stan faktyczny terenu objętego planem nie ma znaczenia dla oceny stanu faktycznego zachodzącego w czasie uchwalaniu planu (por. wyrok NSA z 21 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1146/17). Na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę sąd stwierdza jej nieważność w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. W przypadku uchwały podjętej w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przepis ten pozostaje w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym – w jego brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały, naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały w całości lub części. Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (na dzień wniesienia skargi tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 40 ze zm., obecnie – w dacie orzekania Dz.U. z 2025 r., poz. 581 ze zm.), zwanej dalej u.s.g., który znajduje tu jednak zastosowanie w jego brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935). Stosownie bowiem do treści art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W niniejszej sprawie zaskarżona uchwała podjęta natomiast została w dniu przed dniem wejście w życie ustawy nowelizującej. Stosowany w niniejszej sprawie art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z art. 53 § 2 p.p.s.a., w jego brzmieniu sprzed wskazanej powyżej nowelizacji wynika natomiast, że skargę taką należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Powołany przepis przewiduje zatem istnienie dwóch odrębnych terminów do wniesienia skargi, z których każdy rozpoczyna swój bieg w innym czasie. Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy jego bieg staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. uchwała NSA z 4 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, postanowienie NSA z 27 września 2011 r.). Oceniając zatem, na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., w pierwszej kolejności dopuszczalność wniesionej skargi Sąd uznał, że skarżący dopełnił wymogu formalnego w postaci wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, gdyż takie wezwanie sformułował w piśmie z dnia 15 października 2024 r. Odpowiedzi na wezwanie organ udzielił skarżącemu w dniu 2 grudnia 2024 r., a więc przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, co skutkowało rozpoczęciem biegu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi. Wnosząc skargę pismem z dnia 27 grudnia 2024 r., które wpłynęło do organu dnia 31 grudnia 2024 r. skarżący zachował zatem termin do wniesienia skargi. Badając na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymację skarżącego Sąd stwierdził natomiast, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny, wobec czego zaistniały podstawy do dokonania ceny legalności zaskarżonego aktu. W tym zakresie Sąd uwzględnił, że wskazany przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. wiąże prawo do skargi z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia. Na jego podstawie, tylko i wyłącznie ustalenie, że skarżący posiada interes prawny w zaskarżeniu uchwały oraz stwierdzenie, że doszło do naruszenia tego interesu prawnego, bądź uprawnienia daje skarżącemu podstawę do tego, aby Sąd rozpoznał sprawę i orzekł o tym, czy takie naruszenie nastąpiło wraz z naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Do wniesienia skargi legitymuje zatem wyłącznie fakt naruszenia interesu prawnego, a nie tylko zagrożenia takim naruszeniem. Skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. może wnieść ten kto wykaże, że jego interes znajduje ochronę w aktualnie funkcjonującym porządku prawnym i został naruszony kwestionowaną uchwałą. Inaczej mówiąc uchwała wywołuje dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia, interesu prawnego (por. wyrok NSA z 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1633/16). Naruszenie interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą (por. wyrok NSA z 29 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2859/14). Musi mieć ono charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Ten z kolei może wynikać m.in. z prawa własności, którego granice wyznacza art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2024 r., poz. 1061 z późn. zm.), zwanej k.c. W tych też granicach przyjąć należy, że każda regulacja zawarta w planie miejscowym, wprowadzająca zakaz określonego wykorzystywania nieruchomości lub prowadząca w inny sposób do ograniczenia możliwości korzystania z niej, której właściciel musi się wbrew własnej woli podporządkować, prowadzi do naruszenia uprawnień właścicielskich, chronionych art. 140 k.c. Naruszenie postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego prawa własności nie polega na tym, że uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego "dokonuje zaboru czegokolwiek z nieruchomości właściciela", lecz na tym, że sprzecznie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego "wpływa na ukształtowanie sposobu wykonywania prawa własności". Naruszenie interesu prawnego nie polega więc na odjęciu jakiejś dotychczasowej wartości prawnej (uprawnienia, możliwości prawnej), ale również na spowodowaniu, że w przyszłości jakaś wartość prawna nie będzie mogła być realizowana (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 17/08 i wyrok WSA w Opolu z 27 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Op 603/17). W tym kontekście, badając w niniejszej sprawie legitymację skargową, Sąd miał na uwadze, że regulacje zaskarżonej uchwały dotyczą obszaru obejmującego działkę nr j stanowiącą własność skarżącego. Na prawo własności tej nieruchomości skarżący powołał się zarówno w skierowanym do organu wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa jak i we wniesionej skardze. Na rysunku planu teren, na którym położona jest ww. działka został oznaczony symbolem 48MN. Zgodnie z § 44 ust. 1 zaskarżonej uchwały jest to teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczalnymi usługami podstawowymi oraz uzupełniającymi obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, altanami ogrodowymi, zadaszeniami i wiatami, zieleniom, małą architekturą. Niewątpliwie zatem zaskarżona uchwała reguluje sytuację prawną skarżącego jako właściciela nieruchomości objętej planem miejscowym. Jego interes prawny wynika tym samym z przysługującego mu prawa własności nieruchomości, które to prawo podlega ochronie prawnej na podstawie art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP (Dz.U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483). Naruszenie swojego interesu prawnego skarżący wywodzi z tych regulacji planu, które dotyczą terenów oznaczonych symbolem: b,c,d,e; f,c,d,e; g,c,d,e; h,c,d,e,c,d,e, objętych ustaleniami § 54 uchwały. Zgodnie z § 8 ust. 2 i § 54 ust. 1 pkt 1 uchwały są to tereny obiektów produkcyjnych, budownictwa, składów, magazynów i usług. Skarżący kwestionując ustalenia planu zawarte w § 54 ust. 2 pkt 4 lit. c. części tekstowej uchwały oraz ustalenia dotyczące tych terenów wynikające z części graficznej, jako właściciel działki nr j położonej na terenie n sąsiadującym z terenem b,c,d,e wskazał na ochronę terenu n przed hałasem i innymi uciążliwościami wynikającymi z przeznaczenia terenu b,c,d,e. W tym zakresie rozstrzygając o legitymacji procesowej skarżącego Sąd uwzględnił, że zaskarżona uchwała w części dotyczącej przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem b,c,d,e - zlokalizowanego po drugiej stronie drogi przy której znajduje się nieruchomość skarżącego, dokładnie na jej wysokości - wywołuje dla skarżącego negatywne konsekwencje w zakresie przysługującego mu prawa własności nieruchomości, którego granice wyznacza art. 140 i art. 144 k.c. Z przygotowanej do projektu uchwalonego planu prognozy oddziaływania na środowisko wynika, że w zakresie zdrowia i warunków życia ludzi, w związku z ochroną przed hałasem i wibracjami uwzględniono potencjalne oddziaływanie dla terenów n (pkt 6.6.1, s. 61). Wskazano w tym zakresie na duży, niekorzystny wpływ na ludzi dotyczący realizacji obiektów usługowych, produkcyjnych czy magazynowych na terenach l, w obrębie których prowadzone procesy zwykle w dużym stopniu stanowią uciążliwości dla otoczenia. W zakresie potencjalnego oddziaływania hałasu wskazano na bezpośredni hałas z urządzeń i pojazdów funkcjonujących na terenach zakładów, którego potencjalne skutki oddziaływania określono jako negatywne duże (Tabela 6.6-1 s. 62). W kwestii oddziaływania na jakość powietrza przewidziano natomiast negatywne duże skutki bezpośrednich oddziaływań emisji z kotłowni, urządzeń i pojazdów funkcjonujących na terenie zakładów (Tabela 6.6-3 s. 64), a co do jakości życia mieszkańców uwzględniono zagrożenia dla środowiska w zakresie zwłaszcza emisji (Tabela 6.6.-4 s. 66). Wprowadzając w § 14 ust. 2 uchwały ustalenia w zakresie ochrony przed hałasem i wibracjami określono z kolei, że ochronie tej podlega m.in. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna – n. Powyższe, w ocenie Sądu potwierdza, że ustalone w zaskarżonej uchwale przeznaczeniem terenu b,c,d,e narusza interes prawny skarżącego w zakresie przysługujących mu uprawnień do korzystania z nieruchomości zgodnie z jej społeczno - gospodarczym przeznaczeniem, a także uprawnień wynikających z ochrony przed uciążliwymi immisjami. Za uprawnione tym samym uznać należało zaskarżenie uregulowań planu, które chociaż nie dotyczą bezpośrednio nieruchomości strony skarżącej, to jednak oddziałują na przysługujące jej prawo własności do nieruchomości objętej planem. Sąd przyjął, że naruszeniem interesu prawnego może być takie przeznaczenie nieruchomości sąsiadujących z działką stanowiącą własność osób wnoszących skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., które udaremni bądź utrudni zabudowę ich nieruchomości lub też spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym ich użytkowaniu zwłaszcza w kontekście art. 144 k.c., który stanowi, że właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swojego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Realizacja inwestycji w ramach przeznaczenia terenu b,c,d,e, a więc z zakresu produkcji, budownictwa, składów, magazynów i usług może negatywnie wpływać na sąsiednie nieruchomości w związku z uciążliwościami wynikającymi z obsługi komunikacyjnej oraz różnego rodzaju immisji. Wprawdzie nieruchomość skarżącego nie graniczy bezpośrednio z działkami objętymi spornym terenem, jednak są one położone przy tej samej drodze, po jej przeciwnej stronie i w sąsiedztwie tak bliskim, że nie można wykluczyć uciążliwego oddziaływania potencjalnej działalności na terenie b,c,d,e. W takiej sytuacji skarżącemu przysługiwało, na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., zainicjowanie kontroli sądowej celem sprawdzenia, czy rozwiązania przyjęte w planie miejscowym odpowiadają ustawowym wymogom. Z uwagi na zarzuty zawarte w skardze, skarżący miał prawo oczekiwać, że dojdzie do sprawdzenia, czy postanowienia planu w zaskarżonej części zawierają rozwiązania gwarantujące ład przestrzenny i ochronę terenu zabudowy mieszkaniowej przed nadmiernymi immisjami działalności gospodarczej przewidzianej na terenie b,c,d,e. Podkreślić trzeba, że normy obowiązujące na etapie uchwalania aktu planistycznego chronią interes prawny każdego, kto z racji przysługującego mu prawa własności może domagać się, aby korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem nie doznawało ograniczeń niemających uzasadnienia w przepisach prawa i aby ustalanie przez organ planistyczny zasad zagospodarowania i zabudowy terenu odbywało się zgodnie z wymogami ładu przestrzennego, zrównoważonego rozwoju, z uwzględnieniem walorów architektonicznych, krajobrazowych i ekonomicznych przestrzeni, jak też wymaganiami w zakresie ochrony środowiska i ochrony własności, a także przy uwzględnieniu innych wartości przewidzianych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Złożenie skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma natomiast zasadniczo sens, gdy pozwoli zapobiec działaniom inwestycyjnym podejmowanym na podstawie ustaleń planu miejscowego niezgodnych z prawem. Zauważyć trzeba, że dla stwierdzenia legitymacji do złożenia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest wymagane wykazanie, że zaskarżone postanowienia planu miejscowego wprowadzają "niezgodne z prawem ograniczenia" czy "niedopuszczalne ograniczenia", gdyż kwestia niezgodności z prawem ograniczeń wynikających z przeznaczenia czy sposobu zagospodarowania konkretnego terenu jest oceniana w ramach merytorycznego rozpoznania sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że wykazanie naruszenia interesu prawnego przez stronę wnoszącą skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie oznacza, że uchwała narusza prawo. Na etapie sprawdzania dopuszczalności skargi wystarczy ustalenie, że kwestionowane postanowienia zaskarżonej uchwały pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami strony skarżącej, której prawo własności podlega ochronie, zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w związku z przepisami art. 140 i art. 144 k.c. Przyjęta przez Sąd w niniejszej sprawie interpretacja art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz ocena legitymacji procesowej strony skarżącej znajduje umocowanie w zagwarantowanym konstytucyjnie prawie do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). W sytuacji bowiem, gdy ustalenia planu obejmują tereny o różnym przeznaczeniu, a charakter planowanego zagospodarowania terenu wskazuje na możliwość oddziaływania obiektów budowlanych na zabudowę sąsiednią, to konieczne jest wyważenie interesów prawnych właścicieli poszczególnych nieruchomości. Przeznaczenie spornego terenu b,c,d,e pod zabudowę produkcyjną, budownictwa, składów, magazynów i usług wpływa na sposób korzystania z prawa własności działek znajdujących się w sąsiedztwie tego obszaru, przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a wiąże się to chociażby ze znoszeniem uciążliwości czy ograniczeń w swobodnym użytkowaniu nieruchomości, niezależnie od tego czy uciążliwości te będą mieściły się w granicach normy. Interes prawny skarżącego chroniony jest przepisem art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, a także przepisem art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. stanowiącym, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się prawo własności. Ponadto jego ochrona wynika z powołanego wcześniej art. 144 k.c. oraz art. 140 k.c., który stanowi, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy i w tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Na podstawie tych przepisów można przyjąć, że w przypadku nieruchomości leżących w bezpośrednim sąsiedztwie, gdy ustalenia planu otwierają szerokie możliwości przed właścicielem jednej z nich w zakresie wykonywania prawa własności, to z reguły ustalenia planu dla jednej nieruchomości naruszać będą interes prawny właściciela sąsiedniej nieruchomości. Przy wykładni art. 144 k.c., kryteria przeciętnej miary, o której mowa w tym przepisie, mogą być bowiem ustalane przy uwzględnieniu norm o charakterze administracyjnoprawnym, w tym wynikających z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 8 stycznia 2009 r., sygn. akt I CNP 82/08). W związku z tym ustalenia planu miejscowego mają oczywisty wpływ na stosunki sąsiedzkie. Można powiedzieć, że jeżeli właściciel jednej nieruchomości zgodnie z ustaleniami planu może więcej, to właściciel sąsiedniej nieruchomości będzie musiał więcej znieść. Stąd też, w niniejszej sprawie należało przyznać skarżącemu legitymację do zaskarżenia uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego, aby możliwa była ocena, czy naruszenie jego interesu prawnego zakwestionowanymi postanowieniami planu odbyło się zgodnie z prawem, a w szczególności czy organ stanowiący nie nadużył władztwa planistycznego przewidzianego w art. 3 ust. 1 u.p.z.p. Zaznaczyć przy tym trzeba, że immisje, oznaczają skutki korzystania z nieruchomości polegające na oddziaływaniach na okoliczne nieruchomości. Ich źródłem jest zachowanie podejmowane przez właściciela w całości na własnej nieruchomości. Zasięg oddziaływań może przy tym wykraczać poza krąg nieruchomości bezpośrednio graniczących (tzn. sąsiadujących) i dlatego art. 144 k.c. posługuje się szerszym pojęciem nieruchomości sąsiednich. Immisje mogą bowiem dotykać nieruchomości nawet znacznie oddalonych od źródła oddziaływań. Bezpośrednie sąsiadowanie nie jest konieczne. Podkreślić jednak należy, że samo tylko stwierdzenie, iż zaskarżona uchwała narusza interes prawny strony skarżącej, nie może jeszcze przesądzać o zasadności złożonej skargi, co miało miejsce w przedmiotowej sparwie. Wykazanie naruszenia interesu prawnego przez uchwałę organu gminy stanowi warunek konieczny, ale niewystarczający do stwierdzenia - na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., nieważności zaskarżonej uchwały bądź stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Po uznaniu skargi za dopuszczalną Sąd dokonuje bowiem następnie oceny, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego skarżącego doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Ocena taka dokonywana jest w kontekście zarzutów skargi jako wyznaczających granice naruszenia interesu prawnego strony skarżącej i jej legitymacji skargowej, a przez to też granice kontroli sądowej zaskarżonego aktu. Uwzględnienie skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego następuje tylko wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obowiązującego porządku prawnego. Jeśli natomiast doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, ale odbyło się to granicach obowiązujących przepisów prawa, sąd skargę oddala. Dokonując w niniejszej sprawie oceny na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., jako wyznaczającego kryteria kontroli legalności uchwały podjętej w przedmiocie planu miejscowego i w granicach interesu prawnego skarżącego Sąd uznał, że zaskarżona uchwała w kwestionowanej części tekstowej i graficznej obejmującej teren b,c,d,e odnoszącej się do ustalonego w § 54 ust. 2 pkt 4 lit. c zaskarżonej uchwały warunku wprowadzenia wzdłuż granicy działki sąsiadującej z zabudową mieszkaniową pasa zieleni o zmiennej wysokości zimozielonej o szerokości min. 3m, nie została podjęta z naruszeniem prawa uzasadniającym uwzględnienie skargi. W ocenie Sądu, naruszenie interesu prawnego skarżącego nie było związane z naruszeniem przepisów prawa albowiem zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie obowiązującego ówcześnie prawa i nie narusza przyznanego organom przez ustawodawcę władztwa planistycznego. Stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p. (według stanu prawnego na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały), który określa przesłanki nieważności planu miejscowego, wyróżnić można trzy rodzaje wad objęte sankcją nieważności tego aktu, tj. naruszenie zasad i istotne naruszenie trybu jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów uczestniczących w procesie sporządzania planu miejscowego. Dokonywana na tej podstawie sądowa kontrola ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem w zakresie przestrzegania właściwości organów, zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Nie dotyczy natomiast badania celowości, racjonalności czy słuszności przyjętych przez organy gminy rozwiązań planistycznych. Właściwość organów odnieść należy do kompetencji poszczególnych organów gminy w toku sporządzania planu. Zasady sporządzania planu dotyczą problematyki merytorycznej, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Pojęcie to wiąże się zatem z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej. Tryb postępowania odnosi się natomiast do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. Podkreślić przy tym trzeba, że w przypadku naruszenia trybu sporządzania planu ustawodawca wymaga, aby przedmiotowe naruszenie miało charakter istotny. Nie każde więc naruszenie trybu postępowania będzie skutkowało nieważnością aktu planistycznego. Przez istotne naruszenie trybu postępowania należy rozumieć takie naruszenie, które prowadzi do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego (por. wyrok NSA z 15 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 2286/17). Zaznaczyć również należy, że - w ocenie Sądu - przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały nie doszło do naruszenia właściwości organów uczestniczących w procesie sporządzania planu miejscowego, ani do istotnego naruszenia trybu jego sporządzenia. Z przedłożonej dokumentacji planistycznej wynika, że zaskarżona uchwała poprzedzona zostało uchwałą intencyjną, podjętą na podstawie art. 14 ust. 1- 4 u.p.z.p., a stosownie do wymogów wynikających z zapisów art. 17 u.p.z.p. kolejno podejmowano wymagane czynności planistyczne, w tym gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) oraz związane z uzyskaniem wymaganych opinii i uzgodnień. Z opisanych we wstępnej części uzasadnienia kolejnych etapów trybu sporządzania planu wynika, że zachowane zostały wszystkie etapy i wymogi postępowania, w tym dotyczące informowania o poszczególnych etapach procedury, rozpatrzenia uwag, czy przeprowadzenia dyskusji. Stosownie do art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan uchwalono po stwierdzeniu, że nie narusza ustaleń studium, rozstrzygnięto o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu (załącznik nr 2) i sposobie realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej należących do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania (załącznik nr 3), a rysunek planu – stanowiący integralną część uchwały (załącznik nr 1) sporządzono w odpowiedniej skali 1:1000. W szczególności też, wobec wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, przed uchwaleniem planu Wójt w niezbędnym zakresie ponowił wymagane uzgodnienia. Stosownie do powyższego, brak jest podstaw do stwierdzenia, że doszło do istotnego naruszenia trybu uchwalenia zaskarżonej uchwały. W przekonaniu Sądu, nie doszło również do naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego w związku z ustaleniem w § 54 ust. 2 pkt 4 lit. c zaskarżonej uchwały warunku zagospodarowania terenów oznaczonych symbolem:b,c,d,e; f,c,d,e; g,c,d,e; h,c,d,e;c,d,e, w postaci wprowadzenie wzdłuż granicy działki sąsiadującej z zabudową mieszkaniową pasa zieleni o zmiennej wysokości zimozielonej o szerokości min. 3m i podnoszonym przez skarżącego brakiem wyznaczenia na rysunku planu miejscowego pasa zieleni izolacyjnej na terenie oznaczonym b, c, sąsiadującym z zabudową mieszkaniową. Zakwestionowane ustalenia kontrolowanego planu miejscowego nie naruszają bowiem wartości i merytorycznych wymów kształtowania polityki przestrzennej. Wskazać przy tym należy, że na podstawie art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przyznane gminie w art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. władztwo planistyczne oznacza ustalone ustawowo uprawnienie gminy do władczego kształtowania sposobu zagospodarowania terenu na jej obszarze i możliwość przeznaczania terenu pod określone funkcje. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.p.z.p. podstawą planowania przestrzennego jest ład przestrzenny i zrównoważony rozwój, które stanowią podstawę działania organów gminy w procesie planowania przestrzennego, tj. przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy. Pojęcie ładu przestrzennego zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o ładzie przestrzennym – należy przez to rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zrównoważony rozwój został z kolei zdefiniowany w art. 2 pkt 2 u.p.z.p. przez odesłanie do art. bkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (w stanie prawnym obowiązującym przy podjęciu zaskarżonej uchwały Dz.U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm.), zgodnie z którym przez zrównoważony rozwój rozumie się taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. Wskazanie w art. 1 ust. 1 u.p.z.p. na ład przestrzenny i zrównoważony rozwój, jako podstawę działań planistycznych organów gminy powoduje, że przeznaczenie terenów na określone cele oraz ustalanie zasad ich zagospodarowania i zabudowy musi odbywać się przy bezwzględnym zachowaniu tych kryteriów. Ponadto, zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnić należy również inne elementy w tym wymienione w tej regulacji: wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (pkt 1), walory architektoniczne i krajobrazowe (pkt 2), wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych (pkt 3), wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych (pkt 5), walory ekonomiczne przestrzeni (pkt 6), prawo własności (pkt 7) oraz potrzeby interesu publicznego (pkt 9). Użyty przez ustawodawcę zwrot "zwłaszcza" w odniesieniu do wartości wskazanych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. oznacza, że powinny być one uwzględniane przed innymi, niewymienionymi z nazwy. Ustawodawca na równi przy tym traktuje prawo własności, jak i inne wskazane elementy. Gmina powinna zatem kierować się zasadą proporcjonalności, co oznacza, że na organie uchwalającym akt planistyczny ciąży każdorazowo obowiązek wyważenia interesów prywatnych i interesu publicznego oraz sprzecznych interesów indywidualnych. W świetle art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, w każdym przypadku organ gminy musi wykazać, że ingerencja w sferę prawa własności pozostaje w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Jednocześnie też, ograniczenia prawa własności dopuszczalne są tylko w zakresie, w jakim nie naruszają "istoty" tego prawa (art. 64 ust. 3 in fine Konstytucji, pokrywający się zresztą z ogólną zasadą z art. 31 ust. 3 zd. 2) i są konieczne (art. 31 ust. 3 zd1 1 Konstytucji). Realizacja zrównoważonego rozwoju i ładu przestrzennego, ochrona interesu publicznego i prawa własności innych podmiotów niejednokrotnie wymaga natomiast ograniczenia prawa własności jednostek, gdy danie pierwszeństwa temu prawu mogłoby uniemożliwić realizację tych zadań i wartości. Własność nie jest bowiem prawem nieograniczonym i zgodnie z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP może być ograniczona ustawowo w zakresie, w jakim nie narusza to istoty tego prawa. Jeżeli zatem rada gminy ogranicza sposób wykonywania prawa własności przez ustanowienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czyniąc to na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym proporcjonalnie do dyktowanych interesem publicznym potrzeb ingerencji w sferę praw i wolności, to ograniczenia te pozostają w zgodzie z wymogami Konstytucji RP. Ponadto podkreślić trzeba, że granice władztwa planistycznego gminy wyznaczają ograniczenia określone w obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie z zasadą praworządności, ustaloną w art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w graniach prawa, co oznacza, że są związane aktami prawnymi powszechnie obowiązującymi. Zgodnie z art. 87 Konstytucji RP źródłami prawa powszechnie obowiązującego są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, a na obszarze działania organów, które je ustanowiły, także akty prawa miejscowego. Stosownie do art. 94 Konstytucji RP akty prawa miejscowego ustanawiają, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej. Akty te obowiązują na obszarze działania tych organów. Zasada legalizmu działania organów władzy publicznej oznacza zatem, że w ramach władztwa planistycznego organy gminy są związane każdym powszechnie obowiązującym aktem prawnym, niezależnie od jego rangi, które to mogą być źródłem nakazów i zakazów wyznaczających ramy prawne tego działania. Badając zaskarżoną uchwałę w przedstawionym powyżej kontekście Sąd uznał, że przy uchwalaniu tego aktu nie doszło do przekroczenia granic władztwa planistycznego w zakresie przyjętego w § 54 ust. 2 pkt 4 lit. c uchwały wymogu i w związku z tym braku wyznaczenia na rysunku planu pasa zieleni. Obligatoryjne elementy treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały określone w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo: przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (pkt 1); zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (pkt 2); zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego (pkt 3); zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (pkt 4); wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych (pkt 5); zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów (pkt 6); granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszarów osuwania się mas ziemnych (pkt 7); szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym (pkt 8); szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy (pkt 9); zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (pkt 10); sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów (pkt 11); stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 (pkt 12). Ponadto dostrzeżenia wymaga, że w art. 15 ust. 3 u.p.z.p. wskazane zostały fakultatywne ustalenia planu, tj. elementy jakie w zależności od potrzeb można w planie określić, które nie mają jednak związku z badaną kwestią sporna. Niemniej jednak oznacza to, że miejscowy plan nie może regulować innej materii niż wymieniona w art. 15, a tym samym nie może, tworząc przepisy prawa miejscowego, rozszerzać katalogu elementów, jakie powinien zawierać. Co więcej na podstawie art. 16 ust. 2 u.p.z.p. wymagany zakres projektu planu miejscowego części tekstowej i graficznej, w tym wymogi dotyczące stosowanych oznaczeń, nazewnictwa i standardów określone zostały rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowywania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587), zwanym dalej rozporządzeniem. W zaskarżonej uchwale stosownie do wymogów wynikających z art. 15 ust. 2 pkt 1 oraz zapisów § 4 pkt 1, § 7 pkt 7, § 9 ust. 1 i ust. 4 oraz załącznika nr 1 rozporządzenia dla terenu 3P,B,S,U ustalono przeznaczenie tego terenu (§ 8 ust. 2 zaskarżonej uchwały) w tym przeznaczenie podstawowe i uzupełniające (§ 54 zaskarżonej uchwały) oznaczone na rysunku planu liniami rozgraniczającymi. Określono, że jest to teren obiektów produkcyjnych, budownictwa, składów, magazynów i usług z uzupełniającym przeznaczeniem m.in. pod zieleń towarzyszącą (§ 54 ust. 1 zaskarżonej uchwały). Stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., ustalając dla tego terenu w § 54 ust. 2 uchwały zasady zabudowy zagospodarowania terenu oraz parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz ładu przestrzennego, uwzględniono ustalone w § 14 pkt 1 lit. d i pkt 2 lit. a zaskarżonej uchwały - na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p., zasady ochrony powietrza atmosferycznego oraz ochrony przed hałasem i wibracjami terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN, poprzez wprowadzenie w § 54 ust. 2 pkt 4 lit. c zaskarżonej uchwały, w zakresie określenia parametrów i wskaźników zagospodarowanie tego terenu, wzdłuż granicy działki sąsiadującej z zabudową mieszkaniową pasa zieleni o zmiennej wysokości zimozielonej o szerokości min. 3m. W ocenie Sądu przyjęcie takiego wymogu czyniło zadość ww. przepisom u.p.z.p. i rozporządzenia i w żaden sposób ich nie naruszało. Stosownie do zarzutu skargi dotyczącego braku oznaczenia na rysunku planu pasa zieleni, o którym mowa w § 54 ust. 2 pkt 4 lit. c zaskarżonej uchwały zauważyć przyjdzie, że ustalenie tego wymogu dotyczy zasad zabudowy i zagospodarowania terenu b,c,d,e oraz parametrów i wskaźników kształtowania jego zabudowy i ładu przestrzennego. Tym samym nie wymagało odrębnego oznaczenia graficznego i literowego oraz wyznaczenia liniami rozgraniczającymi na rysunku planu. Obszar ten funkcjonalnie związany jest bowiem z terenem b,c,d,e a celem jego wyznaczenia, jak wynika z założeń planu (§ 13 ust. bkt 3, § 14 pkt 1 lit. d, pkt 2 lit. a zaskarżonej uchwały) jest realizacja wymogu ochrony środowiska w tym terenów MN przed jego negatywnym oddziaływaniem. Zgodnie natomiast z rozporządzeniem, odrębnemu oznaczeniu na rysunku planu, w tym wyznaczeniu liniami rozgraniczającymi, podlegają tereny o odmiennym przeznaczeniu. Zasady zabudowy, parametry i wskaźniki zagospodarowania określonego terenu nie podlegają natomiast oznaczeniu na rysunku planu, lecz wynikają bezpośrednio z jego zapisów. Wprowadzony na mocy § 54 ust. 2 pkt 4 lit.c zaskarżonej uchwały pas zieleni ma charakter uzupełniający i ze swej istoty jest czymś innym niż teren przeznaczony pod zieleń podlegający odrębnemu oznaczeniu i wyznaczeniu liniami rozgraniczającymi, oznaczany stosownie do pkt 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia. Przyjęte w zaskarżonym planie rozwiązanie nie narusza przy tym postanowień rozporządzenia, które w § 4 pkt 5 stanowi, że ustalenia dotyczące wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych powinny zawierać w szczególności określenie zasad umieszczania w przestrzeni publicznej obiektów małej architektury, nośników reklamowych, tymczasowych obiektów usługowo-handlowych, urządzeń technicznych i zieleni, w tym określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów. W zakresie tych wymagań mieści się właśnie określenie w § 54 ust. 2 pkt 4 lit. c zaskarżonej uchwały, zasad umieszczania zieleni na terenie oznaczonym symbolem b,c,d,e. Dostrzec przy tym trzeba, że stosownie do § 8 ust. 2 rozporządzenia, oznaczenie na rysunku kontrolowanego planu tego terenu umożliwia jego powiązanie z tekstem planu określającym zasady zagospodarowania tego terenu. Nie można zatem uznać jak podnosi skarżący, że w tym zakresie występuje sprzeczność, czy jakakolwiek niezgodność pomiędzy częścią tekstową i graficzną planu. W konsekwencji też nie można stwierdzić, że w zakresie przyjęcia rozwiązań planistycznych co do terenu b,c, d, e narusza on przepisy prawa. Podkreślić również trzeba, że kierując się wartościami wynikającymi z powołanego wyżej art. 1 i ważąc sprzeczne interesy indywidualne właścicieli terenów oznaczonych symbolem n i g,c,d,e gmina była uprawniona do wprowadzenia ograniczenia w zagospodarowaniu terenu b,c,d,, poprzez ustalenie dla tego terenu zapisu co do wymogu wprowadzenia pasa zieleni, bez jego oznaczania na rysunku planu. Wobec treści art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 7 pkt 7 rozporządzenia nakazujących rozgraniczyć w planie tereny o różnym przeznaczeniu lub róznych zasadach zagospodarowania stwierdzić trzeba, że wprowadzone w planie wydzielenie wyodrębniające w ramach określonego obszaru wyznaczonego liniami rozgraniczającymi, innego przeznaczenia podstawowego oznaczone samodzielnym symbolem, stanowi odrębne przeznaczenie. W kontrolowanej uchwale zdaniem sądu, nie doszło jednak do zmiany przeznaczenia lub zasad zagospodarowania terenu b,c,d,e poprzez wydzielenie odrębnego terenu zieleni, wymagającego odrębnego oznaczenia na rysunku planu. Z treści § 54 ust. 1 zaskarżonej uchwały wprost wynika, że dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem b,c,d,e ustalono przeznaczenie podstawowe, a jako uzupełniające wskazano m.in. zieleń towarzyszącą. Przepis § 5 ust. 1 pkt 23 zaskarżonej uchwały określa z kolei, że przeznaczenie uzupełniające oznacza takie rodzaje przeznaczenia inne niż podstawowe, które wzbogacają lub usprawniają funkcjonowanie przeznaczenia podstawowego terenu w sposób określony w ustaleniach niniejszego planu, albo stanowią element zagospodarowania konieczny do uwzględnienia, który może lub powinien współistnieć z przeznaczeniem podstawowym. Analiza § 54 ust. 2 pkt 4 lit. c zaskarżonej uchwały wskazuje, że w zakresie terenu wzdłuż granicy działki sąsiadującej z zabudową mieszkaniową, o szerokości min. 3m ograniczono jedynie możliwość wykorzystania tego terenu, w stosunku do przeznaczenia terenu jako całości, a nie zmieniono sposobu jego przeznaczenia. Przyjęto tym samym w zakresie zasad zabudowy i zagospodarowania terenu, że wszelkie obiekty i rządzenia mogą być sytuowane na terenie objętym symbolem b,c,d,e, poza obszarem wskazanym w § 54 ust. 2 pkt 4 lit. c zaskarżonej uchwały, gdzie ma być zieleń towarzysząca w istocie, co należy zauważyć, pełniąca funkcję ochrony tereny MN przed uciążliwościami związanymi z przeznaczeniem podstawowym terenu, a więc realizująca zasady wynikające z § 14 pkt 1 lit. d i pkt 2 lit. a zaskarżonej uchwały. Dokonanie takich ustaleń, zdaniem Sądu, nie narusza przepisów prawa i mieści się w granicach przyznanego gminie władztwa planistycznego, u podstaw którego leży samodzielne decydowanie o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania określonych obszarów. Władztwo planistyczne stanowi bowiem kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przeznaczenia terenów, oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy (art. 3 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 u.p.z.p.). Celowość tego przeznaczenia i ocena, czy jest ono optymalne pozostają poza zakresem kognicji sądu. Sądowa kontrola władztwa planistycznego nie może dotyczyć badania racjonalności przyjętych rozwiązań planistycznych. Ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a w tym zakresie zaskarżona uchwała co do omawianych ustaleń jest spójna i nie narusza przepisów prawa. Zauważyć też przyjdzie, że w zakresie ustalenia w planie obligatoryjnych zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p., stosownie do § 4 pkt 3 rozporządzenia, ustalić należy: nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy Prawo ochrony środowiska (lit. a), obowiązujących ustaleń planów ochrony ustanowionych dla parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych, a także dla innych form ochrony przyrody występujących na terenach objętych projektem planu miejscowego (lit. b). Wyznaczenie w § 54 ust. 2 pkt 4 lit. c zaskarżonej uchwały pasa zieli mieści się zatem w granicach tych kompetencji. Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018 r., poz. 799 z późn. zm.), w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez: zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych (pkt 5) oraz uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza, wód, gleby, ziemi, ochrony przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi (pkt 6). Przepis art. 72 ust. 2 tej ustawy stanowi z kolei, że w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, przy przeznaczaniu terenów na poszczególne cele oraz przy określaniu zadań związanych z ich zagospodarowaniem w strukturze wykorzystania terenu, ustala się proporcje pozwalające na zachowanie lub przywrócenie na nich równowagi przyrodniczej i prawidłowych warunków życia. Natomiast w art. 73 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy wskazano, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z utworzenia obszarów ograniczonego użytkowania lub stref przemysłowych. Uwzględniając regulacje art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. i § 4 pkt 3 rozporządzenia, w zw. z powołanymi wyżej regulacjami Prawa ochrony środowiska, za dopuszczalne uznać trzeba wyznaczenie stref koncentracji zieleni w granicach terenów o określonym przeznaczeniu, bez konieczności ich wydzielania jako terenów o odrębnym przeznaczeniu. Należy rozróżnić, że czym innym są tereny zielni ujęte w pkt 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia, przeznaczone pod takie właśnie zagospodarowanie, a czym innym małe strefy zieleni uwzględnione w granicach obszaru o określonym przeznaczeniu, przewidziane w ramach ustalania nakazów, zakazów czy ograniczeń w zagospodarowaniu terenów, wynikających z potrzeb ochrony środowiska. Wynikający z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. obowiązek wydzielenia liniami rozgraniczającymi terenów o rożnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania odnieść należy do terenów zielonych o dużej powierzchni, przeznaczonych pod takie zagospodarowanie. Nie dotyczy on natomiast terenów zielonych o małej powierzchni, które stanowią przeznaczenie uzupełniające, tak jak w niniejszej sprawie. Takie wydzielenie byłoby nie tylko nieracjonalne, gdyż oznaczałoby wydzielenie dużej ilości tych jednostek, ale przede wszystkim oznaczałoby, że funkcja zieleni w tych strefach ma charakter zasadniczy i dominujący. Tymczasem z § 54 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 4 lit. c zaskarżonej uchwały wynika, że zieleń na terenach oznaczonych symbolami b,c,d,e; f,c,d,e; g,c,d,e; h,c,d,e; c,d,e, ma charakter uzupełniający. Podsumowując, w ocenie Sądu uznać należało, że § 54 ust. 2 pkt 4 lit. c zaskarżonej uchwały ustalający, w ramach przeznaczenia uzupełniającego terenu oznaczonego symbolem b,c,d,e, wprowadzenie wzdłuż granicy działki sąsiadującej z zabudową mieszkaniową pasa zieleni o zmiennej wysokości zimozielonej o szerokości min. 3m, bez wydzielenia go na rysunku planu liniami rozgraniczającymi tereny o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania, nie narusza zasad sporządzania planu miejscowego i stanowi przejaw prawidłowego zrealizowania władztwa planistycznego, jako uwzględniającego wartości z art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Nie można bowiem tego obszaru traktować jako terenu o odmiennym przeznaczeniu, lecz jako obszar objęty ograniczeniem w zagospodarowaniu terenu b,c,d,e związanym z potrzebami ochrony środowiska. Skoro można przyjąć, że celem wprowadzonych ustaleń była ochrona sąsiednich terenów przed negatywnym oddziaływaniem spornych terenów, stwierdzić trzeba, że wyznaczenie pasa zieleni pozostaje w związku z przeznaczeniem i zagospodarowaniem tego terenu, jak również znajduje umocowanie w przepisach art. art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. i § 4 pkt 3 rozporządzenia. Końcowo podkreślić również trzeba, że odmienną kwestią, która nie podlega badaniu w granicach niniejszej sprawy, jest to czy zabudowa powstała na spornym terenie oraz jego faktyczne zagospodarowanie zostały zrealizowane zgodnie z przepisami prawa w tym, z zapisami przedmiotowego planu miejscowego. To podlega bowiem ocenie właściwych organów w ramach przyznanych im kompetencji do dokonywania oceny w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Końcowo Sąd wskazuje, że wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA.