I SA/Op 613/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy WSA Anna Komorowska-Kaczkowska po rozpoznaniu w dniu 25 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 16 maja 2024 r. Nr 1601-IEW.720.23.2024 w przedmiocie oddalenie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej postanawia : odrzucić skargę. Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji w Opolu w B. P. (dalej jako: strona, skarżący) zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 16 maja 2024 r. w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. We skardze zawarto wniosek o przyznanie prawa pomocy, w tym przyznanie pełnomocnika z urzędu. W wykonaniu zarządzenia Kierownika Sekcji Finansowej z 26 lipca 2024 r., wezwano Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi, (tj. nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi z 27 czerwca 2024 r.) w systemie teleinformatycznym wykorzystywanym przez sąd do obsługi doręczeń, tj. przez skrzynkę podawczą sądu zmieszczoną na elektronicznej platformie usług administracji publicznej (ePUAP), kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub podpisem osobistym (zgodnie z art. 46§ 2a w zw. z § 2 b ustawy z 30 sierpnia 2002 . Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej jako "ppsa") lub nadesłania egzemplarza skargi własnoręcznie podpisanego. Przekazana Sądowi przez organ skarga zawierała wyłącznie skan tradycyjnego (własnoręcznego) podpisu, zaś pismo przewodnie zostało podpisane elektronicznie podpisem niepoddającym się weryfikacji w systemie teleinformatycznym wykorzystywanym przez sąd do obsługi doręczeń. W wezwaniu do uzupełnienia braków określono siedmiodniowy termin do dokonania tej czynności, liczony od dnia otrzymania wezwania, jak również zastrzeżono rygor w postaci odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. Powyższe wezwanie zostało wysłane na adres podany przez skarżącego w skardze i pod tym adresem doręczone 5 sierpnia 2024 r., co skarżący potwierdził swym podpisem (zawierającym nazwisko skarżącego) na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma (k. 32 akt sadowych). Jedocześnie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczyciel zawarł adnotację, iż skarżący odmówił czytelnego podpisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma. Nadto z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że doręczenia dokonano do rąk własnych adresata B. P. Mając powyższe na uwadze, wyznaczony termin do uzupełnienia braków wskazanych w wezwaniu z 26 lipca 2024 r., upłynął bezskutecznie z dniem 12 sierpnia 2024 r. Skarżący nie uzupełnił wskazanych braków, ani nie podjął żadnych innych czynności w sprawie. Nadto zarządzeniem z 5 września 2024 r. starszy referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W ustawowym terminie skarżący nie wniósł sprzeciwu na ww. zarządzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też sąd zobligowany jest do zbadania czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ppsa. Zgodnie z art. 57 § 1 ppsa skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto spełniać wymogi wskazane w pkt 1-4 tego przepisu. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ppsa każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ppsa, pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Jak już wskazano powyżej, przekazana Sądowi przez organ skarga, zawierała wyłącznie skan tradycyjnego (własnoręcznego) podpisu, zaś pismo przewodnie zostało podpisane elektronicznie podpisem niepoddającym się weryfikacji w systemie teleinformatycznym wykorzystywanym przez sąd do obsługi doręczeń. Natomiast w jednolitym i ugruntowanym orzecznictwie sądowym akcentuje się, że mechaniczne powielenie podpisu, ksero podpisu, czy też tuszowy odcisk pieczęci z podpisem (tzw. faksymile /facsímile/), nie stanowi podpisu w rozumieniu przepisów o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (por. np.: postanowienie WSA w Warszawie z 17 października 2019 r. [IV SA/Wa 2302/19] i z 26 września 2017 r. V SA/Wa 1477/17), WSA w Krakowie z dnia 23 listopada 2016 r. [III SA/Kr 868/16]. czy Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2012 r. [I OZ 637/12]), z 24 marca 2021r. [II OZ 179/21], czy wyrok Sądu Najwyższego II CSK 124/07 z 27 czerwca 2007r.), uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 grudnia 1993 r. (III CZP 146/93). Należy podkreślić, że sądy administracyjne są nie tylko uprawnione, ale także zobligowane do badania autentyczności podpisu pod dokumentami składanymi do akt sprawy. Obowiązek składania podpisu pod pismem wynika z ustawy, zatem sądy weryfikują spełnienie tego wymogu. Z kolei w art. 49 § 1 ppsa ustawodawca wyraźnie zakreślił termin siedmiodniowy na uzupełnienie braków formalnych, który to termin jest terminem ustawowym, a więc nie może być przedłużony ani skrócony. Jedynie zastosowanie się przez stronę do wezwania w tym terminie sanuje braki pisma ze skutkiem od chwili jego wniesienia, a skutki wniesienia pisma powstają w chwili wniesienia pisma z brakami, a nie w chwili uzupełnienia braków. Bezskuteczny natomiast upływ terminu siedmiodniowego powoduje anulowanie wszelkich skutków, jakie zostały wywołane wniesieniem pisma procesowego do sądu. Zauważyć również należy, że ustawodawca nie przewidział żadnych prawnych możliwości uzupełnienia braków formalnych żadnych pism procesowych przez sąd, a przepisy art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ppsa, art. 49 § 1 ppsa. i art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie zawierają wyjątków. W rozpatrywanej sprawie korespondencja zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi wskazanego w zarządzeniu z 26 lipca 2024 r., została odebrana przez skarżącego 5 sierpnia 2024 r. Od tej daty rozpoczął więc swój bieg siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi, który upłynął bezskutecznie 12 sierpnia 2024 r. (poniedziałek). Zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy zawiera tradycyjny (ręczny) podpis w postaci nazwiska (P.) oraz adnotację doręczyciela, iż korespondencję doręczono adresatowi B. P. W świetle powyższych ustaleń, nie ma wątpliwości, iż skarżący mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, nie uzupełnił braku formalnego. Okoliczność ta uniemożliwia natomiast nadanie skardze dalszego biegu, czyniąc koniecznym jej odrzucenie. W przypadku nieusunięcia braku formalnego skargi pomimo skierowanego do strony skarżącej wezwania, w myśl art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o odrzuceniu skargi. Ustawodawca nie przewidział ponadto jakichkolwiek odstępstw od reguły z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, wobec czego niemożliwe było zastosowanie innego środka niż odrzucenie skargi. Nadto w sprawie nie złożono również wniosku o przywrócenie terminu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, orzekł jak w sentencji.