I SA/Op 62/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędziowie Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2020 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo Lądek Zdrój na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 4 grudnia 2019 r., nr WR.ZUO.4.470.777.2019.OS.MR w przedmiocie określenia opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Nadleśnictwo Lądek Zdrój jest decyzja z dnia 4 grudnia 2019 r. Dyrektora Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako: organ), którą organ ten, na podstawie przepisów art. 273 ust. 6 w zw. z art. 271 ust. 3, art. 14 ust. 2 i ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2268 ze zm.) [dalej: "ustawa Prawo wodne", "upw"], art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), [dalej: "kpa"] oraz art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), [dalej także jako: "op"] w związku z art. 300 ust. 1 Prawa wodnego określił Nadleśnictwu Lądek Zdrój (dalej jako: "strona skarżąca", "Nadleśnictwo") za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. opłatę stałą w wysokości 23,00 zł za pobór wód powierzchniowych. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Informacją roczną z 4 października 2019 r. organ, na podstawie art. 271 ust. 1 Prawa wodnego oraz pozwolenia wodnoprawnego nr OŚR.6341.142.2011.ŚW7 ustalił stronie za okres: 1 stycznia 2019 r. - 31 grudnia 2019 r. opłatę stałą w wysokości 23,00 zł za pobór wód powierzchniowych. Opłata miała zostać uiszczona w czterech równych ratach kwartalnych. W złożonej od powyższej informacji reklamacji strona podniosła, że opłata dotyczy zbiorników małej retencji, których rolą (zgodnie z operatem wodnoprawnym) jest retencjonowanie wody, uwilgotnienia przyległych terenów i ustanowienie rezerwuaru wody w okresach suchych. Zbiorniki znajdują się na terenie leśnym i służą nawadnianiu gruntów dla celów leśnych i z tych przyczyn na podstawie art. 270 ust. 2 upw nie podlegają opłacie stałej. Strona dodała, że ochrona przeciwpowodziowa oraz zapobieganie skutkom suszy stanowi wspomaganie organów ustawowo zobligowanych do wypełniania obowiązków nałożonych ustawą Prawo wodne (odpowiednio art. 163 i art. 186 ustawy Prawo wodne). Następnie Nadleśnictwo dokonało w dniu 22 i w dniu 30 października zapłaty trzech rat, tj. za I, II i III kwartał z tytułu ustalonej opłaty stałej za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. w łącznej kwocie 17,25 zł. Dyrektor Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie nie uznał reklamacji i wskazaną na wstępie decyzją z 4 grudnia 2019 r. określił stronie za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2019 r. opłatę stałą w wysokości 23,00 zł za pobór wód powierzchniowych. Organ wskazał, że Nadleśnictwo korzysta z usług wodnych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Starostę Kłodzkiego nr OŚR.6341.142.2011.ŚW7 na pobór wód powierzchniowych co oznacza, że zgodnie z art. 268 ust. 1 pkt 1 upw obowiązane jest ponosić opłaty za usługi wodne. Następnie wyjaśnił, że fakt naliczenia i wysokość opłaty stałej uzależniona jest od treści pozwolenia wodnoprawnego. Potrzeby nawadniania gruntów leśnych lub potrzeby związane z chowem i hodowlą ryb, które nie zostały wymienione w treści pozwolenia wodnoprawnego, nie korzystają ze zwolnienia przedmiotowego. Retencjonowanie wód gruntowych i powierzchniowych, zasilanie zasobów wód podziemnych, spowalnianie odpływu wód deszczowych nie stanowią bowiem egzemplifikacji celów, o których mowa w art. 270 ust. 2 ustawy Prawo wodne, a więc celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz na potrzeby chowu i hodowli ryb. Zdaniem organu, wskazywany przez stronę art. 270 ust. 2 Prawa wodnego nie dotyczy przedmiotowej sprawy, gdyż dyspozycja ujęta w tym artykule nie znajduje odzwierciedlenia w treści pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Starostę Kłodzkiego, które stanowiło podstawę przedmiotowej opłaty. Ponadto organ zwrócił uwagę, że w art. 34 pkt 12 upw wskazane zostało expressis verbis, że nawadnianie gruntów lub upraw wodami w ilości większej niż średniorocznie 5m3 na dobę stanowi "szczególne korzystanie z wód", tymczasem treść pozwolenia wodnoprawnego stanowiącego podstawę spornej opłaty wskazuje, że Nadleśnictwo korzysta z tzw. usług wodnych, o których mowa w art. 35 ust. 3 Prawa wodnego. Skutkuje to przyjęciem stanowiska, że art. 270 ust. 2 nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie. W ocenie organu, powołany przez stronę art. 186 Prawa wodnego nie mógł stanowić postawy prawnej zwolnienia z opłat za usługi wodne. Przepis ten reguluje zupełnie inne prawne zagadnienie tj. "utrzymanie urządzeń wodnych", który oznacza eksploatację, konserwację oraz remonty urządzeń wodnych w celu zachowania ich funkcji. Podobnie argumenty dotyczą wskazanego w reklamacji art. 163 Prawa wodnego. Zadania organów, w zakresie utrzymania urządzeń wodnych, a normy odnoszące się do opłat za usługi wodne, stanowią odrębne instytucje prawne i łączne stosowanie tych norm może mieć miejsce tylko za zgodą ustawodawcy wyrażoną w konkretnym przepisie ustawy, którego jednak brakuje w ustawie Prawo wodne. Nadleśnictwo korzysta z usług wodnych na podstawie pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Starostę Kłodzkiego z 2 sierpnia 2011 r. nr OŚR.6341.142.2011.ŚW7 na pobór wód powierzchniowych z Morawskiego Potoku w ilości Qmaxh = 7811 m³/r, co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 Prawa wodnego zobowiązane jest ponosić opłatę za usługi wodne. Określenia wysokości opłat stałych organ dokonał w oparciu o normę prawną wynikającą z art. 271 ust. 3 Prawa wodnego oraz § 15 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502), [dalej określane jako: "rozporządzenie"]. Opłata stała za pobór wód powierzchniowych została obliczona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250 PLN na dobę za 1 m³/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego poboru określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 7811 m³/h, co po przeliczeniu daje wielkość 0,00024768 m³/s. We wniesionej skardze Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo Lądek Zdrój zaskarżyło w całości decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Nysie z 4 grudnia 2019 r., zarzucając błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, tj.: - rażące naruszenie prawa materialnego tj. art. 270 ust. 2a ustawy Prawo wodne, poprzez naliczenie opłaty stałej, pomimo, że pobór wód następuje do celów ochrony przyrody w lasach; - naruszenie prawa materialnego tj. art. 163 ustawy Prawo wodne, poprzez naliczenie opłaty stałej za pobór wody, w sytuacji gdy zbiornik wybudowany został w celu przeciwdziałania skutkom suszy oraz w celach przeciwpowodziowych, a ochrona przed powodzią nie należy do zadań Nadleśnictwa, stanowi natomiast zadanie Wód Polskich oraz organów administracji rządowej i samorządowej. W uzasadnieniu strona podniosła, że zbiornik wodny został wybudowany w ramach realizacji przez Nadleśnictwo projektu pn.: “Przeciwdziałanie skutkom odpływu wód opadowych na terenach górskich. Zwiększenie retencji i utrzymanie potoków oraz związanej z nimi infrastruktury w dobrym stanie". Celem tego projektu była budowa na terenach Nadleśnictwa zbiorników retencyjnych służących małej retencji terenów górskich, w celu ochrony przeciwpożarowej oraz celom prowadzonej przez Nadleśnictwo działalności ochrony przyrody, związanej ze stworzeniem mi.in. siedlisk salamandry plamistej, miejsca żerowania bociana czarnego oraz pluszcza, zatem do celów, o których mowa w art. 270 ust. 2a ww ustawy. Celem budowy zbiornika nie były zatem przesłanki o charakterze komercyjnym, czy też związanym z realizacją celów gospodarczych Nadleśnictwa. Okoliczności powyższe, zdaniem strony, zgodnie z dyspozycją powołanego przepisu nie dają podstaw do naliczenia opłaty stałej. Strona wskazała, że pojęcie ochrony przyrody obejmuje wszystkie działania służące zachowaniu i ochronie występujących w lasach gatunków roślin oraz zwierząt. Natomiast polityka ochrony przyrody realizowana jest także poprzez gromadzenie wód opadowych w obszarze leśnym, co skutkuje utrzymaniem odpowiedniego nawodnienia terenów leśnych oraz pozwala na bytowanie zwierząt, w tym zwierząt prawem chronionych. W dalszej kolejności Nadleśnictwo odwołując się do treści art. 8 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2170) w ramach którego do art. 270 dodano ust. 2a, zgodnie z którym opłaty stałej nie ponosi się także za pobór wód do celów ochrony przyrody w lasach lub ochrony przeciwpożarowej lasu, wywiodło, że ponieważ postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte już po dacie wejścia w życie ww. ustawy, tj. informacją roczną z 4 października 2019 r. W konsekwencji zdaniem strony organ zobowiązany był zastosować przepis art.270 ust. 2a ustawy Prawo wodne poprzez nienaliczanie opłaty stałej. Strona podnosiła również, że budowy zbiorników związane z przeciwdziałaniem skutkom suszy oraz ochroną przeciwpowodziową są zadaniem organów administracji rządowej oraz samorządowej i Wód Polskich - odpowiednio art. 163 ust.1 ustawy Prawo wodne. Zatem inwestycje realizowane przez Lasy Państwowe mają na celu nic innego jak wyręczanie lub wspomaganie organów ustawowo zobligowanych do wypełniania obowiązków nałożonych ustawą Prawo wodne. Mając na uwadze powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), [dalej jako: "ppsa"]. Mając na względzie wskazane kryterium legalności, Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku postępowania administracyjnego okoliczności faktycznych i dokonując następnie ich subsumcji pod obowiązujący w dacie wszczęcia postępowania administracyjnego stan prawny, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa procesowego lub materialnego w rozpoznawanej sprawie, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji. Kontroli Sądu poddana została decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w Nysie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 4 grudnia 2019 r. w przedmiocie określenia Państwowemu Gospodarstwu Leśnemu Lasy Państwowe Nadleśnictwo Lądek Zdrój opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych w wysokości 23,00 zł. Przystępując do oceny wydanego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności zauważyć należy, że wejście w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. ustawy Prawo wodne było wynikiem realizacji spoczywającego na Polsce obowiązku implementacji do krajowego porządku prawnego Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 z 22.12.2000, str. 1, z późn. zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 275). Z art. 9 ww. Dyrektywy wynika postulat wprowadzenia systemowego rozwiązania zrównoważonego gospodarowania zasobami wodnymi poprzez zbudowanie systemu usług wodnych opartego na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych i korzystaniu z wód poza zwykłym lub powszechnym korzystaniem. W przepisach ustawy Prawo wodne wprowadzono katalog instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami, który przyczynić ma się do efektywnego i sprawnego gospodarowania zasobami wodnymi oraz do wydatkowania środków na działania związane z zapewnieniem dostępności wód o odpowiednich parametrach jakościowych i we właściwej ilości. Zgodnie z art. 267 pkt 1 ustawy, jednym z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami są opłaty za usługi wodne, w tym za usługi w postaci poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych (art. 268 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego). W myśl przepisu art. 35 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo wodne, usługi wodne obejmują pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych. Stosownie do art. 270 ust. 1 ustawy Prawo wodne, opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych. Wysokość opłaty za usługi wodne zależy odpowiednio od ilości pobranej wody oraz od tego, czy pobrano wodę powierzchniową czy wodę podziemną, przeznaczenia wody, jej średniego niskiego przepływu z wielolecia (SNQ), przy czym wielolecie obejmuje co najmniej 20 lat hydrologicznych, oraz dostępnych zasobów wód podziemnych (ust. 6 tego przepisu). Podstawę ustalenia wysokości opłaty w niniejszej sprawie stanowił art. 271 ust. 1 pkt 2 oraz przepis art. 271 ust. 3 Prawa wodnego, w świetle którego wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m³/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. W myśl przepisu art. 271 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo wodne, wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest także, że § 15 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne stanowi, że do dnia 31 grudnia 2019 r. jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty stałej, z wyłączeniem jednostkowych stawek opłat za usługi wodne za pobór wód do celów wytwarzania energii elektrycznej lub cieplnej dla instalacji posiadających w dniu wejścia w życie ustawy ważne pozwolenia wodnoprawne albo pozwolenia zintegrowane w formie opłaty stałej, wynoszą: za pobór wód powierzchniowych - 250 zł na dobę za 1 m3/s za określony w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalny pobór wód. Przechodząc do merytorycznej kontroli wydanego rozstrzygnięcia wskazać należy, że lektura zaskarżonej decyzji w kontekście przywołanych przepisów ustawy Prawo wodne prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a poczynione przez organ ustalenia w zakresie wysokości opłaty są prawidłowe. Przedmiotem sporu pomiędzy stroną skarżącą a organem pozostaje w niniejszej sprawie kwestia samej zasadności określenia opłaty stałej w sytuacji, gdy według strony brak było podstaw do jej naliczania z uwagi na przysługujące Nadleśnictwu zwolnienie z obowiązku jej ponoszenia przewidziane art. 270 ust. 2a Prawa wodnego. Skarżąca ponadto zwracała uwagę, że głównym celem budowy zbiornika była ochrona przeciwpożarowa oraz prowadzona przez Nadleśnictwo działalność ochrony przyrody, a są to zadania organów administracji rządowej oraz samorządowej, a także Wód Polskich. Odnosząc się do powyższej kwestii Sąd zauważa, iż w stanie prawnym obowiązującym w dacie toczącego się postępowania w przedmiocie określenia stronie skarżącej opłaty za pobór wód powierzchniowych, powołany przez Nadleśnictwo jako materialnoprawna podstawa zwolnienia z ponoszenia opłaty stałej przepis art. 270 ust. 2a Prawa wodnego jeszcze nie obowiązywał. Wprawdzie w ustawie z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019 r. poz. 2170) - [dalej: "ustawa nowelizująca"] - w art. 1 pkt 50 po art. 270 ust. 2 dodano ust. 2a w brzmieniu: "opłaty stałej nie ponosi się także za pobór wód do celów ochrony przyrody w lasach lub ochrony przeciwpożarowej lasu", jednakże ustawa weszła w życie dopiero z dniem 23 listopada 2019 r. Nadto, jak wynika z uzasadnienia rządowego projektu tej ustawy: "dodanie w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne w art. 270 ust. 2a ma na celu doprecyzowanie i skonkretyzowanie katalogu obiektów i działań, w odniesieniu do których nie powinny być ponoszone opłaty stałe", jednakże jednocześnie zgodnie z dyspozycją przepisów przejściowych, tj. art. 8 ustawy nowelizującej przewidziano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe, z wyjątkiem przepisów art. 388 ust. 2 i 3, art. 394 ust. 1 pkt 9, art. 423 i art. 439. Powyższe oznacza, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej nie stosuje się nowo dodanego do art. 270 jego ust. 2a, na który to przepis powołuje się obecnie strona skarżąca. W tym stanie rzeczy nie można w żadnej mierze zgodzić się z argumentacją strony, podniesioną skardze, odnośnie konieczności stosowania ww. przepisu w brzmieniu nadanym w wyniku nowelizacji ustawy Prawo wodne - skoro, czego sama skarżąca nie neguje, postępowanie w przedmiocie stałej opłaty rocznej za 2019 rok wszczęte zostało w dniu 4 października 2019 r. poprzez sporządzenie informacji rocznej, zaś nowo dodana regulacja ust. 2a art. 270 upw zaczęła obowiązywać dopiero z dniem 23 listopada 2019 r. (tj. po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia ustawy w Dzienniku Ustaw z 2019 pod poz. 2170, co miało miejsce w dniu 8 listopada 2019 r.). Już z tego powodu ta część argumentacji skargi nie zasługiwała na uwzględnienie, skoro wskazywana przez skarżącą regulacja ust. 2a art. 270 upw nie miała zastosowania wobec spraw wszczętych przed jej wejściem w życie, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Abstrahując jednakże od samej możliwości zastosowania akcentowanej przez skarżącą podstawy prawnej zwolnienia z ponoszenia opłaty stałej za usługi wodne, w zaistniałych okolicznościach Sąd jako prawidłową ocenia tą część argumentacji organu z której wynika, że w sprawie nie miało zastosowanie zwolnienie przewidziane w obowiązującym wówczas art. 270 ust. 2 Prawa wodnego. Zgodnie z tym przepisem, opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz na potrzeby chowu i hodowli ryb. Treść tego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że w sytuacji, gdy pobór wód dokonywany jest do celów enumeratywnie określonych w powołanym art. 270 ust. 2 - opłaty stałej nie ponosi się. Zatem z punktu widzenia treści art. 270 ust. 2 ważne jest, by organ określając opłatę stałą za pobór wód ustalił, czy pobór wód jest do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz na potrzeby chowu i hodowli ryb, zwłaszcza w sytuacji podnoszenia takich argumentów przez stronę. W postępowaniu należało zatem ustalić, czy zachodzą przesłanki zastosowania opisanego wyżej zwolnienia, co wymagało przede wszystkim analizy treści pozwolenia wodnoprawnego, które określać powinno cel lub cele korzystania z usług wodnych. Organ stwierdzając brak podstaw do zastosowania w konkretnym przypadku zwolnienia z opłaty powołał się na pozwolenie wodnoprawne. Zwrócić bowiem należy uwagę, że podstawę naliczenia opłaty stanowi decyzja z dnia 2 sierpnia 2011 r. - pozwolenie wodnoprawne (nr OŚR.6341.142.2011.ŚW7) i z osnowy tej decyzji wynika wprost, że strona skarżąca uzyskała uprawnienie "na szczególne korzystanie z wody, dla potrzeb dwóch zbiorników przepływowych małej retencji wodnej, zlokalizowanych w oddziale nr 318 leśnictwo Bielice Górne, działki nr ewid. 382, 80/169, 87/318, 78/167, 49/297, 98/317 obręb Stronie Lasy, gmina Stronie Śląskie w zakresie poboru wody z Morawskiego Potoku, piętrzenia i odprowadzania wód do potoku Bielawka". Treść pozwolenia wodnoprawnego nie pozostawia też wątpliwości, że obejmuje ono swym zakresem uprawnienie m.in. do szczególnego korzystania z wód, w tym do poboru wody dla dwóch zbiorników małej retencji na zalanie i podtrzymanie zalewu. Nie sposób zatem przyjąć, że sam pobór wód następuje na potrzeby nawadniania gruntów i upraw dla celów leśnych. Inaczej mówiąc strona skarżąca nie wykazała, aby z pozwolenia wodnoprawnego wynikało, że pobierana woda przeznaczana jest do celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw. W rezultacie brak podstaw do uznania, że w sprawie doszło także do naruszenia art. 270 ust. 2 ustawy Prawo wodne, bowiem organ miał podstawy do ustalenia opłaty stałej w stosunku do strony skarżącej. Pobór wód powierzchniowych realizowany na podstawie wskazanego pozwolenia wodnoprawnego nie jest objęty hipotezą normy z art. 270 ust. 2 Prawa wodnego. Odnotować trzeba, że do aktywizacji art. 270 ust. 2 Prawa wodnego nie wystarczy ustalenie, że poboru wód dokonano dla celów leśnych, konieczne jest również kumulatywne ustalenie pozytywne, że ów pobór odbywa się na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, na potrzeby chowu i hodowli ryb oraz do celów elektrowni wodnych (zob. wyrok z 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 1340/18). Z treści pozwolenia wodnoprawnego w żaden sposób nie wynika, że zbiorniki retencyjne i tym samym pobór wód powierzchniowych mają służyć celom leśnym, na potrzeby nawadniania gruntów i upraw. Eksponowane przez stronę skarżącą tezy nie znajdują potwierdzenia w treści pozwolenia wodnoprawnego, a to ono pozostaje w tej materii dowodem kluczowym, ujawniającym rzeczywisty cel budowy zbiorników retencyjnych i poboru wód na ich potrzeby. Jak stanowi art. 403 ustawy Prawo wodne, w pozwoleniu określa się cel korzystania z wód, a zatem słusznie wywiódł organ, że dla zastosowania zwolnienia w decyzji zezwalającej na pobór wód winno wyraźnie być wskazane, że pobór ten dotyczy celów leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz potrzeby chowu i hodowli ryb. Treść pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Starostę Kłodzkiego, na podstawie którego Nadleśnictwo dokonuje poboru wody nie wskazuje na to. Wreszcie, co istotne, w art. 34 pkt 12 ustawy Prawo wodne wskazane zostało expressis verbis, że nawadnianie gruntów lub upraw wodami w ilości większej niż średniorocznie 5m3 na dobę stanowi "szczególne korzystanie z wód", tymczasem treść pozwolenia wodnoprawnego stanowiącego podstawę spornej opłaty wskazuje, że Nadleśnictwo korzysta z tzw. usług wodnych, o których mowa w art. 35 ust. 3 Prawa wodnego. Zdaniem Sądu, mając na względzie przytoczone unormowania i ustalenia należy uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Nadleśnictwo korzysta z usługi wodnej (pobór wód powierzchniowych) na podstawie pozwolenia wodnoprawnego nr OŚR.6341.142.2011.ŚW7 wydanego przez Starostę Kłodzkiego na pobór wód powierzchniowych. Zatem w sprawie zaistniała przesłanka obligująca Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Nysie do wydania decyzji określającej wysokość opłaty stałej za okres od 1 stycznia 2019 r. do 31 grudnia 2019 r. w wysokości 23,00 zł za pobór wód powierzchniowych. Organ prawidłowo dokonał ustalenia wysokości opłaty: uwzględnił jednostkową stawkę za pobór wód powierzchniowych w wysokości 250 zł na dobę za 1 m3/s - § 15 pkt 2 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r., liczbę dni w roku – 365 oraz maksymalną ilość wody powierzchniowej wyrażonej w m³/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że był on obowiązany działać na podstawie i w granicach prawa i naliczyć sporną opłatę, gdyż ewentualne odstępstwo w tym zakresie mogłoby wynikać jedynie z wyraźnego przepisu ustawy. Analiza norm prawa wodnego pozwala jednak na twierdzenie, że ustawodawca istotnie formułuje expressis verbis w zakresie opłat zarówno zwolnienia przedmiotowe jak i podmiotowe, jednakże nie znajdują one zastosowania w przedmiotowej sprawie. W ustawie Prawo wodne brak także przepisu, który pozwoliłby organowi fakultatywnie zwolnić w określonych sytuacjach np. "z uwagi na wyjątkowe okoliczności" podmioty z opłat za usługi wodne, zatem organ dla wypełnienia dyspozycji norm Prawa wodnego zobligowany był do wymierzenia spornej opłaty. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela również pogląd wyrażony w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 399/18, gdzie wskazano, że: "w stosunku do opłat wynikających z ustawy Prawo wodne należy stosować reguły wykładni charakterystyczne dla prawa podatkowego, gdyż ciężary wynikające z tej ustawy mają charakter danin publicznych. Za daniny publiczne uważa się bowiem świadczenia powszechne, przymusowe, bezzwrotne, ustalane jednostronnie w drodze ustawy i pobierane na rzecz podmiotu prawa publicznego w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2010 r., K 24/08, opubl. OTK-A 2010/3/22; L. Garlicki, M. Zubik (red.), Konstytucja Rzeczypospolitej Polskie, Komentarz. Tom II, LEX/el. 2016). System opłat za usługi wodne został, zgodnie z przepisami Dyrektywy ramowej, oparty na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, uwzględniających koszty środowiskowe i koszty zasobowe oraz analizę ekonomiczną (art. 9 ust. 3 P.w.), co oznacza, że ma tylko za zadanie zapewnienie państwu dochodów umożliwiających pokrycie kosztów usług wodnych, z których korzystają podmioty." Nie ma sporu co do tego, że wszelkie zwolnienia z danin publicznych, muszą być interpretowane w sposób ścisły, a tym samym, skoro Ordynacja podatkowa ma odpowiednie zastosowanie również w stosunku do opłat wynikających z ustawy Prawo wodne, to nie można przepisów dotyczących zwolnień z opłat tej ustawy interpretować według zasad wykładni rozszerzającej. Organ odniósł się również do sygnalizowanej przez stronę kwestii – wyręczania przez Nadleśnictwo czy wspomagania organów administracji rządowej, administracji samorządowej i Wód Polskich w ochronie przed skutkami suszy (art. 163 Prawa wodnego). Jak wyjaśniono powyżej, zwolnień z obowiązku ponoszenia opłat za korzystanie z usług wodnych nie można interpretować według zasad wykładni rozszerzającej. Tym samym nie można podzielić stanowiska strony, że organ naruszył przepis art. 163 ustawy Prawo wodne. Zgodnie z art. 163 ust. 1 ustawy Prawo wodne, ochrona przed powodzią jest zadaniem Wód Polskich oraz organów administracji rządowej i samorządowej. W ocenie Sądu, w/w przepis w żadnym razie nie daje podstaw do uznania, że w sprawie zastosowanie ma zwolnienie z opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych. Tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty strony wskazujące na naruszenie przepisów ustawy Prawo wodne tj. art. 270 ust.2 i art. 163. Reasumując, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, podlegała ona oddaleniu, stosownie do treści art. 151 ppsa.