I SA/Op 63/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Gerard Czech po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 2 grudnia 2009r. nr PF-II/41170-0048/09/WL w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. wobec wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania. Skarżąca M. N. – za pośrednictwem pełnomocnika adwokata R. B. – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 2 grudnia 2009r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. W skardze zwarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jako podstawę prawną wniosku powołała art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej: p.p.s.a.]. Wskazała, że domaga się wstrzymania wykonania decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu lub przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu. Na poparcie swojego wniosku podała, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję określającą jej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. w kwocie 14.711zł wraz z odsetkami, co rodzi konieczność zapłacenia tego podatku. Jak wyjaśniła dalej, nie godzi się z ustaleniami leżącymi u podstaw wydania zaskarżonej decyzji, a ściągnięcie wymierzonej w ten sposób kwoty podatku w znaczny sposób wpłynie na jej sytuację finansową. To powoduje, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma oparcie w fakcie realnego zagrożenia jej ważnego interesu. Skarżąca powoła się również na nieodwracalność skutków wywołanych wykonaniem decyzji, gdyż weryfikacja jej legalności będzie procesem rozciągniętym w czasie, a to rodzi zagrożenie dla jej podstawowych interesów majątkowych. Doprowadzenie więc do znacznego pogorszenia zdolności finansowych skarżącej nie daje się pogodzić – w jej ocenie – z zasadą ochrony interesów strony postępowania. Niepożądane jest też - z punktu widzenia interesów Skarbu Państwa - ryzyko późniejszego uchylenia zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu przesyłając skargę wraz odpowiedzią i z aktami administracyjnymi, przekazał również swoje postanowienie z dnia 3 lutego 2010r. mocą, którego na podstawie m.in. art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że wniosek skarżącej w tym przedmiocie jest niekonkretny i nieuzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został skonstruowany alternatywnie, w ten sposób, że przy powołaniu przepisów art. 61 § 2 i § 3 p.p.s.a. skarżąca domagała się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu, a ewentualnie także przez Sąd. Organ odwoławczy wniosku nie uwzględnił. Jednakże odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ administracyjny nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do Sądu, a tym samym nie pozbawia możliwości jego ponownego rozpoznania przez Sąd (art. 61 § 3 zd. drugie p.p.s.a.). Taka też sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Jednak - w ocenie Sądu - przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.), w tej sprawie nie miały miejsca. Skarżąca – reprezentowana przez fachowego pełnomocnika – wprawdzie przytacza je w uzasadnieniu wniosku, lecz samo przytoczenie tych okoliczność nie jest wystarczające. Rację miał zatem organ odwoławczy uznając, że rozpatrywany wniosek zawiera niekonkretną argumentację. W istocie rzeczy decyzja określająca skarżącej zobowiązanie podatkowe stała się ostateczna, a przez to wykonalna – art. 239a i art. 239e Ordynacji podatkowej, rodzi więc konieczność zapłaty podatku. Skarżąca podaje, że wpłynie to na jej sytuację finansową, lecz nie wskazuje w jaki sposób, nie wskazuje też jak jej sytuacja finansowa kształtuje się obecnie, a na potwierdzenie swoich twierdzeń nie przedstawia żadnych faktów. Okoliczności tych Sąd nie może zaś domniemywać. Dalej skarżąca podaje, że wraz z wykonaniem przedmiotowej decyzji będzie zagrożony jej ważny interes. Trudno jednak odczytać, co skarżąca ma na myśli i co się kryje pod użytym przez nią pojęciem. Ponadto zwraca ona również uwagę na zagrożenie jej podstawowych interesów majątkowych oraz na znaczne pogorszenie zdolności finansowych. Żadnej z tych okoliczności jednak nie precyzuje. Podkreślić zatem trzeba, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu winno odnosić się do konkretnych zdarzeń, czego jednak brak w rozpatrywanym przypadku. Do tego ocena przesłanki możliwości wystąpienia znacznej szkody winna opierać się na informacjach dotyczących jej potencjalnego rozmiaru, a takich danych strona też nie przedstawia. Również druga przesłanka wstrzymana wykonania zaskarżonego aktu, czyli trudne do odwrócenia skutki, które ma wywołać wykonanie decyzji, wymaga zobrazowania takich okoliczności, pamiętając przy tym, że podatek jako świadczenie pieniężne jest z natury świadczeniem zwrotnym. Skarżąca we wniosku również podkreśliła, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawiają zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa przy jej wydaniu, a także fakt, że sądowy proces weryfikacji decyzji jest rozciągnięty w czasie, co negatywnie rzutuje na interes Skarbu Państwa w razie gdyby decyzja została uchylona. Odnosząc się do tych argumentów wskazać trzeba, że po pierwsze. zarzuty co do legalności przedmiotowej decyzji nie mogą uzasadniać wniosku o wstrzymanie jej wykonania, gdyż niweczyłoby to cały dalszy proces kontroli zaskarżonej decyzji. Po drugie zagrożenie interesu Skarbu Państwa nie jest wystarczające do wstrzymania wykonania decyzji w sytuacji, gdy strona nie przedstawia żadnych okoliczności mogących zagrażać temu interesowi. Całokształt przedstawionych zatem wyżej okoliczności spowodował, że Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.