I SA/Op 667/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 24 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu postanawia: odrzucić skargę. W dniu 3 października 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wpłynęła skarga A. R. (dalej: strona, skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 24 lipca 2014 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu. W skardze zawarto wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od obowiązku ponoszenia opłat sądowych i wydatków. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 1 grudnia 2014 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy a postanowieniem z dnia 23 stycznia 2015 r. wydanym na skutek wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza Sąd również odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Po uprawomocnieniu się tego postanowienia skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 444 zł, określonego w § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) w terminie 7 dni. Wezwanie zawierało pouczenie o sposobie uiszczenia wpisu jak też zastrzegało rygor w postaci odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia braków fiskalnych skargi w zakreślonym siedmiodniowym terminie. Nadto, strona została pouczona o możliwości złożenia zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz o możliwości ubiegania się o prawo pomocy. Powyższe wezwanie zostało nadane dnia 17 lutego 2015 r. Z uwagi na niezastanie adresata w dniu 23 lutego 2015 r. r. przesyłkę awizowano po raz pierwszy i ponownie w dniu 3 marca 2015 r. Wobec tego przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie należało uznać za doręczoną z dniem 9 marca 2015 r., na podstawie art. 73 par. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: [p.p.s.a.]. Do dnia upływu wyznaczonego 7-dniowego terminu, tj. do dnia 16 marca 2015 r. (poniedziałek) wpis od skargi nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zasadą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, jest obciążenie kosztami sądowymi (tj. opłatami sądowymi, takimi jak wpis i opłata kancelaryjna) tego podmiotu, który wnosi pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Takimi pismami są przede wszystkim skarga, skarga kasacyjna, zażalenie lub skarga o wznowienie postępowania, powodujące wszczęcie postępowania w danej instancji, od których pobiera się wpis (art. 230 p.p.s.a.). Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata we właściwej formie. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zatem, skoro z treści art. 214 § 1 p.p.s.a. wynika, że do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki, to niewykonanie tego obowiązku stanowi brak formalny uniemożliwiający sądowi podjęcie czynności, o którą wnioskuje się w piśmie, a nieuiszczenie w wyznaczonym terminie należnego wpisu po wezwaniu przewodniczącego rodzi dla strony konsekwencje w postaci pozostawienia pisma bez rozpoznania lub - w przypadku, gdy stanowi ono skargę, skargę kasacyjną, zażalenie lub skargę o wznowienie postępowania (art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.) – w postaci odrzucenia skargi. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Wobec prawomocnej odmowy przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od uiszczenia wpisu od skargi skarżący został wezwany do jego uiszczenia, jednak pomimo upływu wyznaczonego terminu wpis ten nie został uiszczony. Biorąc powyższe pod uwagę, skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.