I SA/Op 671/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Kozicka Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant: St. referent Dagmara Jugo po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 lipca 2025 r., nr BP.500.1.2025.0751.OP8 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 listopada 2024 r., nr WITD.DI.0152.VIII0307/24/24-KF, 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej K. W. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. K. W. (dalej także jako: "strona", "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako: "GITD", "organ odwoławczy") z dnia 17 lipca 2025 r., nr BP.500.1.2025.0751.OP8, utrzymującą w mocy decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako: "WITD", "organ I instancji") z dnia 28 listopada 2024 r., nr WITD.DI.0152.VIII0307/24/24-KF, nakładającą na stronę karę pieniężną w kwocie 11 350 zł. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ustaleń faktycznych dokonanych w trakcie kontroli przedsiębiorcy K. W., prowadzącego działalność pod firmą F. w O., wykonującego przewóz drogowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 z późn. zm. - dalej jako: "ustawa", "u.t.d.", "ustawa o transporcie drogowym"). Kontrola była przeprowadzona na podstawie upoważnienia Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Przedsiębiorca, o zamiarze wszczęcia kontroli, został powiadomiony w dniu 25 września 2024 r. Zakres kontroli obejmował okres od dnia 1 listopada 2023 r. do dnia 31 sierpnia 2024 r. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przepisów dotyczących okresów prowadzenie pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy, a także przepisów określony w upoważnieniu. Ustalenia kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli nr [...] z dnia 29 października 2024 r. (dalej jako: "protokół kontroli"). W protokole kontroli stwierdzono m.in., że: "(...) Okazano do kontroli pliki z danymi z karty kierowcy należącej do pana P. S. W okresie objętym kontrolą kierowca posiadał kartę kierowcy nr [...] i dane z tej karty zostały odczytane po raz ostatni dnia 05.07.2024 r. Następnie w dniu 08.08.2024 r. kierowcy została wydana nowa karta nr [...], gdyż poprzednia została utracona (karta nr 78). Przedłożono również do kontroli pliki z danymi cyfrowymi z tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...]. Analiza danych cyfrowych z w/w pojazdu wykazała, że kierowca prowadził pojazd w dniach 9, 10, 11, 12, 15, 16, 17, 18, 19, 22, 23, 24, 25, 26 lipca 2024 r., do kontroli nie okazano danych cyfrowych z kart) kierowcy dokumentujących aktywność kierowcy w tych dniach. Stwierdza się zatem, iż przedsiębiorca naruszył obowiązek przechowywania danych z karty kierowcy pana P. S. prowadzącego pojazd o nr rej. [...] łącznie za 14 dni" (k. 102 akt admin.). W jej efekcie, pismem z dnia 29 października 2024 r., WITD zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń opisanych w zał. nr 1 do protokołu kontroli. Następnie, opisaną we wstępie decyzją z dnia 28 listopada 2024 r., WITD nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 11 350 zł, która jest sumą kar pieniężnych za stwierdzone przez WITD naruszenia z poszczególnych pozycji załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj.: - z poz. lp. 1.5 - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 800 złotych za każdą zmianę - z tytułu którego łączna kara wyniosła 1 600 zł; - z poz. lp. 5.7 - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 150 złotych - z tytułu którego łączna kara wyniosła 300 zł; - z poz. lp. 5.11 - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 100 złotych - z tytułu którego łączna kara wyniosła 100 zł; - z poz. lp. 5.12 - przekroczenie dopuszczalnego dobowego 10-godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej o czas do 1 godziny, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 50 złotych - z tytułu którego łączna kara wyniosła 50 zł; - z poz. lp. 6.3.8 - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 50 złotych - z tytułu którego łączna kara wyniosła 100 zł; - z poz. lp. 6.3.11 - niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 100 złotych, maksymalnie 1 000 złotych - z tytułu którego łączna kara wyniosła 700 zł; - z poz. lp. 6.3.15 - nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonuje karą pieniężna w wysokości 500 złotych - z tytułu którego łączna kara wyniosła 7 000 zł; - z poz. lp. 6.3.17 - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę, sankcjonowane karą w wysokości 500 złotych - z tytułu którego łączna kara wyniosła1 500 zł. Zaznaczyć należy w tym miejscu należy, że sporna w rozpoznawanej sprawie jest kara z lp. 3.3.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Co do kary z lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym WITD w uzasadnieniu decyzji z dnia 28 listopada 2024 r. wyjaśnił m.in., że pełna analiza czasu pracy kierowców możliwa jest jedynie w przypadku przedłożenia do kontroli danych z karty kierowcy. Udostępnione do kontroli dane cyfrowe zawierają jedynie aktywność kierowcy realizującego przejazdy konkretnym pojazdem, nie zaś pełną aktywność kierowcy w poszczególnych dniach. Nie sposób też stwierdzić, że naruszenie z lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym dotyczy jedynie sytuacji, gdy dane z karty kierowcy zostały pobrane, ale nie są przechowywane w przedsiębiorstwie i z tego powodu nie zostały okazane do kontroli. Fakt, czy przedsiębiorca pobrał dane cyfrowe czy też nie, nie może być przesłanką determinującą możliwość stwierdzenia naruszenia prawa. Przyjęcie takiego poglądu prowadzić może do wniosku, że przedsiębiorca nigdy nie ponosiłby odpowiedzialności za brak danych z kart kierowców lub urządzeń rejestrujących argumentując, iż danych tych w ogóle nie pobrał. Nadto termin pobrania danych z karty pojazdu jest jedynie maksymalnym okresem na wczytanie danych. Stwierdził WITD, że przedsiębiorca może pobrać dane częściej, a nawet, że odpowiednie dane należy wczytywać w taki sposób i z taką częstotliwością, aby optymalnie zapobiec utracie tych danych (k. 116 akt admin.). Od decyzji WITD z dnia 28 listopada 2024 r. strona wniosła odwołanie w części dotyczącej kary lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. Wskazała, że dane z karty kierowcy P. S. nie zostały w ogóle oczytane, albowiem kierowca zgubił kartę. Podkreśliła nadto, że okazane do kontroli dane cyfrowe z tachografu pozwalają na skontrolowanie norm czasu pracy tego kierowcy. Nie miała też żadnego wpływu na fakt zagubienia karty przez kierowcę, a zatem w sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. W wyniku rozpatrzenia odwołania, opisaną we wstępie decyzją z dnia 17 lipca 2025 r., GITD utrzymał w mocy decyzję WITD z dnia 28 listopada 2024 r. W podstawie prawnej decyzji z dnia 27 lutego 2025 r. GITD powołał: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 - dalej jako: "k.p.a."); art. 4 pkt 22, art. 7a ust. 1 - 4 i 7, art. 92a ust. 1, 3, 5 i 7, art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. ustawy o transporcie drogowym; lp. 1.5, lp. 5.7.1, lp. 5.11.1, lp. 5.12.1, lp. 6.3.8, lp. 6.3.11, lp. 6.3.15 i lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; art. 4, art. 7, art. 8, art. 9 i art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 - dalej jako: "rozporządzenie (WE) nr 561/2006"); art. 32 i art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 60, str. 1 z późn. zm. - dalej jako: "rozporządzenie (UE) nr 165/2014"); art. 1 ust. 1-3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. U. UE. L. z 2010 r. Nr 168, str. 16 - dalej jako: "rozporządzenie (UE) nr 581/2010") oraz art. 2 pkt 6a, art. 6 ust. 1-3, art. 21, art. 25 ust. 1, 2, 5 i 6 oraz art. 26c ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2024 r. poz. 220). W uzasadnieniu decyzji z dnia 17 lipca 2025 r., GITD przedstawił w pierwszej kolejności przebieg postępowania. Wskazał, przytoczył i omówił przepisy prawa krajowego oraz unijnego. Dalej odniósł się osobno do każdego z stwierdzonych naruszeń prawa oraz do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Zaznaczyć też należy, że w uzasadnieniu (faktycznym i prawnym) decyzji własnej GITD nie zanegował ustaleń lub ocen przyjętych w decyzji WITD z dnia 28 listopada 2024 r. i utrzymał ją w mocy w całości. Tym samym ustalenia oraz oceny z decyzji WITD z dnia 28 listopada 2024 r. przyjął za własne. GITD w zakresie spornej, zaskarżonej części decyzji WITD z dnia 28 listopada 2024 r. nakładającej karę z lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, przytoczył obowiązujące w tym zakresie przepisy: art. 33 ust. 2 (błędnie podano art. 32 ust. 2 - dopisek Sądu) rozporządzenia (UE) 165/2014, art. 25 ust. 1, 2, 5 i 6 ustawy o czasie pracy kierowców oraz lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Stwierdził, że kierowca P. S. posiadał kartę kierowcy nr [...] i, że dane z tej karty zostały odczytane po raz ostatni dnia 5 lipca 2024 r. Następnie w dniu 8 sierpnia 2024 r. kierowcy została wydana nowa karta nr [...], gdyż poprzednia została utracona. Przedsiębiorca przedłożył do kontroli również pliki z danymi cyfrowymi z tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...]. Analiza danych cyfrowych z tego pojazdu wykazała, że kierowca P. S. prowadził pojazd o nr rej. [...] w dniach: 9, 10, 11, 12, 15, 16, 17, 18, 19, 22, 23, 24, 25 i 26 lipca 2024 r. Zestawiając stan faktyczny sprawy z powołanymi przepisami GITD uznał, że skoro "(...) Do kontroli nie okazano danych cyfrowych z karty kierowcy dokumentujących aktywność kierowcy w tych dniach", to "(...) Doszło (...) do naruszenia przez przedsiębiorcę obowiązku przechowywania danych z karty kierowcy P. S. prowadzącego pojazd o nr rej. [...] łącznie za 14 dni" (k. 152 verte akt admin.). W dalszej części uzasadnienia, odnosząc się do zarzutu odwołania, że dane z karty nie zostały w ogóle pobrane, bowiem karta została zagubiona, stwierdził GITD, że obowiązkiem przedsiębiorcy było zarówno pobranie (wczytanie) danych, jak i ich późniejsze przechowywanie. Skoro ich w ogóle nie pobrał to tym samym ich nie przechowywał przez wymagany okres (k. 151 verte akt admin.). Skoro przedsiębiorca w ogóle nie pobrał danych, to tym samym logiczne jest, że ich nie przechowywał przez wymagany okres. Powołał się na pogląd prawny z wyroku WSA w Łodzi z dnia 5 sierpnia 2021 r. (sygn. akt III SA/Łd 28/21 - dopisek Sądu). Sąd wskazał w nim na niedopuszczalność interpretacji lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym prowadzącej do obchodzenia obowiązku należytego ewidencjonowania czasu pracy i odpoczynków kierowców poprzez unikanie pobierania tych danych ze stosownych urządzeń i powoływanie się na naruszenie lp. 6.3.18 załącznika nr 3, w celu ograniczenia dolegliwości nakładanej kary. GITD stwierdził również, że strona winna była postępować zgodnie normami z art. 29 ust. 5 i art. 35 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 165/2014. Na tej podstawie możliwe jest wykonywanie przewozu drogowego także w sytuacji zgubienia karty. Przedsiębiorca nie okazał wydruków, o których mowa w art. 35 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 165/2014. Oznacza to, że kierowca postępował niezgodnie z przepisami prawa (k. 150 - 151 akt admin.). K. W., na powyższą decyzję GITD z dnia 17 lipca 2025 r., wniósł skargę do tut. Sądu. Decyzję, podobnie jak w odwołaniu, zaskarżył w części dotyczącego zarzuconego mu naruszenia z poz. lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Podniósł zarzuty naruszenia przepisów procesowych art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz prawa materialnego lp. 6.3.8 (winno być: lp. 6.3.15 - dopisek Sądu) załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Oba zarzuty dotyczą tej samej kwestii spornej, tj. wadliwego nałożenia kary z powodu naruszenia przez przedsiębiorcę obowiązku przechowywania danych z karty kierowcy P. S. w sytuacji, w której dane te nie zostały pobrane z karty w wyniku jej utraty. Ostatnie odczytanie danych z karty kierowcy miało miejsce 5 lipca 2024 r. Kierowca zgubił kartę 26 lipca 2024 r. Po zagubieniu karty danych z karty nie można było odczytać, przechować i tym samym ich okazać. Powyższe nie dowodzi obejścia obowiązujących przepisów i ukrywania danych z karty kierowcy ponieważ dane zostały zarejestrowane przez tachograf i poddane kontroli. W ocenie skarżącego, wskazany w uzasadnieniu decyzji przepis art. 35 rozporządzenia (UE) nr 165 dotyczy tylko i wyłącznie sytuacji, gdy kierowca po zagubieniu karty, utracie lub uszkodzeniu karty wykonuje przewozy bez jej użycia. Taka sytuacja nie miała miejsca w omawianej sprawie. Kierowca utracił kartę w dniu 26 lipca 2024 r. w dniu wolnym, gdy nie prowadził żadnego pojazdu. Nie mógł wykonać żadnych wydruków ponieważ nie wykonywał żadnych przewozów. Skarżący podkreśla, że nie miał też wpływu na powstałe naruszenie i w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Odpowiadając na skargę GITD podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Ponadto wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. W dodatkowej replice skarżący wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja potwierdzająca, że w dniu zagubienia karty kierowca miał wolne i nie prowadził pojazdu po utracie karty. Dokumentacja była okazana w trakcie kontroli i znajduje się w aktach pod nazwą "Zestawienie zaświadczeń". Skarżący wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Na rozprawie skarżący podtrzymał zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - nadal jako: "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala zgodnie z art. 151 p.p.s.a. Sposób rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny regulują dwa przepisy: art. 134 oraz art. 135 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, co istotne, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Przy czym, przeprowadzając kontrolę, sąd bierze pod uwagę stan faktyczny oraz stan prawny istniejący w momencie podejmowania przez organ administracji kontrolowanego aktu administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki (w odniesieniu do decyzji sankcję wzruszalności lub sankcję nieważności) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przeprowadzona według ww. kryteriów przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji GITD z dnia 17 lipca 2024 r. wykazała, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. Przedstawienie przyczyn, które legły u podstaw takiej oceny Sądu, rozpocząć należy od wskazania, że w niniejszej sprawie nie było kwestionowane w toku postępowania i w skardze, że do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej doszło w rezultacie kontroli przedsiębiorcy przeprowadzonej przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, że strona podlega w swej działalności rygorom wynikającym z przepisów u.t.d. oraz innych przepisów regulujących zasady wykonywania transportu drogowego oraz zasady wykonywania zawodu przewoźnika drogowego. Tym samym dopuszczalne jest stosowanie wobec przedsiębiorcy przepisów zawartych w Rozdziale 11 u.t.d. "Przepisy karne i przepisy o administracyjnych karach pieniężnych". Nie są też sporne i nie budzą wątpliwości Sądu istotne ustalenia faktyczne sprawy dokonane przez organy obu instancji, zwięźle przedstawione w uzasadnieniach ich decyzji (k. 116 - 118 i 152 akt admin). Są one zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez skarżącego i mają potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Prawidłowo ustalono, że przedsiębiorca zatrudniał kierowcę P. S. P. S. posiadał kartę kierowcy nr [...]. Dane z tej karty zostały odczytane po raz ostatni w dniu 5 lipca 2024 r. (k. 41 - 43 akt admin.). Po dniu 5 lipca 2024 r. kierowca ten dalej wykonywał zadania transportowe prowadząc pojazd o nr rej. [...] także kolejnych w dniach, tj.: 9, 10, 11, 12, 15, 16, 17, 18, 19, 22, 23, 24, 25 i 26 lipca 2024 r., co ustalono na podstawie przedłożonych do kontroli przez przedsiębiorcę danych cyfrowych z tachografu zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] (k. 135 - 136 akt admin.). W dniu 26 lipca 2024 r. kierowca zagubił kartę nr [...] (k. 113 akt admin.). Na wniosek z dnia 5 sierpnia 2024 r. (k. 112 akt admin.) w dniu 8 sierpnia 2024 r. kierowcy wydano nową kartę o nr [...]. Nowa karta była używana przez kierowcę P. S. od dnia 12 września 20024 r. (k. 68 verte akt admin.). Organy obu instancji zgodnie uznały, że do kontroli nie okazano danych cyfrowych z karty kierowcy dokumentujących aktywność kierowcy w dniach: 9, 10, 11, 12, 15, 16, 17, 18, 19, 22, 23, 24, 25 i 26 lipca 2024 r. i tym samym doszło do naruszenia przez przedsiębiorcę obowiązku przechowywania danych z karty kierowcy P. S. prowadzącego pojazd o nr rej. [...] łącznie za ww. 14 dni. Za okres ww. 14 dni wymierzyły karę w łącznej wysokości 7 000 zł (14 dni x 500 zł) określonej w lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. Zasadniczą osią sporu w sprawie jest różnica w ocenie ustalonego stanu faktycznego sprawy sprowadzająca się do kwestii, czy skarżący spełnił przesłanki nałożenia kary z lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. (tu: w łącznej wysokości 7 000 zł). W sprawie jest istotne rozstrzygnięcie tego, czy kara, za niedopełnienie wymogu przechowywania danych o aktywności kierowcy może zostać nałożona na wykonującego zawód przewoźnika drogowego, który nie pobrał danych z powodu zagubienia karty kierowcy, za okres poprzedzający jej utratę, jeśli nie naruszył obowiązku terminowego pobierania danych z tej karty, a relewantne w sprawie dane co do aktywności kierowcy (tj. faktu prowadzenia pojazdów) ustalono na podstawie innych danych przechowywanych przez przedsiębiorcę, pobranych z tachografu cyfrowego. Kontrolę zaskarżonej decyzji GITD, w zakresie zaskarżenia, należy poprzedzić uwagami prawnymi natury ogólnej. Sąd zwraca uwagę, że dla każdego postępowania administracyjnego, ma zasadnicze znaczenie należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, co obejmuje przestrzeganie przepisów postępowania regulujących tryb dochodzenia organu do prawdy materialnej, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest prawidłowe zastosowanie prawa materialnego i ustalenie zakresu praw oraz obowiązków strony takiego postępowania. W sytuacji sądowej kontroli decyzji administracyjnej w pierwszej kolejności podlegają rozpoznaniu przez Sąd właśnie kwestie dotyczące naruszenia przepisów postępowania, zwłaszcza wtedy, kiedy - jak w kontrolowanej sprawie - zarzuty takie zostaną w skardze wprost podniesione. Sąd nie mógł jednak pominąć analizy regulacji materialnoprawnych. Zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego determinują bowiem przepisy prawa materialnego. To normy prawa materialnego przesądzają o przedmiocie sprawy i okolicznościach prawnie istotnych (zob. wyrok NSA z dnia 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 251/21). Ich analiza ma w rozpoznawanej sprawie tym bardziej pierwszorzędne znaczenie, że sporna kwestia dotyczy właśnie oceny sprawy z punktu widzenia przepisów prawa materialnego. W kontrolowanej sprawie zasadnicze materialnoprawne ramy prawne dla zaskarżonej decyzji wyznaczają przepisy u.t.d. oraz prawa unijnego odnoszące się do obowiązków i warunków przewozu drogowego określonych w art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 165/2014, do którego odsyła art. 4 pkt 22 lit. h u.t.d. Zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 pprzedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Przypomnieć w tym miejscu należy, że według art. 34 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 podstawowym obowiązkiem kierowcy wykonującym zadania transportowe jest stosowania kart kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzi pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu (por. art. 34 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 165/2014). Konsekwencje naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego są, przewidziane w załączniku nr 3 do u.t.d., w którym stypizowano rodzaje naruszeń, ich przejawy oraz przypisano im konkretną sankcję w postaci kwotowo wyrażonej sumy pieniężnej w postaci kary m.in. za: niewłaściwą obsługę tachografu skutkujące niezarejestrowaniem na karcie kierowcy aktywności kierowcy (lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.); brak terminowego pobrania danych z karty kierowcy (lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d.) i z tachografu (lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d.); nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego (lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d.) i w końcu za nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu (lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d.). Z kolei zastosowany w rozpoznawanej sprawie przepis lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. przewiduje, w kategorii: "Naruszenie przepisów o stosowaniu tachografów" (lp. 6), w grupie: "Naruszenie zasad i warunków użytkowania tachografu" (lp. 6.3), następujący czyn zabroniony: "Nieprzechowywanie przez co najmniej rok wykresówek, wydruków oraz pobranych danych lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy" (lp. 6.3.15), sankcjonowany karą w wysokości 500 zł, należący do grupy naruszeń: 2.11BPN i 2.12BPN. Rozporządzenia komisji (UE) 2016/406 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U.UE.L.2016.74.8 z dnia 2016.03.19 - dalej jako: "rozporządzenie (UE) nr 2016/406") w załączniku nr 2 grupę naruszeń 2.11BNP i 2.12BNP opisuje jako rodzaj naruszeń: "Nieprzechowywanie przez przedsiębiorstwo wykresówek, wydruków oraz wczytanych danych" oraz "Dane rejestrowane i przechowywane nie są dostępne przez co najmniej rok" z cytowanego powyżej art. 33 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 165/2014. Z przepisu lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. wynika, że znamiona czynu zabronionego (deliktu administracyjnego) zostały w nim określone trzema przesłankami przedmiotowymi: niedochowania minimalnego rocznego okresu przechowywania danych (1), które zostały pobrane (wczytane) (2) potwierdzających aktywność kierowcy potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu (3). Nałożenie kary wymaga ich kumulatywnego spełnienia. Sąd dostrzega, że ocena prawna sprawy dokonana przez GITD jest błędna z powodu wadliwej wykładni wyrażeń użytych w drugiej i trzeciej przesłance z lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d., które wymóg przechowywania odnoszą nie do jakichkolwiek danych rejestrowanych ale tylko "pobranych" oraz "potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu". Determinują one możliwość stwierdzenia naruszenia prawa z lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. Ustawodawca nie zdefiniował w słowniczku wyrażeń ustawowych, ani w żadnej regulacji w niej zawartych, użytego w lp. 6.3.15 załącznika nr 3 wyrażenia "pobranych danych" (por. art. 4 u.t.d.). Także mające w sprawie zastosowanie, na zasadzie odesłania z art. 4 pkt 22 lit. h u.t.d., przepisy rozporządzenia (UE) nr 165/2014 nie definiują tego wyrażenia jak i użytego w jego art. 33 ust. 2 wyrażenia "wczytane dane" (por. art. 2 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 w zw. z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006). Rozporządzenie (UE) nr 165/2014 definiuje natomiast samo "pobieranie danych" z tachografu cyfrowego co oznacza kopiowanie, wraz z podpisem cyfrowym, części lub kompletnego zestawu pliku danych zapisanych w pamięci danych przyrządu rejestrującego lub w pamięci karty tachografu, pod warunkiem że proces ten nie zmienia ani nie usuwa żadnych zapisanych danych (art. 2 ust. 2 lit. n rozporządzenia (WE) nr 561/2006). W ocenie Sądu analizowany delikt, ze względu na użyte w nim wyrażenie "pobranych danych", ma znamiona czasownikowe ("pobranych" jest imiesłowem przymiotnikowym biernym utworzonym od czasownika "pobrać") i odnosi się do przedmiotu czynności. Oznacza dane, które z karty zostały skopiowane (wczytane). Przypomnieć jednak w tym miejscu należy, że odczyt danych z karty kierowców winien nastąpić w maksymalnym okresie nie przekraczającym 28 dni (por. art. 1 ust. 3 lit. b rozporządzenia (UE) nr 581/2010). Przy czym według pkt 3 preambuły rozporządzenia (UE) nr 581/2010 prawodawca unijny wskazał, że do celów ustalania powyższych terminów przyjmuje się wyłącznie dni tzw. zarejestrowanej działalności a więc dni, w których kierowca prowadzi pojazd i jednocześnie podlega obowiązkowi odpoczynku (por. wyrok NSA z dnia 22 września 2020 r., sygn. akt II GSK 124/18). Wykładnia podstaw prawnych nałożenia spornej kary pieniężnej musi więc uwzględniać prawny obowiązek terminowego pobierania danych z karty kierowcy potwierdzających jego aktywność. Sąd podziela pogląd prawny, że nie można zaakceptować takiej wykładni prawa, która pozwalałaby na unikanie obowiązku przechowywania danych z karty kierowcy poprzez brak terminowego ich pobierania (wczytywania) i w ten sposób zwolnienie z odpowiedzialności administracyjnej za nieprzechowywanie danych przez co najmniej rok (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2025 r., sygn. akt II GSK 2581/21). Zaniechanie odczytu danych w wymaganym prawem terminie może więc skutkować odpowiedzialnością za ich nieprzechowywanie. W ocenie Sądu, sankcjonowany w poz. lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. wymóg przechowywania "pobranych danych" z karty kierowcy należy zatem rozumieć jako czynność następczą wobec pobrania (wczytania) danych lub zaniechania obowiązku ich pobrania (wczytania). Obowiązek pobrania (wczytania) danych musi jednak znajdować swoje oparcie w obowiązujących przepisach prawa, z których wynika wymóg ich pobrania (wczytania). Skoro zaś odczyt danych z karty kierowców winien nastąpić w maksymalnym okresie nie przekraczającym 28 dni, to wykonujący przewozy może (ale nie musi) odczytywać dane za okresy krótsze. Organ nie może więc wyciągać negatywnych konsekwencji wobec przedsiębiorcy, za to, że ten nie pobrał (nie wczytał), i tym samym nie przechował danych, za okres krótszy niż 28 dni (tu: za ww. 14 dni). Należy podkreślić, że jest niesporne, iż dane z karty kierowcy P. S. nie zostały pobrane (wczytane) za okres ww. 14 dni, a utrata karty wystąpiła jeszcze przed upływem maksymalnego terminu pobrania (wczytania) danych. Ostatni odczyt karty miał bowiem miejsce 5 lipca 2024 r. W okresie po 5 lipca 2024 r. do dnia utraty karty 26 lipca 2024 r. wystąpiło - jak bezspornie ustalił organ - jedynie 14 dni zarejestrowanej działalności kierowcy. Skoro nie upłynął maksymalny termin odczytu danych, to skarżący nie pobierając danych za okres ww. 14 dni, i następczo ich nie przechowując, nie naruszył, gdyż nie mógł naruszyć, normy sankcjonowanej w poz. lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. Jednocześnie ocenę tę wzmacnia to, że karta kierowcy została utracona przed upływem terminu 28 dni. Po utracie karty jej dane, za okres do dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło nie mogły być obiektywnie pobrane (wczytane) i przechowane. Nie można więc czynić przedsiębiorcy zarzutu braku przechowania "pobranych danych" za okres, za który nie miał obowiązku ich pobrania i ich nie pobrał. Podkreślić należy, że stosowanie sankcji administracyjnej (np. kary pieniężnej) może wchodzić w grę tylko wówczas gdy istnieje w porządku prawnym wyraźna norma prawna podlegająca sankcjonowaniu (norma sankcjonowana). Wbrew stanowisku WITD załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w pozycji Ip. 6.3.15 nie sankcjonuje wymogu pobierania (wczytywania) danych z karty kierowcy z mniejszą niż 28 dni "(...) częstotliwością, aby optymalnie zapobiec utracie tych danych". Twierdzenie to nie ma - w ocenie Sądu - dostatecznego oparcia w przepisach obowiązującego prawa. W ocenie Sądu, ww. stanowisko WITD, zaaprobowane przez GITD, prowadzi też do rozszerzenia, wbrew wykładni gramatycznej i systemowej lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d., przedmiotowego zakresu odpowiedzialności za analizowany delikt administracyjny. Narusza to zasadę nullum crimen sine lege i jej egzemplifikacji w postaci nullum crimen sine lege certa wynikającą z art. 2 i art. 42 Konstytucji RP. Z zasady tej wynika nakaz, aby adresaci przepisów ustanawiających odpowiedzialność represyjną mieli możliwość zorientować się, na podstawie brzmienia przepisu, jakie zachowanie jest zabronione pod groźbą administracyjnej kary. Oznacza ona nakaz stanowienia przepisów prawnych represyjnych w sposób jasny, precyzyjny i klarowny, tak aby adresat normy nie miał wątpliwości co do kwalifikacji prawnej podejmowanych przez siebie zachowań. Niejasne i nieprecyzyjne sformułowanie przepisu prawnego rodzi niepewność jego adresatów co do treści praw i obowiązków, zwłaszcza gdy stwarza dla organów stosujących przepis nazbyt dużą swobodę (a nawet dowolność) interpretacji, które - w zakresie tych zagadnień, które ustawodawca uregulował w sposób niejasny i precyzyjny - mogą prowadzić do wcielania się w rolę prawodawcy lub jego zastępowania (por. pkt V uzasadnienia wyroku TK z dnia 24 lutego 2003 r., sygn. akt K 28/02, http://.sejm.gov.pl). Stanowisko to potwierdzają regulacje procesowe zawarte w k.p.a., tj. art. 7a (zasada rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony - in dubio pro libertate) oraz art. 81a § 1 k.p.a. (zasada rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony - in dubio pro reo). W sprawach dotyczących wymierzania administracyjnych kar pieniężnych zasada in dubio pro libertate oraz in dubio pro reo przenika całe prawo administracyjne, a niejednoznaczność przepisów prawa lub stanu faktycznego nie powinna rodzić negatywnych konsekwencji dla stron postępowania, którego przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie przysługującego stronie uprawnienia. Takie unormowanie wynika z tego, że decyzje organów władzy publicznej, w których wątpliwości interpretacyjne rozstrzygnięto na niekorzyść strony, istotnie obniżają zaufanie obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. GITD przytacza, na poparcie swojego stanowiska, pogląd prawny z wyroku WSA w Łodzi z dnia 5 sierpnia 2021 r. (sygn. akt III SA/Łd 28/21) (k. 151 verte akt admin.). Sąd zauważył, że wyrok ten zapadł w podobnej, choć nie identycznej sprawie, tj. w sprawie dotyczącej danych niepobranych z tachografu i tym samym braku ich późniejszego nieprzechowywania. Sąd podziela ogólny pogląd prawny, trafnie sprzeciwiający się próbie obchodzenia przepisów o ewidencjonowaniu czasu pracy i odpoczynku kierowców, poprzez unikanie pobierania danych ze stosownych urządzeń i w razie kontroli powoływanie się na naruszenie sankcjonowane w lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w celu ograniczenia dolegliwości nakładanej kary. W realiach sprawy rozstrzygniętej ww. wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 5 sierpnia 2021 r. ustalono jednak, że przedsiębiorca nie pobierał danych z tachografów w wymaganych prawem terminach i za okresy, co do których wykazano, że kierowcy wykonywali zadania transportowe. Został zatem ukarany karą z lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do u.t.d. jak i karą z lp. 6.3.15 oraz z lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. W realiach sprawy obecnie rozpoznawanej przez Sąd nie stwierdzono jednak, aby dane, potwierdzające aktywność kierowcy P. S., przypadały na okres po upływie maksymalnego terminu ich pobrania 28 dni. Nie ustalono i nie wykazano by naruszone zostały obowiązki w zakresie stosowania i pobierania danych z karty kierowcy P. S. Na przedsiębiorcę nie nałożono z tego tytułu kary z lp. 6.2.1 i z lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. Okoliczności sprawy, ustalone przez organy obu instancji, nie dowodzą zatem próby obchodzenia przez skarżącego przepisów o ewidencjonowaniu czasu pracy i odpoczynku kierowcy P. S. Zdaniem Sądu ma znaczenie, powoływana się przez skarżącego, okoliczność zagubienia karty. Okoliczność ta została dokumentowana dowodami potwierdzającymi, iż jej zagubienie miało miejsce jeszcze przed etapem wszczęcia i prowadzenia przez organ czynności kontrolnych, co potwierdzają m.in.: oświadczenie kierowcy, że w dniu 26 lipca 2024 r. zagubił kartę nr [...] (k. 113 akt admin.); wniosek z dnia 5 sierpnia 2024 r. o wydanie nowej (k. 112 akt admin.); niesporne wydanie kierowcy w dniu 8 sierpnia 2024 r. nowej karty o nr [...] oraz rozpoczęcie używania nowej karty przez kierowcę dopiero od dnia 12 września 2024 r. (k. 68 verte akt admin.). Skarżący miał świadomość konsekwencji tego stanu rzeczy. Zagubienie karty kierowcy zostało prawidłowo zgłoszone właściwemu organowi (zgodnie z art. 29 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 165/2014). W efekcie kierowca P. S. uzyskał nową kartę w dniu 8 sierpnia 2024 r., czyli jeszcze przed wszczęciem kontroli w dniu 25 września 2024 r. W tej sytuacji zasadne jest powoływanie się na wspomniane dowody. Zestawienie dat z nich płynących prowadzi bowiem do przekonania, iż argumentacja skarżącego nie ma na celu doprowadzenie do zwolnienia się, czy unikania przez przedsiębiorcę odpowiedzialności wynikającej z zaniechania prawnego obowiązku pobierania w wymaganych prawem terminie i przechowywania danych rejestrowych, za okres wykonywania zadania transportowych. GITD tego nie wykazał i nie uzasadnił. Dalej należy wyjaśnić, że wadliwą jest także ocena prawna sprawy dokonana przez GITD z punktu widzenia trzeciej przesłanki z poz. lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d., która wymóg przechowywania odnosi nie do jakichkolwiek danych rejestrowanych ale tylko "potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu". W rozpoznawanej sprawie aktywność kierowcy P. S. ustalono na podstawie przechowywanych danych, pobranych z tachografu cyfrowego pojazdu o nr rej. [...], którym - jak ustaliły organy obu instancji i co jest niesporne -w okresie ww. 14 dni jeździł P. S. Dane te zostały przedłożono do kontroli i w aktach sprawy mają postać wykresu tygodniowego dla pojazdu o nr rej. [...] (k. 136 akt admin.). Kontrola potwierdziła wykonywanie zadań transportowych przez kierowcę P. S. pojazdem o nr rej. [...] w okresie ww. 14 dni. W toku kontroli nie ustalono, by kierowca P. S., przed i po utracie karty, w inne dni, prowadził inne pojazdy. W tym kontekście argumentacja, że "(...) pełna analiza czasu pracy kierowców możliwa jest jedynie w przypadku przedłożenia do kontroli danych z karty kierowcy, udostępnione do kontroli dane cyfrowe zawierają jedynie aktywność kierowcy realizującego przejazdy konkretnym pojazdem, nie zaś pełną aktywność kierowcy w poszczególnych dniach" przeczy ustaleniom i ocenie samego organu, który nakładając sporną karę przyjął ww. ustalenia za protokołem kontroli. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że protokół kontroli jest rodzajem dokumentu urzędowego i, że zgodnie z art. 47 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis ten nie wyłącza jednak możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach (por. art. 47 § 3 k.p.a.). Dlatego w orzecznictwie NSA i w doktrynie prawa trafnie wskazuje się, że organ administracji publicznej związany jest dokumentem urzędowym. Nie oznacza to, że nie ma obowiązku, w razie wątpliwości co do zgodności z prawdą, przeprowadzenia przeciwdowodu. Wyklucza się tylko wyrażanie wątpliwości, co do treści dokumentów publicznych, względnie gołosłowne ich kwestionowanie. Jeśli więc strona kwestionuje dokument urzędowy winna wskazać przeciwdowód. Dopiero w razie obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego nie może on być potraktowany jako dowód w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2024 r., sygn. akt I OSK 433/23 i powołane w nim poglądy wyrażane w literaturze prawniczej). To samo odnosi się także do organu administracji publicznej. GITD nie przeprowadził przeciwdowodów na okoliczności wynikające z dowodów już zgromadzonych w aktach administracyjnych, w tym z protokołu kontroli, co nie pozwalało na tym etapie na przyjęcie, w sposób stanowczy, że udostępnione do kontroli dane cyfrowe nie dokumentują, relewantnej w sprawie o nałożenia kary z lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d., aktywności kierowcy P. S. co do faktu nieprowadzenia pojazdu poza okresem ww. 14 dni. Ze stanu faktycznego sprawy nie wynika też, aby w sprawie mógł znaleźć zastosowanie art. 29 ust. 5 i art. 35 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 165/2014, na który GITD powołał się w uzasadnieniu decyzji własnej. Zgodnie z art. 29 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 organy wydające karty kierowcy prowadzą rejestr kart wydanych, skradzionych, zagubionych lub uszkodzonych w okresie odpowiadającym przynajmniej okresowi ich ważności (ust. 1). W przypadku gdy karta kierowcy zostanie uszkodzona lub działa wadliwie, kierowca zwraca ją do właściwego organu państwa członkowskiego jego normalnego miejsca zamieszkania. Kradzież karty kierowcy musi zostać formalnie zgłoszona właściwemu organowi państwa, w którym dokonano kradzieży (ust. 2). Zaginięcie karty kierowcy musi zostać zgłoszone w drodze formalnego zawiadomienia właściwych organów państwa członkowskiego, które ją wydało oraz właściwych organów państwa członkowskiego, które stanowi normalne miejsce zamieszkania kierowcy, o ile są to różne państwa (ust. 3). W przypadku gdy karta kierowcy została uszkodzona, działa wadliwie, została zagubiona lub skradziona, kierowca musi w terminie siedmiu dni kalendarzowych wystąpić o kartę zastępczą do właściwych organów w państwie członkowskim swojego normalnego miejsca zamieszkania. Organy te wydają kartę zastępczą w ciągu ośmiu dni roboczych od dnia otrzymania szczegółowego wniosku o jej wydanie (ust. 4). W sytuacjach określonych w ust. 4 kierowca może kontynuować jazdę bez karty kierowcy przez maksymalnie 15 dni kalendarzowych lub w dłuższym okresie, jeśli konieczny jest powrót pojazdu do bazy, pod warunkiem że kierowca może wykazać brak możliwości przedstawienia lub użycia karty podczas tego okresu (ust. 5). Przepis art. 29 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 pozwala na kontynuowanie jazdy bez karty kierowcy przez maksymalnie 15 dni kalendarzowych lub w okresie dłuższym, o ile jednak konieczny jest powrót pojazdu do bazy, a nadto pod warunkiem że kierowca może wykazać brak możliwości przedstawienia lub użycia karty podczas tego okresu. Procedurę działania kierowcy w przypadku zagubienia karty kierowcy (poza obowiązkiem formalnego zgłoszenia tego faktu właściwemu organowi) reguluje także art. 35 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 165/2014. W przypadku uszkodzenia karty kierowcy, jej nieprawidłowego działania, zagubienia lub kradzieży kierowca: a) na początku trasy drukuje dane prowadzonego przez siebie pojazdu i wpisuje na tym wydruku: (i) dane umożliwiające identyfikację kierowcy (nazwisko, numer karty kierowcy lub prawa jazdy), wraz z podpisem; (ii) okresy, o których mowa w art. 34 ust. 5 lit. b ppkt (ii), (iii) oraz (iv); b) na końcu trasy drukuje informacje odnoszące się do okresów zarejestrowanych przez tachograf, zapisuje wszystkie okresy innej pracy, okresy gotowości i odpoczynku, od sporządzenia wydruku na początku trasy, które nie zostały zarejestrowane przez tachograf oraz zaznacza na tym dokumencie dane umożliwiające identyfikację kierowcy (nazwisko, numer karty kierowcy lub prawa jazdy), wraz ze swoim podpisem. GITD nie wykazał, by kierowca kierowca P. S. zgubił kartę w trakcie wykonywania przewozu drogowego. GITD nie negował twierdzeń skarżącego, że kierowca utracił kartę po opuszczeniu pojazdu w dniu 26 lipca 2024 r., w trakcie gdy miał wolne, czyli w okresie gdy nie prowadził żadnego pojazdu. Kolejne zadania trasportowe wykonywał dopiero po wydaniu nowej karty. Uzasadnienie decyzji GITD nie zawiera ustaleń przeciwnych. GITD, poza przytoczeniem regulacji art. 29 ust. 5 i art. 35 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 165/2014, nie wyjaśnił dlaczego zarzuca skarżącemu postępowanie wbrew tym przepisom i naruszenie wymogu okazanie wydruków z przewozu drogowego wykonywanego przez P. S. po zagubieniu karty kierowcy. Reasumując, w ocenie Sądu, wydając zaskarżoną decyzję GITD skupił się wyłącznie na okoliczności, że skarżący nie pobrał danych z utraconej w dniu 26 lipca 2024 r. karty kierowcy i tym samym ich nie przechowywał, co uznał za tożsame z naruszeniem wymogu sankcjonowanego karą z lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. Dokonał wadliwej wykładni przesłanek wymierzenia kary z lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. W efekcie także ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego była wadliwa. GITD postąpił wbrew obowiązkom wynikającym z k.p.a. nakazującym dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Zebrany materiał dowodowy nie pozwalał na tym etapie na przyjęcie, w sposób stanowczy, że zaszły okoliczności opisane w hipotezie normy prawa materialnego płynącej z lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. Wbrew kodeksowym wymogom nie przedstawił też GITD argumentacji przekonującej do podjęcia rozstrzygnięcia w kontekście okoliczności występujących w badanej sprawie. W rezultacie naruszył: art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 81a § 1, art. 76 § 1 i 3, art. 77 § 1, art. 78, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć należy, że nie jest rolą sądu administracyjnego wyręczanie organów we właściwym gromadzeniu oraz ocenie materiału dowodowego i poszukiwanie argumentów przemawiających za zasadnością stanowiska organu. Sądy administracyjne powołane są do kontroli działań organów administracji publicznej, a tym samym nie mogą ich w tych działaniach zastępować. Nadto sąd administracyjny nie jest uprawniony do zastępowania organu w ustalaniu stanu faktycznego sprawy oraz wyjaśnianiu podstaw prawnych do poczynionych przezeń ustaleń. Rekapitulując, wobec stwierdzonych powyżej naruszeń prawa, zaskarżona decyzja GITD podlega uchyleniu. GITD nie dostrzegł przy tym identycznej wadliwości tkwiącej w utrzymanej w mocy decyzji WITD. W tym stanie rzeczy - z uwagi na naruszenie wskazanych przepisów - Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a., za uzasadnione uznał uchylenie wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Sąd uchylając w całości decyzje organów obu instancji miał na uwadze pogląd prawny NSA, że treść regulacji materialnoprawnej wynikającej z art. 92a i art. 93 u.t.d. nie stanowi podstawy do wydzielenia w decyzji administracyjnej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d., rozstrzygnięć cząstkowych odpowiadających wysokości jednostkowych kar pieniężnych za każde naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, stypizowane w załącznikach nr 3 i 4 do ustawy o transporcie drogowym Ustawodawca traktuje bowiem ww. sprawę nałożenia kary pieniężnej jako pewną całość (por. art. 93 ust. 1 i 3 u.t.d.), obejmującą ogół naruszeń prawa przypisanych do danego czynu (czynów) i stwierdzonych podczas jednej kontroli drogowej (art. 92a ust. 3 w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d.), jednej kontroli (art. 92a ust. 4 w zw. z art. 92a ust. 2 u.t.d.) lub kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy (art. 92a ust. 5 w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d.), limitując jej ostateczną wysokość w razie kumulacji kwalifikacji prawnej danego czynu (zob. art. 92a ust. 3-5 u.t.d.) lub eliminując wielość kar, jeżeli ten sam czyn wyczerpuje jednocześnie tożsame znamiona opisowe typów czynów określonych w załącznikach nr 3 i 4 do u.t.d. (zob. art. 92a ust. 10 u.t.d.) (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2025 r., sygn. akt II GSK 1620/21). Skoro GITD oraz organ I instancji nie miały wątpliwości co do jedności i niepodzielności sprawy nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d., jak również co do braku możliwości wydzielenia w ramach ustalonej ostatecznie kary pieniężnej (11 350 zł) rozstrzygnięć cząstkowych w postaci kary jednostkowej w wysokości 7 000 zł (za naruszenie, o którym mowa w poz. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d.), to w sprawie, której dotyczy skarga wniesiona wyłącznie od jej części, brak było podstaw materialnoprawnych i procesowych do uchylenia poddanej kontroli decyzji jedynie w zaskarżonej części. Podzielając zatem powołany powyżej pogląd prawny NSA orzekający w sprawie skład Sądu uchylił decyzje organów obu instancji w całości jako załatwiające sprawę administracyjną niepodzielną. W realiach rozpoznawanej sprawy Sąd przedwczesnym jest dalej idąca ocena merytoryczna prawidłowości orzeczonej zaskarżoną decyzją kary. Rozstrzygnięcie co do ostatecznej wysokości kary pieniężnej będzie bowiem limitowane kumulacją kwalifikacji prawnej danego czynu, co nastąpi dopiero w toku ponownie przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w którym organy przesądzą, czy skarżący w ogóle popełnił czyn zabroniony z lp. 6.3.15 załącznika nr 3 do u.t.d. Ocena taka przez Sąd bezpodstawnie ingerowałaby w sposób załatwienia niepodzielnej sprawy administracyjnej dotyczącej nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. Tym samym przedwczesne byłoby również rozstrzyganie, czy spełnione zostały przesłanki egzoneracyjne wyłączające odpowiedzialność skarżącego z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy, organy obu instancji powinny uwzględnić ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, sformułowane przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł. Orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (https://orzeczenia.nsa.gov.pl).