I SA/Op 690/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 14 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011r. postanawia zawiesić postępowanie sądowe W ślad za korektą zeznania podatkowego CIT-8 za 2011 r. z dnia 20 lutego 2013r. "A" Spółka z o.o. w O., na podstawie art. 75 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749) – dalej jako: [O.p.], złożyła w dniu 13 marca 2013 r. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. W następstwie przeprowadzonego postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu wydał w dniu 10 maja 2013 r. decyzję, w której odmówił Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. Decyzja powyższa została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 14 sierpnia 2013 r. We wniesionej na tę decyzję skardze skarżąca Spółka zakwestionowała m.in. tryb postępowania organów z uwagi na bezpodstawne, jej zdaniem, wydanie decyzji o odmowie stwierdzenia nadpłaty bez uprzedniego wszczęcia i zakończenia postępowania podatkowego w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego. W jej ocenie decyzja dotycząca odmowy stwierdzenia nadpłaty winna bowiem zostać poprzedzona decyzją określającą zobowiązanie podatkowe, o której mowa w art. 21 § 3 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, j.t.) – dalej jako: [p.p.s.a.] sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sadowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten reguluje podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania, o czym decydują względy celowościowe. Zagadnienie wstępne musi mieć wpływ na wynik danego postępowania. Ze względu na przyjęty przez organy podatkowe tryb procedowania oraz podnoszone przez skarżącą zarzuty, m.in. sprowadzające się do kwestionowania zasadności wydania decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty bez wcześniejszego uruchomienia z urzędu odrębnego postępowania wymiarowego zakończonego decyzją wydaną na podstawie art. 21 § 2 O.p., w realiach niniejszej sprawy pojawiło się zagadnienie, czy w przypadku wystąpienia przez podatnika z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty i złożeniem przez niego skorygowanej deklaracji podatkowej, koniecznym staje się wszczęcie postępowania celem uprzedniego określenia w drodze decyzji wysokości zobowiązania podatkowego. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że zagadnienie to, ze względu na występujące w orzecznictwie sądów administracyjnych rozbieżności, zostało objęte wnioskiem Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2013 r., BO-4660-47/13 o podjęcie przez skład siedmiu sędziów tego Sądu uchwały wyjaśniającej: "Czy w przypadku zakwestionowania przez organ podatkowy prawidłowości skorygowanej deklaracji podatkowej złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 O.p., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., organ podatkowy przed rozpatrzeniem tego wniosku powinien wszcząć z urzędu postępowanie podatkowe celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 tej ustawy?". W orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt: I FZ 221/08, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt: III SA/Wa 3321/08), przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji. W ocenie tut. Sądu, podjęcie przez poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwały opowiadającej się za odmiennym od zastosowanego przez organy trybu postępowania może mieć wpływ na wynik niniejszego postępowania, biorąc pod uwagę wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. moc wiążącą uchwał tego Sądu. Należy nadto wskazać, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wielce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądów co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por.: postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt: I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich powinno zapaść takie samo rozstrzygnięcie, a przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma dodatkowe znaczenie w sferze prawa publicznego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, ze względu na zakres zagadnień spornych objętych zaskarżoną decyzją oraz tych, które stały się przedmiotem ww. wniosku o podjęcie uchwały wyjaśniającej, występuje w niniejszej sprawie zależność, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., która daje podstawę do zawieszenia postępowania sądowego przed tut. Sądem.