I SA/Op 703/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Komorowska-Kaczkowska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 26 lutego 2026 r. o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi małoletniej H. K., reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego M. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 15 lipca 2025 r. nr 1601-IOV-2.4102.2.2025 w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości postanawia : odrzucić zażalenie. Postanowieniem z 26 lutego 2026 r., sygn. akt I SA/Op 703/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę H. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z 15 lipca 2025 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. Odpis ww. postanowienia został doręczony Skarżącej 25 marca 2026 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Zgodnie z adnotacją urzędu pocztowego dokonaną na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, pierwsze zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki zawierającej odpis ww. postanowienia (pierwsze awizo) nastąpiło 10 marca 2026 r. (k - 38 akt sądowych). Skarżąca została pouczona, że na postanowienie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia, a zażalenie złożone po upływie tego terminu zostanie odrzucone. Skarżąca pismem nadanym w placówce pocztowej 1 kwietnia 2026 r. wniosła zażalenie na ww. postanowienie Sądu o odrzuceniu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143) - dalej jako: [ppsa], zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia (art. 194 § 2 ppsa). O trybie i ustawowym terminie do wniesienia zażalenia Skarżąca została pouczona. Natomiast na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W sprawie niniejszej przesyłka zawierająca postanowienie Sądu z 26 lutego 2026 r. o odrzuceniu skargi wraz z pouczeniem o prawie wniesienia, w terminie 7 dni zażalenia, została skutecznie doręczona Skarżącej 24 marca 2026 r. (14 dni od daty pierwszego awizowania, które nastąpiło w dniu 10 marca 2026 r.), wobec czego termin do wniesienia zażalenia upływał 31 marca 2026 r. (wtorek). Natomiast zażalenie na to postanowienie zostało nadane w placówce pocztowej 1 kwietnia 2026 r., czyli już po upływie terminu do dokonania tej czynności ponieważ 7-dniowy termin na wniesienie zażalenia rozpoczął swój bieg 25 marca 2026 r. i upłynął 31 marca 2026 r. W zakresie sposobu liczenia terminu zwrócić należy uwagę, że termin 14 dni na odbiór przesyłki biegł od dnia pierwszego awizowania przesyłki (tj. 10 marca 2026 r.). Ponieważ przesyłka nie została odebrana w terminie 7 dni wskazanym w pierwszym awizo (tj. do 17 marca 2026 r.), 18 marca 2026 r. pozostawiono drugie zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki. Nie oznacza to, że termin na odbiór przesyłki biegł od dnia 19 marca 2026 r. do 1 kwietnia 2026 r. W drugim awizo została zawarta informacja, iż termin na odbiór przesyłki to 14 dni od dnia otrzymania pierwszego zawiadomienia o możliwości jej odbioru. Tym samym dla biegu terminu do odbioru przesyłki nie znaczenia data otrzymania drugiego awizo, pierwszym dniem biegu terminu był 11 marca 2026 r. (tj. dzień następujący po dniu pozostawienia pierwszego awizo). Przesyłkę uznano za doręczoną w dniu 24 marca 2026 r. (fikcja doręczenia po upływie 14 dni od dnia pierwszego awizowania) i od dnia 25 marca 2026 r. do dnia 31 marca 2026 r. biegł termin na wniesienie zażalenia. W tym miejscu należy wyjaśnić, że regulacja wynikająca z art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. przewiduje fikcję doręczenia, gdy adresat, pomimo dwukrotnego zawiadomienia go o możliwości odbioru przesyłki, nie podejmuje jej w ciągu czternastu dni od dnia pozostawienia pierwszego awiza. Ostatniego dnia, tj. czternastego dnia od dnia pierwszej próby doręczenia, realizuje się skutek procesowy, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., a zatem następuje fikcja prawna doręczenia przesyłki adresatowi. Okoliczności tej, tj. uznania przesyłki za doręczoną, nie zmienia późniejsze wydanie jej na żądanie adresata. Wydanie przesyłki po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 § 1 p.p.s.a., w wyniku bezprawnego przetrzymywania jej przez operatora pocztowego, nie niweczy skutków doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a., raz doręczone pismo bowiem nie może wywołać prawnych skutków doręczenia w innym trybie. Fakt odebrania pisma po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a. nie ma zatem żadnego wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a. Sąd podziela przy tym pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 15 lutego 2016 r. wydanym w sprawie o sygn. II FSK 1762/15, że: "Odebranie na żądanie strony pisma, po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., na skutek bezprawnego jego przetrzymywania przez operatora pocztowego, nie niweczy skutków doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a.". Niezależnie od powyższej argumentacji stanowiącej uzasadnienie postanowienia o odrzuceniu zażalenia, Sąd ponownie wskazuje – na co zwracał również uwagę w postanowieniu o odrzuceniu skargi, iż w art. 86-87 p.p.s.a została przewidziana instytucja przywrócenia terminu, która ma zastosowanie w wypadku gdy strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie, bez swojej winy. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei na podstawie art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z wyrokiem NSA z 6 sierpnia 2024 r., sygn. akt III FSK 223/24 uprawdopodobnienie nie oznacza udowodnienia. W sprawach o przywrócenie terminu wystarczające jest jedynie uprawdopodobnienie zdarzeń, które były przeszkodą do złożenia pisma w terminie, nie zaś przedstawienie niepodważalnych dowodów, świadczących o niedających się przezwyciężyć przeszkodach. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, iż w tej kwestii Sąd nie może działać z urzędu i orzec o przywróceniu terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, bowiem wniosek taki nie został dotychczas złożony. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu w zakreślonym przez prawo terminie będzie uprawniało Sąd do jego merytorycznego rozpoznania i oceny, czy do uchybienia terminu doszło w sposób zawiniony. Okoliczności związane niewłaściwym działaniem operatora publicznego, tj. wydaniem stronie przesyłki po upływie terminu do jej odbioru, nie mogą wpłynąć na treść podjętego rozstrzygnięcia. Mogłyby one ewentualnie zostać wzięte pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, z akt sprawy nie wynika jednak, żeby strona, pomimo pouczenia w zaskarżonym, taki wniosek złożyła. Mając na uwadze powyższe, wobec wniesienia zażalenia po terminie, Sąd na mocy art. 178 w zw. z art. 194 § 2 i art. 197 § 2 p.p.s.a. zobligowany był zażalenie odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.