I SA/Op 712/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. H. reprezentowanej przez opiekuna prawnego K. F. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 22 lipca 2025 r., nr 80/II/2025 w przedmiocie nakazu opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. A. H. (zwana dalej także "skarżącą"), reprezentowana przez córkę K. F. działającą przez pełnomocnika radcę prawnego, pismem z dnia 25 sierpnia 2025 r., zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 22 lipca 2025 r. nr 80/II/2025 w przedmiocie nakazu opróżnienia budynku mieszkalnego. Pismem z dnia 17 września 2025 r. K. F. poinformowała, że wypowiada pełnomocnictwo swojej matce, wskazując, że w stosunku do A. H. toczy się pod sygn. akt [...] postępowanie o jej ubezwłasnowolnienie przed Sądem Okręgowym w O. Na wezwanie tut. Sądu pismem z dnia 3 grudnia 2025 r. Sąd Okręgowy w O. poinformował o wydaniu postanowienia w dniu 23 października 2025 r. o całkowitym ubezwłasnowolnieniu skarżącej. Następnie - w reakcji na wezwanie Sądu - Sąd Rejonowy w S. przy piśmie z dnia 29 stycznia 2026 r. przesłał swoje postanowienie z dnia 19 stycznia 2026 r., sygn. akt [...], że opiekunem prawnym skarżącej została ustanowiona K. F. K. F. (zwanej dalej też: "opiekunem prawnym") przesłano odpis odpowiedzi na skargę, w której organ wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, pouczając ją o możliwości ustosunkowania się do tego wniosku w terminie 14 dni, od dnia otrzymania odpowiedzi na skargę. Pismem z dnia 13 marca 2026 r. K. F. wniosła o przeprowadzenie w sprawie rozprawy, oświadczyła także, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w skardze w całości. K. F. nie stawiła się na rozprawie w dniu 2 czerwca 2026 r. Sąd zarządził na rozprawie wezwanie jej do złożenia oświadczenia, czy złożona w sprawie przez A. H. skarga jest skargą, którą wnosi i opiera jak wskazała w replice z dnia 13 marca 2026 r. Opiekun prawny odebrał wezwanie w dniu 10 czerwca 2026 r. i nie odpowiedział na nie w żaden sposób. Wobec tego ponownie wezwano opiekuna prawnego do oświadczenia czy podtrzymuje skargę A. H., w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Opiekun prawny odebrał wezwanie w dniu 22 lipca 2026 r. i nie odpowiedział na nie do dnia wydania mniejszego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zwrot normatywny "stało się bezprzedmiotowe" użyty w cyt. przepisie oznacza, że chodzi o przyczynę, która zaistniała dopiero w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi. Innymi słowy postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna. W powołanym przepisie chodzi o przeszkodę mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie. W rozpoznawanej sprawie, w momencie wniesienia skargi A. H. miała zdolność procesową i mogła działać samodzielnie. Mogła skutecznie wnieść skargę. Nie wystąpił więc przypadek z art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. Dopiero po wniesieniu skargi do Sądu wystąpiła trwała przeszkoda do jej merytorycznego rozpoznania. W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżąca została bowiem całkowicie ubezwłasnowolniona. Utraciła zatem zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych (zdolność procesowa) (por. art. 26 p.p.s.a.). Osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego (art. 27 p.p.s.a.). Jednocześnie jej opiekun prawny pismem z dnia 13 marca 2026 r. oświadczył, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w skardze a nie samą skargę. Stąd Sąd uznał oświadczenie opiekuna prawnego za niewystarczające i wezwał do złożenia oświadczenie, czy podtrzymuje skargę. Wezwanie to zostało wystosowane do opiekuna prawnego dwukrotnie, przy czym drugie opisane wyżej wezwanie zawierało pouczenie, że brak odpowiedzi będzie skutkował jej odrzuceniem (art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a.). Opiekun prawny nie odpowiedział pomimo dwukrotnych wezwań Sądu. Nie ma innego niż A. F. podmiotu, który mógłby podtrzymać skargę i działać przed Sądem za skarżącą. W realiach rozpoznawanej sprawy konsekwencją braku podtrzymania przez opiekuna prawnego skargi przestała więc istnieć sprawa sądowoadministracyjna w jej aspekcie podmiotowym. Wprawdzie wezwanie Sądu skierowane do opiekuna prawnego w kwestii oświadczenia, czy podtrzymuje skargę A. H. zawierało błędne pouczenie, że niezastosowanie się do jego treści spowoduje odrzucenie skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a., a nie jego pozostawienie bez rozpoznania, jednak zdaniem Sądu - nie miało to negatywnych konsekwencji dla skarżącej, gdyż zarówno od postanowienie o odrzuceniu skargi, jak i postanowienie o umorzeniu postępowania sądowadministracyjnego przysługują środki zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.