I SA/Op 78/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędzia WSA Marta Wojciechowska Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 14 grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2017r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 14 grudnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, po rozpatrzeniu odwołania Z. G. (dalej jako: strona skarżący, podatnik ) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Prószkowa z dnia 5 kwietnia 2018 r., [...] określającą wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2017 r. w kwocie 3 057,00 zł Zaskarżone rozstrzygniecie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Decyzją z dnia 14.08.2017 r., nr [...] Burmistrz Prószkowa określił Z. G. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2017 r., w kwocie 3.057,00 zł. przyjmując, na podstawie informacji uzyskanej ze Starostwa Powiatowego w [...] Wydziału Komunikacji, że podatnik od 1.04.2017 r. był właścicielem: - samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], liczbie osi 3, dopuszczalnej masie całkowitej 20,50 t, innym systemie zawieszenia osi jezdnych (kwota podatku 1.807,00 zł); - przyczepy ciężarowej marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], liczbie osi 2, dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów 28,7 t, innym systemie zawieszenia osi jezdnych (kwota podatku 1.250,00 zł). W wyniku rozpoznania odwołana, w którym podatnik zarzucił organowi I instancji wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, gdyż "jest ona oparta na nieprawdzie", jakoby był on właścicielem ww. pojazdów, decyzję organu I instancji uchylono decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej: SKO, Kolegium) z dnia 30 listopada 2017 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji ze wskazaniem, że dowody znajdujące się w aktach sprawy nie pozwalają na jej merytoryczne rozstrzygnięcie, gdyż organ I instancji nie ustalił dokładnie stanu faktycznego sprawy, który jest niezbędny dla podjęcia rozstrzygnięcia. W sprawie doszło zatem do naruszenia zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, w sposób istotny, bo mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz Prószkowa decyzją z dnia 5 kwietnia 2018 r., [...] określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za 2017 r. w kwocie 3 057,00 zł. przyjmując tak jak poprzednio, jako przedmiot opodatkowania samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], liczbie osi 3, dopuszczalnej masie całkowitej 20,50 t, innym systemie zawieszenia osi jezdnych (kwota podatku 1.807,00 zł) oraz przyczepę ciężarową marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], liczbie osi 2, dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów 28,7 t, innym systemie zawieszenia osi jezdnych (kwota podatku 1.250,00 zł). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż stosownie do art. 8, art. 9 i 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm.- zwanej dalej u.p.o.l.) oraz uchwały nr XI/79/2015 Rady Miejskiej w Prószkowie w sprawie wysokości stawek oraz zwolnień podatku od środków transportu (Dz. Urz. Woj. Opol. z 2015 r., poz. 2478) Z. G. jako właściciel ww. pojazdów miał obowiązek, bez wezwania złożyć właściwemu organowi podatkowemu w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku w podatku od środków transportowych, deklarację sporządzoną na formularzu wg określonego wzoru oraz odpowiednio ją skorygować w razie zaistnienia okoliczności mających wpływ na powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego, lub zmianę miejsca zamieszkania lub siedziby, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tych okoliczności. W ramach przedmiotowej decyzji wymiaru podatku dokonano na podstawie informacji uzyskanej od Starosty [...] z Wydziału Komunikacji z dnia 9 maja 2017 r. nr [...] dotyczącej zarejestrowanych i wyrejestrowanych pojazdów za miesiąc kwiecień 2017 r. oraz informacji z dnia 18 lipca.2017 r., z której wynika, że z dniem 10 marca 2017 r. Z. G. nabył na własność objęte decyzją pojazdy. Ponadto organ I instancji podał, że pomimo wezwania skierowanego do podatnika nie przedłożył on ani umowy dotyczącej zakupu przedmiotowych pojazdów z dnia 10 marca 2017 r., ani też ewentualnej umowy potwierdzającej ich sprzedaż. Nie złożył również deklaracji na podatek od środków transportowych, jak również nie dokonał wpłaty podatku za 2017 r. pomimo tego, że obowiązek podatkowy w tym podatku powstał od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty, a wiec zgodnie z informacją uzyskaną ze Starostwa Powiatowego w [...] Wydziału Komunikacji z dnia 2 maja 2017 r. oraz 13 lipca 2017 r. i 6 marca 2018 r., obowiązek podatkowy powstał od dnia 1 kwietnia 2017 r. Nabycie obu pojazdów potwierdzają również przekazane przez Starostę [...] uwierzytelnione kopie umów przenoszące ich własność z J. G. na Z. G.. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, podatnik w złożonym od niej odwołaniu wniósł o zmianę tej decyzji, albowiem jeszcze w roku 2017 r. samochód ciężarowy i przyczepa zostały przez niego sprzedane i nie jest już ich właścicielem. Podał również, że w Wydziale Komunikacji w [...] pojazdy te "nie figurują" w jego kartotece, oraz że nigdy ani on ani jego ojciec (J. G.), nie byli w posiadaniu pojazdów: "przyczepa [...] oraz [...] o ładowności 20, 50 t, numer rejestracyjny się zgadza, a reszta danych jest urojeniem" Organ podatkowy I instancji przekazując pismem z dnia 20 kwietnia 2018 r. nr [...] ww. odwołanie wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu dodatkowo podał, że wymiaru podatku dokonano na podstawie informacji uzyskanej od Starosty [...] z Wydziału Komunikacji z dnia 9 maja 2017 r., dotyczącej zarejestrowanych i wyrejestrowanych pojazdów za miesiąc kwiecień oraz informacji z dnia 18 lipca 2017 r., z której wynika, że z dniem 10 marca 2017 r. Z. G. nabył na własność objęte decyzją pojazdy. Ponadto ponownie wskazano, że pomimo wezwania skierowanego do podatnika nie przedłożył on ani umowy dotyczącej zakupu przedmiotowych pojazdów z dnia 10 marca 2017 r., jak również umowy potwierdzającej ich dalszą sprzedaż. Z uwagi, że zarówno Z. G. jako nabywca, jak i J. G. jako zbywca pojazdów nie reagują na wezwania organu podatkowego, jako dowód w postępowaniu przyjęto dokument urzędowy sporządzony przez Starostwo Powiatowe w [...]. Zauważono też, że ponieważ podatek od środków transportowych jest podatkiem o charakterze majątkowym, związanym z posiadaniem pojazdów określonych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, dlatego też dla potrzeb opodatkowania pojazdów tym podatkiem, w przypadku nabycia pojazdu wcześniej zarejestrowanego, bez znaczenia pozostaje fakt, iż nabywca nie dokonał ich przerejestrowania. W toku postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 25 lipca 2017 r. wystąpiło do Wydziału Komunikacji Starostwa [...] celem dodatkowego uzyskania informacji, czy Z. G. pozostawał w roku 2017 r. właścicielem pojazdów: samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i przyczepa ciężarowa marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz, czy pojazdy te są zarejestrowane na podatnika (w tym o wskazanie dat zarejestrowania i wyrejestrowania przedmiotowych pojazdów oraz przekazanie uwierzytelnionych kopii umów nabycia i zbycia tych pojazdów). W odpowiedzi Starosta [...] w piśmie z dnia 27 lipca 2018 r. potwierdził, że Z. G. nabył w dniu 10 marca 2017 r. samochód ciężarowy marki [...], nr VIN:[...], o numerze rej. [...] oraz przyczepę ciężarową marki [...], nr VIN:[...] o numerze rej. [...], których właścicielem był uprzednio J. G. Zbywca odpowiednio w dniu 5 i 11 kwietnia 2017 r. zgłosił w Starostwie Powiatowym w [...] zbycie obu pojazdów. Ponieważ Z. G. nie dokonał rejestracji ww., pojazdów, w związku z powyższym Starosta [...] na podstawie posiadanej dokumentacji nie był w stanie jednoznacznie wskazać okresu, w jakim pozostawał on właścicielem przedmiotowych pojazdów. Do tego pisma Starosta [...] dołączył uwierzytelnione kopie umów sprzedaży ww. pojazdów z dnia 10 marca 2017 r. oraz uwierzytelnione kopie zawiadomień o zbyciu pojazdów, dokonanych na podstawie art. 78 p.r.d., w których to J. G. jako nabywcę pojazdów wskazał Z. G. Dodatkowo pismem z dnia 5 września 2018 r. Kolegium wezwało Z. G., aby w sytuacji, gdy jak twierdzi zbył oba sporne pojazdy, złożył wyjaśnienia w sprawie oraz przedłożył umowy zbycia tych pojazdów. Poinformowano też odwołującego, iż w przypadku nieprzedłożenia dowodów wskazujących na zbycie pojazdów, sprawa zostanie rozpatrzona w oparciu o dotychczas zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Pismo to pozostało bez odpowiedzi. Dopiero w związku z wyznaczeniem stronie postanowieniem z dnia 27 września 2018 r. terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, w przesłanym do Kolegium piśmie z dnia 7 października 2018 r. podatnik poinformował, że umowa, którą dostarczył Starosta [...] jest zupełnie inną niż ta którą on posiada. Podał, też że skoro umowa kupna sprzedaży pojazdów jest u niego i nikomu jej nie udostępniał, "to ciekawe skąd Kolegium wzięło umowę, gdyż Starosta w piśmie z dnia 22 listopada 2017 r. potwierdza, że samochód i przyczepa nie zostały zarejestrowane" na jego dane. Uważa przy tym, że zgodnie z polskim prawem, jeśli sprzedał te pojazdy to nie ma obowiązku powiadamiania wydziału komunikacji o tym fakcie, a nawet gdyby chciał zgłosić ich zbycie to nie ma takiej możliwości. Podniósł też, że jako obywatel Polski nie musi "udowadniać, że posiada pojazd, lecz urząd powinien udowodnić obywatelowi, na jakiej podstawie ma płacić podatek". Uważa przy tym, że Burmistrz Prószkowa zgodził się z nim, że sprzedał pojazdy i na tej podstawie nie naliczono mu podatku od środków transportowych za rok 2018 r. W związku z tym pisemnym stanowiskiem strony, Kolegium pismem z 15 października 2018 r. po raz kolejny wezwało podatnika do przedłożenia umów nabycia i zbycia samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rej. [...] oraz przyczepy ciężarowej marki [...] o numerze rej. [...]. Pismo to pozostało bez odpowiedzi. Zwrócono się również do Burmistrza Prószkowa o udzielenie informacji, czy dysponuje on umowami lub innymi dokumentami poświadczającymi zbycie przez Z. G. pojazdów samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rej. [...] oraz przyczepy ciężarowej marki [...] o numerze rej. [...]. W odpowiedzi Burmistrz Prószkowa poinformował, że nie dysponuje umowami ani innymi dokumentami poświadczającymi zbycie przez Z. G. pojazdów: samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rej. [...] oraz przyczepy ciężarowej marki [...] o numerze rej. [...]. W tym stanie sprawy, Kolegium wskazaną na wstępie decyzją z dnia 14 grudnia 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji . Odnosząc się do meritum sporu organ odwoławczy, w pierwszej kolejności przytoczył przepisy stanowiące materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, w brzmieniu obowiązującym w 2017 r. w tym art. 8 pkt 2 i 6, art.9 ust 3 i 4, art. 10 ust 1 oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, dodatkowo wskazując, że w rozpatrywanej sprawie mają zastosowanie stawki podatku od środków transportowych określone w Uchwale nr XI/79/2015 Rady Miejskiej w Prószkowie z dnia 29 października 2015 r. w sprawie wysokości stawek oraz zwolnień podatku od środków transportowych (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2015 r., poz. 2478), które to nie przekraczają stawek maksymalnych. Następnie zważono, że dla powstania i istnienia obowiązku podatkowego po stronie nabywcy zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środka transportowego nie jest istotne, czy osoba ta dokonała "przerejestrowania" pojazdu, tj. zawiadomienia właściwego organu o nabyciu pojazdu oraz złożenia wniosku o jego zarejestrowanie na własne nazwisko (art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 – zwanej dalej także jako p.r.d.). Istotne jest natomiast, że miał miejsce sam fakt nabycia - przejścia własności pojazdu z dotychczasowego właściciela (zbywcy) na nabywcę, zatem że zaistniała czynność prawna przenosząca własność. Wprawdzie sama rejestracja pojazdu także może stanowić sytuację powodującą powstanie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych, jednakże dotyczy to pierwszej rejestracji środka transportu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a nie "przerejestrowania" pojazdu, już uprzednio zarejestrowanego. W przypadku nabycia pojazdu już zarejestrowanego, obowiązek podatkowy powstaje u nabywcy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty. Pozbawiony znaczenia w aspekcie skutków podatkowych jest wówczas fakt, czy nabywca dokonał przerejestrowania środka transportowego na siebie, czy też nie. Wprawdzie kwestia nabycia pojazdu wiąże się z obowiązkiem jego przerejestrowania wynikającym z przepisów Prawa o ruchu drogowym, to jednak obowiązek ten nie ma znaczenia dla kwestii powstania obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych. Ponieważ przesądzające znaczenie dla statusu podatnika podatku od środków transportowych ma jedynie stosunek prawny własności, dlatego też w niniejszej sprawie istotną okolicznością wymagającą wyjaśnienia jest podnoszona w odwołaniu i piśmie je uzupełniającym kwestia własności przedmiotowych pojazdów. W tej kwestii, dowodem jest wszystko co pozwala na stwierdzenie istnienia lub nieistnienia określonych faktów albo stwierdzenie prawdziwości lub nieprawdziwości pewnych twierdzeń o faktach. Stosownie do art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm., dalej: O.p.) organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a poczynione ustalenia winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Wskazano, iż obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza jednakże nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony. Działanie organu z urzędu nie zwalnia strony z obowiązku dostarczenia takich materiałów, z których wywodzi ona korzystne dla siebie skutki. Organy podatkowe, gromadząc i oceniając dowody w sprawie, przeprowadzić muszą określone rozumowanie oraz wyciągnąć swobodne wnioski dotyczące stanu faktycznego sprawy. Pozwala na to zasada swobodnej oceny dowodów przewidziana w art. 191 O.p. stanowiąca, że organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ dokonując ustaleń faktycznych na podstawie gromadzonych w toku postępowania informacji wyrabia sobie pogląd na stan faktyczny sprawy i może w związku z tym, wyciągać swobodnie wnioski i swobodnie decydować, jakie normy zastosuje, uwzględniając przyjęte przez siebie ustalenia faktyczne. W ten sposób swobodna ocena dowodów staje się sposobem osiągnięcia prawdy materialnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2018 r. I GSK 756/16). Wprawdzie stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w postępowaniu podatkowym ciężar dowodu spoczywa co do zasady na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W szczególności, jeżeli podatnik usiłuje wykazać korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, to na niego przechodzi obowiązek przedstawienia dowodów na okoliczność, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. Podatnik ma bowiem obowiązek współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego. Ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik, pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego. Obowiązki podatnika w tym zakresie nabierają znaczenia, jeżeli organ musi skorzystać z danych, znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika. Nie można więc nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających okoliczności już wykazane lub okoliczności nieistotnej dla sprawy, jeżeli strategia podatnika opiera się wyłącznie na negowaniu działań podejmowanych przez te organy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2018 r. I GSK 756/16). Tymczasem z akt sprawy wynika, że podatnik mimo kilkukrotnych wezwań (pismo Kolegium z dnia 5 września 2018 r. i z dnia 15 października 2018), nie przedstawił żadnych dowodów na zbycie pojazdów: samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rej. [...] oraz przyczepy ciężarowej marki [...] o numerze rej. [...], które na podstawie umów z dnia 10 marca 2017 r. nabył od swojego ojca J. G., ani dowodów podważających wiarygodność dokumentów przekazanych przez Starostę [...] w postaci umów nabycia przez niego przedmiotowych pojazdów. W ocenie Kolegium materiał zgromadzony w sprawie pozwała natomiast przyjąć, że nabył on od swojego ojca J. G. oba sporne w sprawie pojazdy, a to samochód ciężarowy marki [...] o numerze rej. [...] oraz przyczepę ciężarową marki [...] o numerze rej. [...]. Fakt ten potwierdza, pismo Starosty [...] z dnia 2 maja 2017 r., nr [...], który to działając w oparciu o § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie informacji podatkowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 68) przekazał Burmistrzowi Prószkowa informację za miesiąc kwiecień 2017 r. dotyczącą zarejestrowanych i wyrejestrowanych pojazdów, o której mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych. Z informacji tej wynikało, że dnia 10 marca 2017 r. samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], liczbie osi 3, dopuszczalnej masie całkowitej 20,50 t, innym systemie zawieszenia osi jezdnych oraz przyczepa ciężarowa marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], liczbie osi 2, dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów 28,7 t, innym systemie zawieszenia osi jezdnych, zostały nabyte przez Z. G. od J. G. W przekazanych przez organ I instancji aktach sprawy znajduje się ponadto pismo Starosty [...] z dnia 6 marca 2018 r, nr [...] przy którym przekazał on organowi I instancji uwierzytelnione kopie umów z dnia 10 marca 2017 r. dotyczące przeniesienia własności spornych pojazdów. Zbywca odpowiednio w dniu 5 oraz 11 kwietnia 2017 r. zgłosił ich zbycie w Starostwie Powiatowym, natomiast ich nabywca do dnia sporządzenia pisma, tj. 27 lipca 2018 r. nie dokonał rejestracji ww. pojazdów. Do pisma załączono uwierzytelnione kopie umów oraz uwierzytelnione kopie zawiadomień podpisanych przez J. G. o zbyciu ww. pojazdów. W tym stanie sprawy w ocenie Kolegium, z powyższych dokumentów w sposób jednoznaczny i wiarygodny wynika, że podatnik od dnia 10 marca 2017 r. był właścicielem samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], oraz przyczepy ciężarowej marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Jednocześnie pomimo licznych wezwań, kierowanych do niego przez organy obu instancji, nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, iż utracił on prawo własności przedmiotowych pojazdów. Nie przedstawił też żadnych dowodów wskazujących, iż zgromadzone w postępowaniu podatkowych dowody, w szczególności umowy nabycia przez niego pojazdów, są niewiarygodne, fałszywe itp. Mając powyższe na uwadze Kolegium uznało, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, zasadnie organ I instancji przyjął, skarżący pozostawał właścicielem ww. pojazdów , dokonując określenia należnego od niego zobowiązania w podatku od środków transportowych za okres od 1 kwietnia do 31 grudnia 2017 r. w kwocie 3057,00 zł. Odnosząc się natomiast do argumentów odwołania, dotyczących nie posiadania w roku 2017 przez stronę przedmiotowych pojazdów w okresie od 1 kwietnia 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. wskazano, że twierdzenia te, pomimo tego, że przed wydaniem niniejszej decyzji, kilkukrotnie wzywano odwołującego do przedłożenie umów nabycia i zbycia przedmiotowych pojazdów oraz wykazania okoliczności związanych z posiadaniem ww. pojazdów, w tym utratą prawa ich własności, nie zostały potwierdzone żadnym dowodem, wobec czego należy je uznać za gołosłowne. Nie godząc się z tą decyzją SKO oraz poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, domagając się ich uchylenia. Zarówno w samej skardze jak i na rozprawie podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, co do braku podstaw do obciążenia jej obowiązkiem podatkowym, skoro nie jest ona właścicielem spornych w sprawie pojazdów. Uważa też, że wadliwie przyjęto dane dotyczące ładowności, ilości osi i masy całkowitej obu pojazdów, tym bardziej , że nie wiadomo skąd wzięto te dane, skoro on sam ich nie podał i nie dokonał też rejestracji tych pojazdów. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.). Rozpatrując sprawę na podstawie tych kryteriów, Sąd stwierdził, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy opodatkowania skarżącego w roku 2017 (miesiące od kwietnia do grudnia) podatkiem od środków transportowych w odniesieniu do samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz przyczepy ciężarowej marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], z uwzględnieniem stawek od środków transportowych określonych w Uchwale nr XI/79/2015 Rady Miejskiej w Prószkowie z dnia 29 października 2015 r. w sprawie wysokości stawek oraz zwolnień podatku od środków transportowych (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2015 r., poz. 2478). W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że przepisem istotnym z punktu widzenia analizowanej problematyki jest art. 9 u.p.o.l. w brzmieniu z 2017 r., zgodnie z którym obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych będących właścicielami środków transportowych (ust. 1).Moment powstania obowiązku podatkowego w omawianym podatku określa ust. 4 art. 9 u.p.o.l. Mamy tu do czynienia z dwiema sytuacjami. W pierwszym przypadku w odniesieniu do samochodów, gdy pojazd jest po raz pierwszy rejestrowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany. W drugim przypadku, gdy pojazd jest już zarejestrowany, obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty. W tym przypadku, a taki ma miejsce w niniejszej sprawie, decydujące znaczenie ma tu dzień nabycia pojazdu. W tej sytuacji przy powstaniu obowiązku podatkowego w omawianym podatku podstawowe znaczenie nie ma już fakt "przerejestrowania" pojazdu na nowego właściciela, ale dzień jego nabycia. W tym stanie rzeczy bez znaczenia dla kwestii powstania obowiązku podatkowego ma mocno podnoszona przez skarżącego okoliczność, że oba sporne pojazdy nie zostały zarejestrowane na niego, z czego wadliwie wywodzi on twierdzenie, że nie ciąży na nim obowiązek podatkowy. W przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego obowiązek podatkowy powstaje bowiem od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty, a zatem decydujące znaczenia dla oceny zaistnienia obowiązku podatkowego ma jedynie sam fakt nabycia pojazdu, nie zaś wywiązanie się przez jego nabywcę z wynikającego z art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym obowiązku zawiadomienia właściwego organu o nabyciu pojazdu oraz złożenia wniosku o jego zarejestrowanie na własne nazwisko. Przez pojęcie nabycia należy rozumieć czynności, których skutki można ocenić w zakresie przejścia prawa własności (B. Pahl, Powstanie i wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych, FK 2006, nr 7-8, s. 68). W realiach niniejszej sprawy, mając na uwadze zebrane w sprawie materiały dowodowe, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż w ramach umów z dnia 10 marca 2017 r. doszło pomiędzy J. G. (jako sprzedającym), a Z. G. (jako kupującym) do przeniesienia własności samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i numerze nadwozia [...] oraz przyczepy ciężarowej marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], o numerze nadwozia [...]. Co więcej, zbywca pojazdów dokonał też skutecznego zawiadomienia właściwych organów o powyższym fakcie zbycia obu pojazdów, a w związku z ich zbyciem doszło też z końcem marca 2017 r. do wygaśnięcia jego obowiązku podatkowego. Obowiązek ten począwszy od 1 kwietnia 2017 r. z mocy samej ustawy ciążył na nabywcy tych pojazdów, który to bez względu na to czy dokonał ich przerejestrowania na siebie, jako ich właściciel, miał obowiązek uiszczenia bez wezwania należnego od nich podatku od obu posiadanych Śródków transportowych. Skoro tego sam nie uczynił, zasadnie organy podatkowe dokonały określenia jego wysokości w formie decyzyjnej. Ponieważ zebrany w sprawie materiał dowodowy w pełni potwierdził fakt przejścia prawa własności obu pojazdów na skarżącego, nieuzasadnione są jego obecne twierdzenia, jakoby nie był on właścicielem tych pojazdów. Co więcej twierdzenia te pozostają w sprzeczności z jego dalszą argumentacją, jakoby nie ciążył na nim obowiązek podatkowy, gdyż zbył już oba pojazdy. Skoro jak sam twierdzi miało dojść do ich dalszego zbycia przez niego tych pojazdów, to musiały one uprzednio stanowić jego własność. Tyle tylko, że na obecnym etapie sprawy wskazywana okoliczność zbycia obu spornych pojazdów na rzecz kolejnego nabywcy, nie została potwierdzona przez organy podatkowe w ramach postępowania dowodowego, zaś sam skarżący w żaden sposób nie uwiarygodnił swojego twierdzenia, że nie jest już ich właścicielem, pomimo, że był o to wielokrotnie wzywany. Wygaśnięcie obowiązku podatkowego wiąże się również z określoną okolicznością i także w tym podatku następuje z końcem miesiąca, w którym dana okoliczność zaistniała. Okolicznością tą może być wyrejestrowanie, wydanie decyzji o czasowym wycofaniu z ruchu pojazdu bądź też upływ okresu, na który pojazd powierzono. W przypadku czasowego wycofania z ruchu pojazdu istotny jest moment wydania decyzji, a nie jej doręczenia. Z kolei w przypadku, kiedy pojazd zostaje wyrejestrowany, istotna jest treść przepisu art. 79 ust. 1 prawa o ruchu drogowym. Zgodnie z tą regulacją pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku: 1) przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, o którym mowa w ust. 2 art. 79 p.r.d. bądź w art. 24 ust. 1 pkt 2 lub art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 140 z późn. zm.), albo równoważnego dokumentu wydanego w innym państwie; 2) kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania; 3) wywozu pojazdu z kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub zbyty za granicę; 4) zniszczenia (kasacji) pojazdu za granicą; 5) udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności; Ponieważ , w niniejszej sprawie nie stwierdzono zaistnienia w obniesieniu do spornych pojazdów, żadnej z wyżej wskazanych okoliczności wygaśnięcia obowiązku podatkowego, twierdzenia skarżącego o nieistnienia po jego stronie obowiązku podatkowego, są nieuzasadnione. Jeżeli jednakże faktycznie, dysponuje on dowodem potwierdzających zaistnienie którejkolwiek z ww. przesłanek wygaśnięcia jego obowiązku podatkowego, to już do jego własnej decyzji zależy, przedłożenie ich organom podatkowym. Niczym nieuzasadnione są przy tym twierdzenia skarżącego, że nie musi on niczego udowadniać organom, gdyż to do nich należy poczynienie ustaleń, czy faktycznie pojazdy zostały już przez niego zbyte. Organy podatkowe obu instancji przeprowadziły w tym kierunku szeroko zakrojone postępowanie dowodowe, które nie potwierdziło tych twierdzeń podatnika. W toku postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 25 lipca 2017 r. wystąpiło do Wydziału Komunikacji Starostwa [...] celem dodatkowego uzyskania informacji, czy Z. G. pozostawał w roku 2017 r. właścicielem pojazdów: samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i przyczepa ciężarowa marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], oraz czy pojazdy te są zarejestrowane na podatnika , w tym o wskazanie dat zarejestrowania i wyrejestrowania przedmiotowych pojazdów oraz przekazanie uwierzytelnionych kopii umów nabycia i zbycia tych pojazdów. Wezwano też samego skarżącego, pismem z dnia 5 września 2018 r., do złożenia wyjaśnień w sprawie oraz przedłożenia umowy zbycia tych pojazdów. Pismo to pozostało bez odpowiedzi. Także pismem z dnia z 15 października 2018 r., które również pozostało bez odpowiedzi po raz kolejny wezwano podatnika do przedłożenia umów nabycia i zbycia samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rej. [...] oraz przyczepy ciężarowej marki [...] o numerze rej. [...]. Zwrócono się też do Burmistrza Prószkowa o udzielenie informacji, czy dysponuje on umowami lub innymi dokumentami poświadczającymi zbycie przez Z. G. pojazdów samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rej. [...] oraz przyczepy ciężarowej marki [...] o numerze rej. [...]., który w udzielonej odpowiedzi poinformował, że nie dysponuje umowami ani innymi dokumentami poświadczającymi zbycie przez Z. G. obu tych pojazdów. Trudno zatem czynić obecnie zarzut organom podatkowym, że nie przeprowadził w tym względzie pełnego i rzetelnego postępowania dowodowego przy, co należy podkreślić , całkowicie biernej postawie samego podatnika. Wprawdzie, co przyznało Kolegium, to na organach ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, to jednakże jak słusznie dalej zważono, nie oznacza to nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony i to w sytuacji, gdy sama strona wzywana do dostarczenia materiałów na potwierdzenie wskazywanych przez siebie okoliczności, z których sama wywodzi korzystne dla siebie skutki, świadomie odmawia ich udostępnienia organom. Podatnik ma obowiązek współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy wskazuje on na okoliczności, co do których ewentualnego istnienia jedynie on sam posiada wiedzę, a której pozyskanie pozostaje poza zakresem możliwości dowodowych organu podatkowego. Skoro zatem organ musi skorzystać z danych, znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika, to nie można mu zarzucić nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w pełnym zakresie, w sytuacja gdy sama strona świadomie uniemożliwia organowi zweryfikowanie prawdziwości jej twierdzeń. Nie można więc nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających okoliczności już wykazane lub okoliczności nieistotnej dla sprawy, jeżeli strategia podatnika opiera się wyłącznie na negowaniu działań podejmowanych przez te organy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2018 r. I GSK 756/16). Końcowo odnosząc się do zarzutu skargi, jakoby organy wadliwie poczyniły ustalenia co do danych technicznych obu pojazdów (ilości osi, masy całkowitej i ładowności), należy zauważyć, iż dane te wynikają z danych rejestracyjnych obu już wcześniej zarejestrowanych na J. G. obu pojazdów. Z informacji przekazanej organom podatkowym przez Starostę [...] wynika, że przedmiotem nabycia przez skarżącego był samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], liczbie osi 3, dopuszczalnej masie całkowitej 20,50 t, innym systemie zawieszenia osi jezdnych oraz przyczepa ciężarowa marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], liczbie osi 2, dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów 28,7 t, innym systemie zawieszenia osi jezdnych. Skarżący na żądnym etapie postępowania nie wskazywał, aby doszło do jakiejkolwiek modyfikacji obu pojazdów, które zmieniłyby parametry osiowe i dopuszczalną masę całkowitą tych pojazdów. Wręcz przeciwnie, do swojej skargi dołączył kserokopie dowodów rejestracyjnych oby tych pojazdów, wstawionych na nazwisko J. G.), w których uwidocznione są tożsame dane tych pojazdów, jak przyjęte przez organy podatkowe obu instancji w wydanych decyzjach. Sąd jedynie zauważa, że w decyzjach obu organów oraz informacjach uzyskanych z organów komunikacji, mowa jest o dopuszczalnej masie całkowitej pojazdów, a nie o ich ładowności. W oparciu o prawidłowo przyjęte dane techniczne obu pojazdów oraz przewidziane dla ich opodatkowania stawki podatkowe w podatku od środków transportowych wynikające z Uchwały nr XI/79/2015 Rady Miejskiej w Prószkowie z dnia 29 października 2015 r., zasadnym było określono skarżącemu za okres od 1 kwietnia do 31 grudnia 2017 r. zobowiązania podatkowego w kwocie 3057,00 zł., przyjmując do jego łącznego obliczenia, że dla samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...], liczbie osi 3, dopuszczalnej masie całkowitej 20,5 t, o innym system zawieszenia osi jezdnych, gdzie stawka podatku wynosi 2.410 zł - § 1 pkt 2 uchwały, podatek za okres 9 miesięcy (kwiecień- grudzień 2017 r.) wynosi 1807,00 zł (2.410,00 zł : 12 m-cy x 9 m-cy),a dla przyczepy ciężarowej [...] o nr rej. [...], liczbie osi 2, dopuszczalnej masie całkowitej 20 t, o innym system zawieszenia osi jezdnych, gdzie stawka podatku wynosi 1.666,00 zł - § 1 pkt 6 uchwały, podatek za okres 9 miesięcy (kwiecień - grudzień 2017 r.) wynosił 1250,00 zł (1.666,00 zł: 12 m- cy x 9 m-cy). Nie stwierdzając zatem naruszeń prawa procesowego, ani prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.