I SA/Op 88/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 28 stycznia 2009 r. nr 002/2009 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie płatności do gruntów rolnych postanawia: odrzucić skargę. W dniu 4 lutego 2009 r. wpłynęło do Opolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu pismo podpisane przez J. Z. nadane pocztą dnia 02 lutego 2009 r. W piśmie tym, stanowiącym odręczne uwagi sporządzone na druku postanowienia ARiMR w Opolu nr 002/2009 z dnia 28 stycznia 2009 r. J. Z. zakwestionował brak sporządzenia przez Agencję protokołów, brak rozstrzygnięcia, kto może wystąpić z wnioskiem o nadanie numeru producenta, powołał się na przepis art. 221 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego oraz stwierdził, że przyznanie numeru producenta osobom nieuprawnionym jest przestępstwem. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu w odpowiedzi na skargę uznał, że pismo to stanowi skargę wniesioną przez J. Z. na skierowane do E. Z. postanowienie tegoż organu z dnia 28 stycznia 2009 r. nr 002/2009 stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Strzelcach Opolskich z dnia 4 grudnia 2008 r. umarzającej postępowanie w sprawie przyznania płatności do gruntów rolnych na 2008 r. Następnie organ wyjaśnił, że decyzja ta została skierowana do E. Z. która w dniu 15 maja 2008 r. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w Strzelcach Opolskich wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych oraz o udzielenie jej pomocy finansowej na wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2008 r. a następnie dnia 18 czerwca 2008 r. wnioski te wycofała, co stało się podstawą wydania co do obydwu wniosków decyzji o umorzeniu postępowania. Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 11 grudnia 2008 r. J.Z. nadał w urzędzie pocztowym pismo skierowane do Prokuratury Rejonowej w Strzelcach Opolskich, które zostało odczytane przez tenże organ jako odwołanie od decyzji, wobec czego skierowano je zgodnie z właściwością do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Strzelcach Opolskich. Organ odwoławczy, po bezskutecznym wezwaniu E. Z. do podpisania przez nią, jako stronę, odwołania, postanowieniem z dnia 28 stycznia 2009 r. uznał za niedopuszczalne odwołanie wniesione od decyzji umarzającej postępowanie w sprawie płatności do gruntów rolnych. Tożsamej treści decyzję wydał ten organ co do drugiego wniosku i również w tamtej sprawie postanowieniem z dnia 28 stycznia 2009 r. nr 003/2009 r. stwierdzono niedopuszczalność odwołania. W przedstawionych okolicznościach sprawy organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi wniesionej w jego ocenie na postanowienie z dnia 28 stycznia 2009 r. nr 002/2009 podtrzymując w całości stanowisko o istnieniu przesłanek do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej jako: [p.p.s.a.] Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis art. 57 § tej ustawy wyraźnie stanowi, iż skarga, poza wymaganiami dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, powinna zawierać: oznaczenie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organy, którego działali lub bezczynności dotyczy skarga, określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego. Te warunki muszą być spełnione łącznie oraz być przejawem woli wyrażonej przez skarżącego. Z przytoczonej powyżej treści pisma skarżącego nadanego pocztą dnia 2 lutego 2009 r. i zaadresowanego bezpośrednio do ARiMR w Opolu wcale nie wynikało jednoznacznie, jak to przyjął organ odwoławczy – że przedmiotem skargi J. Z. uczynił opisane powyżej postanowienie z dnia 28 stycznia 2009 r. stwierdzające niedopuszczalność odwołania. Wprost przeciwnie, w powołanym wyżej piśmie wyraźnie wskazywał na inne okoliczności, a mianowicie na brak sporządzenia protokołów, wadliwe nadanie numeru producenta, popełnienie przestępstwa. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że przy tak sformułowanej treści pisma koniecznym stało się wezwanie skarżącego, na podstawie art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., do uzupełnienia braków formalnych opisanego wyżej pisma poprzez: oznaczenie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenia organu, którego działania lub bezczynności dotyczy skarga i określenia naruszenia prawa lub interesu prawnego. Wezwanie o uzupełnienie tych braków formalnych zostało doręczone w dniu 19 marca 2009 r. do rąk żony, która odmówiła złożenia podpisu na zwrotnym poświadczeniu odbioru wezwania pomimo podjęcia się doręczenia pisma adresatowi, co wynika z relacji doręczyciela na zwrotnym poświadczeniu odbioru wezwania. Takie doręczenie nie sprzeciwia się wymogom art. 72 p.p.s.a., gdyż przepis ten wymaga dla jego skutecznego zastosowania braku sprzeczności interesów między adresatem a dorosłym domownikiem, administracją domu lub dozorcą oraz tego, aby osoby podjęły się oddania pisma adresatowi. Te wymogi zostały spełnione. Odmowa złożenia podpisu na dowodzie doręczenia, który to fakt odnotowuje doręczyciel, potwierdza jedynie brak woli złożenia podpisu osobiście na tzw. zwrotnym poświadczeniu odbioru, a nie brak woli przekazania pisma adresatowi. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że siedmiodniowy termin ustawowy do uzupełnienia braków formalnych pisma upłynął dla skarżącego w dniu 26 marca 2009 r. Pomimo jego upływu braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, a przede wszystkim nie oznaczono decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, których miałaby dotyczyć skarga. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić.