I SA/Op 88/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 listopada 2024 r., nr BP.501.1713.2024.0993.OP8.638284 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia 31 lipca 2023 r., nr [...], Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na C. Sp. z o.o. w K. (zwaną dalej stroną skarżącą) karę pieniężną w wysokości 12.000 zł, za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Postanowieniem z dnia 6 grudnia 2023 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej organem), po rozpatrzeniu wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 31 lipca 2023 r., odmówił przywrócenia tego terminu. Na opisane postanowienie z dnia 6 grudnia 2023 r., strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, która została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Op 254/24. W sprawie tej, Sąd wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2024 r.: 1) uchylił zaskarżone postanowienie, 2) zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz C. Sp. z o.o. w K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3) zwrócił C. Sp. z o.o. w K. z Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu kwotę 100 (sto) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi. Na skutek opisanego wyroku, sprawa była ponownie przedmiotem rozpoznania przez organ, który postanowieniem z 18 listopada 2024 r., nr BP.501.1713.2024.0993.OP8.638284, odmówił stronie skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Nie godząc się z zapadłym postanowieniem z dnia 18 listopada 2024 r., strona skarżąca wniosła pismem z dnia 27 grudnia 2024 r. skargę na ten akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, żądając jednocześnie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z urzędu. Następnie, na skutek zarządzenia z dnia 31 stycznia 2025 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia, przez: - wskazanie numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym strony skarżącej; - wykazanie, stosownie do art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", że osoba podpisująca skargę jest umocowana do działania w imieniu skarżącej Spółki i w tym celu przedłożenie dokumentu potwierdzającego takie umocowanie np. aktualnego, pełnego odpisu z KRS lub odpisu z KRS aktualnego na dzień wniesienia skargi. Wezwanie o powyższej treści zostało doręczone stronie skarżącej skutecznie w dniu 20 lutego 2025 r. (por. pocztowe potwierdzenie doręczenia przesyłki, k-32 akt sądowych). W aktach sprawy brak jest żądanych dokumentów, co potwierdza, że strona skarżąca nie zareagowała w jakikolwiek sposób na wezwanie sądowe w tym zakresie. Natomiast, wobec złożonego w skardze wniosku o przyznanie prawa pomocy, wniosek ten został zarejestrowany pod odrębną sygn. akt I SPP/Op 10/25 i zarządzeniem starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu z dnia 17 marca 2025 r., został on pozostawiony bez rozpoznania, a to wobec nie złożenia go na urzędowym formularzu przez stronę skarżącą, w wyznaczonym przez Sąd terminie. Po uprawomocnieniu się zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie przesłano na adres wskazany w skardze i pod tym adresem było awizowane dwukrotnie, tj. w dniach: 11 kwietnia 2025 r. i 22 kwietnia 2025 r., a następnie zwrócone w dniu 28 kwietnia 2025 r. do tut. Sądu z adnotacją: "Zwrot. Nie podjęto w terminie". Świadczą o tym adnotacje na kopercie, znajdującej się w aktach sprawy (por. k-36 akt sądowych). Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca nie uiściła jednak żądanego wpisu od skargi. W wykonaniu zarządzenia z dnia 13 maja 2025 r., zwrócono się do Sądu Rejonowego w O. [...] Wydział Gospodarczy o informację, czy doszło do ogłoszenia upadłości skarżącej Spółki oraz na jakim etapie jest postępowanie upadłościowe. W odpowiedzi na powyższe, Sąd Rejonowy w O. w piśmie z dnia 6 czerwca 2025 r. poinformował, że obecnie postępowanie ww. Spółki znajduje się na etapie zwrotu wniosku o ogłoszenie upadłości wobec tego, że wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych i fiskalnych wniosku. A na chwilę obecną, zarządzenie o zwrocie wniosku jest nieprawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Jedną z tych przesłanek jest nieuzupełnienie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W tej kwestii wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga jako szczególne pismo procesowe powinna nie tylko czynić zadość ogólnym wymaganiom każdego pisma w postępowaniu sądowym, ale także zawierać dodatkowe elementy, do których zaliczyć należy wskazanie zaskarżonego aktu, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym określono natomiast w art. 46 i art. 47 oraz art. 29 p.p.s.a. W przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W świetle tej regulacji niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje wezwaniem przez sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawę odrzucenia skargi stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie. Ponadto, zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Opłaty sądowe obejmują wpis oraz opłatę kancelaryjną. Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi odnotować trzeba, że zawierała ona brak fiskalny w postaci nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi, a także obarczona była istotnymi brakami formalnymi. Na wstępie należy zauważyć, że stroną skarżącą postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego wniesioną skargą jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Zgodnie z art. 151 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 18, z późn. zm.), spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może być utworzona przez jedną albo więcej osób w każdym celu prawnie dopuszczalnym, chyba że ustawa stanowi inaczej. Oznacza to, że spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością należy traktować jak odrębny od wspólników podmiot, który posiada samodzielną zdolność sądową w rozumieniu art. 28 § 1 p.p.s.a., według którego, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona w imieniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, choć nie jest pewne czy osoba podpisana pod skargą (dane nieczytelne) była umocowana do reprezentowania strony skarżącej. Wątpliwość ta wynika z nieprzedłożenia aktualnego - na chwilę wniesienia skargi - odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, a także braku wskazania numeru w tym Rejestrze. Okoliczność ta nie została również – pomimo wezwania do usunięcia braków formalnych skargi – jednoznacznie przesądzona. Wykazanie umocowania wymaga formy dokumentu, zwykle jest to dokument urzędowy (odpis z KRS) lub prywatny (statut, regulamin). Natomiast stosownie do art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Ponadto, stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a., do skargi należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Z powyższych względów, strona skarżąca została wezwana na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., do uzupełnienia braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia, przez: - wskazanie numeru w Krajowym Rejestrze Sądowym strony skarżącej, - wykazanie, stosownie do art. 29 p.p.s.a., że osoba podpisująca pełnomocnictwo jest umocowana do działania w imieniu skarżącej Spółki i w tym celu przedłożenie dokumentu potwierdzającego takie umocowanie np. aktualnego, pełnego odpisu z KRS lub odpisu z KRS aktualnego na dzień wniesienia skargi. Ponieważ skarga nie została opłacona, strona skarżąca - po prawomocnym rozpoznaniu jej wniosku o przyznanie prawa pomocy - została również wezwana, na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. do uiszczenia wpisu od skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. Wpis ten - stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535) - wynosi w niniejszej sprawie - 100 zł. Jak wynika z akt sprawy, odpis zarządzenia o wezwaniu do usunięcia ww. braków formalnych skargi został doręczony skutecznie w dniu 20 lutego 2025 r. Wyznaczony termin 7 dni do dokonania żądanych w nim czynności upłynął zatem w dniu 27 lutego 2025 r., a dzień ten był czwartkiem. Pomimo upływu wyznaczonego terminu, strona skarżąca nie uzupełniła jednak braków formalnych skargi. Strona skarżąca nie uiściła także wpisu od skargi, choć wezwanie do jego uiszczenia zostało skutecznie dokonane w trybie tzw. zastępczym uregulowanym w art. 73 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a. (np. adresatowi do rąk własnych, dorosłemu domownikowi), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (§ 1), które umieszcza się w skrzynce pocztowej adresata lub na drzwiach mieszkania na okres siedmiu dni (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Czyli doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. W konsekwencji tego, w niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi uznać należało za doręczone 25 kwietnia 2025 r., bowiem pierwsze awizowanie przesyłki pocztowej nastąpiło w dniu 11 kwietnia 2025 r. Wyznaczony przez Sąd termin 7 dni do dokonania uiszczenia wpisu od skargi, upłynął zatem w dniu 2 maja 2025 r. Pomimo upływu wyznaczonego przez Sąd terminu, strona skarżąca nie uiściła wpisu od skargi. Jednocześnie w wyniku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez tut. Sąd ustalono, że postępowanie upadłościowe jakie zostało wszczęte przez stronę skarżącą nie doszło do skutku z uwagi na zwrot pozwu z przyczyn nieuiszczenia wpisu od tego pozwu. Z podanych względów uznać należało, że w sferze zdolności sądowej strony skarżącej nie zaszły zmiany, od dnia wniesienia skargi. Wobec tego, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., co Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.