I SA/Op 90/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędziowie Asesor sądowy WSA Anna Komorowska-Kaczkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi E. Ś. i S. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 października 2024 r., nr SKO.40.1576.2024.po w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 rok. oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez E. i S. Ś. (dalej jako: skarżący, strony, podatnicy) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31.10.2024 r., którą organ ten działając na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.) [dalej: O.p.] – utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Namysłowa z dnia 7 maja 2024 r. odmawiającą zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 r. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Burmistrz Namysłowa decyzją z dnia 25 maja 2009 r. ustalił skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2008 r., w wysokości 11.238 zł. W wyniku wniesionego odwołania, decyzją z dnia 30 listopada 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu uchyliło decyzję organu I instancji w całości i skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2008 r. w wysokości 6.151 zł. W wyniku wniesionej w dniu 17 stycznia 2011 r. skargi na ww. decyzję Kolegium z dnia 30 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt I SA/Op 107/11, oddalił skargi podatników. Orzeczenie to, w wyniku wniesienia skargi kasacyjnej, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1662/12 zostało uchylone w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Op 574/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 listopada 2009 r. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją ostateczną z dnia 29 kwietnia 2016 r. uchyliło w całości decyzję Burmistrza Namysłowa z dnia 25 maja 2009 r. ustalającą skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2008 r. w wysokości 11.238 zł i orzekło co do istoty sprawy przez ustalenie podatnikom zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w wysokości 3.999 zł. W wyniku wniesionej w dniu 17 października 2016 r. przez skarżących na ww. decyzję ostateczną Kolegium skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Op 421/16, oddalił skargę, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 1731/17 oddalił skargi kasacyjne od wyroku Sądu pierwszej instancji. Wobec niewpłacenia zobowiązania podatkowego w terminie, Burmistrz Namysłowa wystawił tytuł wykonawczy i skierował sprawę do wykonania w drodze egzekucji administracyjnej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B., w trakcie której organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia świadczenia emerytalnego S. Ś. zawiadomieniami z dnia 28 grudnia 2021 r. nr [...]. i nr [....], odebranymi przez zobowiązanych w dniu 17 stycznia 2022 r. Wnioskiem z dnia 8 marca 2024 r. skarżący zwrócili się na podstawie art. 72 § 1 i § 2 O.p. o zwrot nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości m.in. za 2008 r., powstałej w wyniku bezprawnego wyegzekwowania środków pieniężnych z emerytur skarżących oraz z nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2022 r., wynikającej ze złożonego zeznania PIT-37, na poczet ww. zaległości, podczas gdy - w ocenie wnioskodawców - doszło do nieefektywnego wygaśnięcia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. wskutek przedawnienia. Zdaniem skarżących, nie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego, a zatem egzekucja była prowadzona bezprawnie. Burmistrz Namysłowa, po rozpatrzeniu wniosku z dnia 8 marca 2024 r., kwestionowaną decyzją z dnia 7 maja 2024 r. odmówił skarżącym zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 r., wyjaśniając, że zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. nie wygasło wskutek przedawnienia, a zatem zwrot nadpłaty nie przysługuje. Po rozpatrzeniu odwołania, organ II instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 31.10.2024 r. W uzasadnieniu wskazał, że istotę sporu stanowi kwestia tego czy Burmistrz Namysłowa jako wierzyciel oraz Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. jako organ egzekucyjny, doprowadziły do niesłusznego wystawienia tytułu wykonawczego dotyczącego zaległego zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r., a następnie bezprawnego wyegzekwowania tego zobowiązania, pomimo upływu okresu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania, co doprowadziło do powstania nadpłaty, której zwrotu domagają się skarżący. Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowym stanie faktycznym i prawnym nie ma podstaw do zwrotu nadpłaty, a zatem prawidłowe było wydanie decyzji, w której organ I instancji rozstrzygnął merytorycznie indywidualną sprawę zwrotu ewentualnej nadpłaty. Zasadnie tez uznał, że art. 72 § 1 pkt 1 O.p. odnosi się także do kwot nienależnie wyegzekwowanych. Odnosząc się natomiast do twierdzeń skarżących odnośnie przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. to kwestia ta została już prawomocnie oceniona na wielu etapach postępowania podatkowego i sądowoadministracyjnego. W szczególności kwestia przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. była już rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I SA/Op 421/16 i była poruszona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 1731/17, którym oddalono skargę kasacyjną odwołujących. Ponadto, zarzuty skarżących w zakresie bezpodstawnego wyegzekwowania - pomimo upływu okresów przedawnienia - zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r., były już rozpatrywane w odpowiednim trybie, jako zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i zostały oddalone jako nieuzasadnione. Postanowienie Burmistrza Namysłowa z 8 sierpnia 2023 r., nr [...], wydane w tym zakresie, zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu postanowieniem z dnia 5 grudnia 2023 r., nr [...]. Wszystkie ww. orzeczenia, zarówno organów podatkowych, jak i sądowe, pozostające w obiegu prawnym jako ostateczne/prawomocne, korzystają z przymiotu rzeczy osądzonej (res iudicata) i jako takie są wiążące, zatem zawarte w nich stanowisko organ II instancji podtrzymał w sprawie niniejszej. Tym samym brak podstaw do kolejnego rozpatrywania zarzutów przedawnienia zobowiązania podatkowego, w tym analizy i kontroli rozstrzygnięć organu egzekucyjnego i wierzyciela, podejmowanych w postępowaniu egzekucyjnym, bowiem nie służy temu tryb zwrotu nadpłaty. Organ podkreślił przy tym, że zobowiązanie skarżących z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. nie uległo przedawnieniu, co szczegółowo opisał. W konsekwencji uznał, że organ I instancji, wobec braku dobrowolnego uregulowania należnego podatku od nieruchomości za 2008 r. przez skarżących, wynikającego z decyzji ostatecznej, prawidłowo i zgodnie z prawem podejmował czynności zmierzające do przymusowego wykonania tego zobowiązania podatkowego w drodze egzekucji administracyjnej, a czynności te pozostają w mocy. Zatem Burmistrz Namysłowa prawidłowo odmówił skarżącym zwrotu nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r., bowiem nadpłata taka nie powstała. Tym samym organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania. We wniesionej skardze skarżący podnieśli zarzut błędnego wyliczenia okresu biegu przedawnienia tj.: 1/- bieg 5 -cio letniego okresu przedawnienia zgodnie z ustawą art. 70 § 1 O.p. rozpoczął się dla zobowiązanych podatku od nieruchomości za 2008 rok z upływem w dniu 31.12.2008 roku i kończy się z dniem 31.12.2013 roku; 2/ do przerwania biegu przedawnienia nie wlicza się wydane nieprawomocne decyzje podatkowe organu I instancji i uchylone przez sąd decyzje organu podatkowego II instancji oraz uchylone przez NSA wyroki WSA w Opolu powodujące skutki unicestwienie przerwania biegu przedawnienia które wywołuje skutek uchylenie wyroku WSA w Opolu które utrzymują decyzje SKO w Opolu; 3/ do przerwania biegu przedawnienia nie wlicza się uchylone przez NSA zaskarżone wyroki WSA w Opolu i wyrok WSA w Opolu uchylające prawomocne decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu ustalające podatek na 2008rok i przekazując sprawą do ponownego rozpoznania przez SKO; 4/ obowiązek podatkowy zobowiązania podatkowego na 2008 rok powstał w czasie gdy już wygasło w całości zobowiązanie na wskutek przedawnienia z dniem 31.12.2013 roku i że nie podlegała wykonaniu doręczona skarżącym w dniu 19.09.2016 roku prawomocna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29.04.2016 roku ustalającą wysokość podatku od nieruchomości na 2008rok; Wyliczony okres nieprzerwanego biegu przedawnienia tj. ponad 5 lat tj. okres biegu przedawnienia liczy się od dnia 31.12.2008 roku do dnia 28.12.2013 roku. Doręczona w dniu 19.09.2016 roku prawomocna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29.04.2016 roku ustalająca wysokość podatku od nieruchomości na 2008rok została doręczona już po wygaśnięciu w całości na wskutek przedawnienia i z mocy prawa nie podlegała wykonaniu; 5/ W okresie już trwającego wygaśnięcia w całości na wskutek przedawnienia doręczono w dniu 17.01.2022 roku stronie skarżącej zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego tj.: 1/ Zawiadomienia o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 28.12.2021 r. Nr zawiadomienia [...], nr [...]. z dnia 28.12.2021r. doręczone w dniu 17.01.2022r. S. Ś. i 2/ Zawiadomienia o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 28.12.2021 r. Nr zawiadomienia [...]. nr [...]. z dnia 28.12.2021 r., doręczone w dniu 17.01.2022r. E. Ś. Skarżący zarzucili, że bezprawnie dokonano zajęcia i egzekucje pieniędzy skarżących w okresie już trwającego wygaśnięcia w całości zobowiązania na wskutek przedawnienia. Wyliczony okres nieprzerwanego biegu przedawnienia, okres biegu przedawnienia liczy się od dnia 31.12.2008 roku do dnia 17.01.2022 roku bezprawnego zastosowania środka egzekucyjnego zajęcia emerytur stronie skarżącej - art. 70 § 4 O.p. Łączny okres przedawnienia to ponad 13 lat liczony od 31.12.2008 roku do dnia 17.01.2022 roku. Mając na uwadze powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu oraz o obciążenie w całości strony przeciwnej kosztami sądowymi i kosztami procesu. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.], zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania). Badając prawidłowość zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów, Sąd nie stwierdził, by zostało ona wydana z naruszeniem przepisów prawa. Kontroli Sądu podlega decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31.10.2024 r. w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 r. W ocenie skarżących w sprawie doszło do bezprawnego przymusowego wyegzekwowania należności z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r., która w chwili podjęcia czynności egzekucyjnych ich zdaniem uległa już przedawnieniu, co w konsekwencji oznacza, że doszło do wystąpienia nadpłaty w tym podatku, stąd zasadne było złożenie wniosku o zwrot tej nadpłaty. Organy podatkowe nie podzieliły stanowiska skarżących i wydały rozstrzygnięcie o odmowie zwrotu wnioskowanej nadpłaty. Analiza treści zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy doprowadziła Sąd do przekonania, że rację w tym sporze należy przyznać organom. Ze stanu sprawy wynika, że w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. toczyło się wobec skarżących postępowanie podatkowe, które ostatecznie zakończyło się wydaniem ostatecznej i prawomocnej decyzji wymiarowej, która obecnie pozostaje w obrocie prawnym i ma moc wiążącą. Do wydania pierwszej decyzji w tym przedmiocie doszło w 2009 r., kiedy to Burmistrz Namysłowa decyzją z dnia 25 maja 2009 r. ustalił skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2008 r. w wysokości 11.238 zł. W wyniku wniesionego odwołania, decyzją z dnia 30 listopada 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu uchyliło decyzję organu I instancji w całości i skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2008 r. w wysokości 6.151 zł. W wyniku wniesionej w dniu 17 stycznia 2011 r. skargi na ww. decyzję Kolegium z dnia 30 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt I SA/Op 107/11, oddalił skargi podatników. Orzeczenie to, w wyniku wniesienia skargi kasacyjnej, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1662/12 zostało uchylone w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Op 574/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 listopada 2009 r. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją ostateczną z dnia 29 kwietnia 2016 r. uchyliło w całości decyzję Burmistrza Namysłowa z dnia 25 maja 2009 r. ustalającą skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2008 r. w wysokości 11.238 zł i orzekło co do istoty sprawy przez ustalenie podatnikom zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w wysokości 3.999 zł. W wyniku wniesionej w dniu 17 października 2016 r. przez skarżących na ww. decyzję ostateczną Kolegium skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Op 421/16, oddalił skargę, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 1731/17 oddalił skargi kasacyjne od wyroku Sądu pierwszej instancji. Wobec niewpłacenia zobowiązania podatkowego w terminie, Burmistrz Namysłowa wystawił tytuł wykonawczy i skierował sprawę do wykonania w drodze egzekucji administracyjnej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B., w trakcie której organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia świadczenia emerytalnego S. Ś. zawiadomieniami z dnia 28 grudnia 2021 r. nr [...] i nr [...], odebranymi przez zobowiązanych w dniu 17 stycznia 2022 r. Z powyższego wynika zatem, że skarżącym ostatecznie ustalono zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2008 r. w wysokości 3999 zł wynikającej z ostatecznej i prawomocnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29.04.2016 r. Skarżący złożyli skargę na wskazaną decyzję, a wyrokiem z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Op 421/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił tę skargę, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 7 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 1731/17 oddalił skargi kasacyjne od wyroku Sądu pierwszej instancji. W ww. wyrokach: WSA w Opolu dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Op 421/16 i NSA z 7 maja 2019 r., sygn. akt II FSK 1731/17 nie uwzględniono zarzutów skarżących, w szczególności przyjęto, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r., a zatem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29.04.2016 r. jest zgodna z prawem i zobowiązuje podatników do zapłaty podatku od nieruchomości w wysokości w niej określonej. Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że podmioty wymienione w tym przepisie muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, a zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, Glosa do postanowienia SN z 21.10.1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001/4, poz. 63). Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że zgodnie z treścią powołanych wyroków sądów administracyjnych, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29.04.2016 r. określająca skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2008 r. w wysokości 3999 zł mogła być podstawą do zastosowania egzekucji administracyjnej. Organy dokonały również prawidłowej analizy i wskazały na szereg okoliczności, z których wynika, że wbrew stanowisku skarżących nie doszło do wyegzekwowania przedawnionego zobowiązania. Zobowiązanie skarżących z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. nadal nie uległo przedawnieniu, bowiem: 1) powstało ono w dniu doręczenia decyzji Burmistrza Namysłowa z dnia 25 maja 2009 r., nr [...], ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi S. Ś. w dniu 12 czerwca 2009 r., a E. Ś. w dniu 16 czerwca 2009 r. (co potwierdzone zostało w ww. prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych), a terminy zapłaty przypadały - odpowiednio w dniach 26 czerwca 2009 r. i 30 czerwca 2009 r. (14 dni od daty doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie), a zatem zgodnie z art. 70 § 1 Op. przedawniłoby się z dniem 31 grudnia 2014 r. 2) bieg okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. został zawieszony do dnia 19 czerwca 2022 r., tj. łącznie o 2.727 dni, z tego o: - 1.715 dni, tj. 4 lata 8 miesięcy i 11 dni, na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p.., wskutek wniesienia w dniu 17 stycznia 2011 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, do dnia otrzymania prawomocnego wyroku tego Sądu z dnia 28 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Op 574/14 w dniu 28 września 2015 r. oraz - 1.012 dni, tj. o 2 lata 9 miesięcy i 9 dni, na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p., wskutek wniesienia w dniu 17 października 2016 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, do dnia otrzymania prawomocnego wyroku tego Sądu z dnia 8 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Op 421/16, w dniu 7 maja 2019 r. 3) bieg okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. został następnie - przed jego upływem - przerwany, zgodnie z art. 70 § 4 O.p., w dniu 17 stycznia 2022 r. - w dacie odebrania przez skarżących zawiadomień z dnia 28 grudnia 2021 r., nr [...] i nr [...] o zajęciu świadczenia emerytalnego S. Ś., tj. wskutek skutecznego zastosowania środka egzekucyjnego. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. biegnie zatem od nowa od 18 stycznia 2022 r. (art. 70 § 4 O.p.). Trafnie przyjęto zatem w zaskarżonej decyzji, że organ I instancji, wobec braku dobrowolnego uregulowania należnego podatku od nieruchomości za 2008 r. przez skarżących, wynikającego z wiążącej decyzji ostatecznej, prawidłowo i zgodnie z prawem podejmował czynności zmierzające do przymusowego wykonania tego zobowiązania podatkowego w drodze egzekucji administracyjnej, a czynności te pozostają w mocy. Zaznaczyć także należy, że ze stanu sprawy wynika, iż skarżący podnosili już zarzuty w zakresie bezpodstawnego wyegzekwowania - pomimo upływu okresów przedawnienia - zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. w trybie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, które zostały oddalone jako nieuzasadnione. Postanowienie Burmistrza Namysłowa z 8 sierpnia 2023 r., nr [...], wydane w tym zakresie, zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu postanowieniem z dnia 5 grudnia 2023 r., nr [...]. Wydane w tej kwestii rozstrzygnięcia są ostateczne. Tym samym nie budzi wątpliwości Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę, że nie doszło do wyegzekwowania przedawnionego zobowiązania, a argumentacja skarżących w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. W konsekwencji, brak podstaw do przyjęcia, że kwoty wyegzekwowane na rzecz zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. zostały pobrane jako nienależne lub w nadmiernej wysokości. Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja jest poprawna również pod względem formalnym. Wniosek skarżących o stwierdzenie nadpłaty został prawidłowo oceniony pod kątem przepisu art. 72 § 1 pkt 1 O.p., zgodnie z którym za nadpłatę uważa się między innymi kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Sąd podziela wywody organu, że w pojęciu "nienależnie zapłaconego podatku", o którym mowa w art. 72 § 1 pkt 1 O.p., zawiera się sytuacja zapłacenia podatku w drodze egzekucji podatkowej, czyli w sposób przymusowy, a nie dobrowolny. W przypadku pojęcia "zapłacić" użytego w art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji, należy je rozumieć jako zapłatę dobrowolną oraz zapłatę przymusową w drodze egzekucji podatkowej, czyli tak samo jak w przypadku wykładni art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty), bowiem zgodnie z zakazem wykładni homonimicznej nie można tym samym pojęciom prawnym nadawać różnego znaczenia, o ile różnica taka nie wynika bezpośrednio z samego prawa (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt II FSK 84/10, SIP Lex nr 745895, wyrok NSA z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt II FSK 360/11, SIP Lex nr 1234075). Organ zasadnie także przyjął, że rozstrzygniecie w niniejszej sprawie powinno mieć formę decyzji. Regułą jest, bowiem że organ rozstrzygając sprawę, co do jej istoty (kształtuje sytuację materialnoprawna strony), zobowiązany jest do wydania decyzji (art. 207 § 2 O.p.). Istotą sprawy jest nie tylko przyznanie praw lub nałożenie obowiązków, ale również odmowa nabycia praw (por. orzeczenie WSA w Białymstoku z 14 stycznia 2004 r. sygn. akt SAB/Bk 35/03). Jeżeli, więc zachodzą wątpliwości, co do istnienia przesłanek powodujących zwrot nadpłaty, organ powinien wydać decyzję, w której rozstrzygnie co do istoty, kształtując w ten sposób sytuację materialnoprawna strony. Tym samym wydanie decyzji w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty było uzasadnione w okolicznościach faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy. Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie argumentacja skarżących nawiązująca do zlekceważenia przez Burmistrza Namysłowa uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2023 r., sygn. akt I FPS 2/22, zgodnie z którą przepis art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Oceniając kwestię przedawnienia organy nie odwoływały się do ww. ustawy. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2008 r. nie upłynął m.in. wskutek wystąpienia przesłanek zawieszenia i przerwania biegu terminu przedawnienia uregulowanych w Ordynacji podatkowej, w tym m.in. skutecznie zastosowanego środka egzekucyjnego, co szczegółowo omówiono już powyżej. Nie można także przychylić się do twierdzenia skarżących, że skoro w toku postępowania dotyczącego zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. doszło do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w wyniku której uchylono decyzję wymiarową, to w konsekwencji nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 2 O.p., Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 786/19, zgodnie z którym, przepis art. 70 § 6 pkt 2 O.p. stanowi, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Przepis ten nie jest ograniczony żadnymi warunkami, a w szczególności jego zastosowanie nie jest uzależnione od wyników postępowania sądowoadministracyjnego. Nawet najdalej idące rozstrzygnięcie sądu administracyjnego, stwierdzające nieważność zaskarżonego aktu, pozostaje bez wpływu na długość zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Trwa on mianowicie od dnia wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 70 § 6 pkt 2 O.p.) do dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności (art. 70 § 7 pkt 2 O.p.). Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę