I SA/Op 908/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gerard Czech po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Ś. i E. Ś. na postanowienie Burmistrza Namysłowa z dnia 3 czerwca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia dowodów postanawia: odrzucić skargę Skarżący S. i E. Ś. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na wydane w toku prowadzonego postępowania w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. przez Burmistrza Namysłowa postanowienie z dnia 3 czerwca 2014 o odmowie dopuszczenia zawnioskowanych przez stronę dowodów. Przedmiotowe postanowienie wydane zostało w oparciu o przepis art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – powoływanej dalej jako "O.p" Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 216 § 1 O.p. w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Zaś z art. 236 § 1 O.p. wynika, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie wydane zastało w oparciu m. in. o przepis art. 180 O.p, który stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z tego przepisu jak i z następnych przepisów Ordynacji podatkowej odnoszących się do szeroko rozumianego postępowania dowodowego nie wynika, by wydane w toku postępowania podatkowego postanowienia w przedmiocie przeprowadzenia bądź odmowy dopuszczenia przeprowadzenia określonego dowodu podlegały zaskarżeniu przez możliwość wniesienia zażalenia. Ponadto zauważyć należy, że podjęcie przez organ postanowienia o odmowie dopuszczenia dowodu nie kończy postępowania w sprawie. Takie postanowienie podlega ocenie w trakcie kontroli instancyjnej dokonywanej na skutek wniesionego odwołania od decyzji kończącej postępowanie, w którym wniosek dowodowy został wniesiony. Przenosząc powyższe rozważania na grunt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", koniecznym jest wskazanie na przepis art. 3 § 2 tej regulacji i ustalenie, czy na postanowienie o odmowie dopuszczenia dowodów przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Jak wykazano wcześniej, postanowienie o odmowie dopuszczenia dowodów, wydane na podstawie art. 180 O.p., jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji (nie przysługuje na nie zażalenie), nie kończy postępowania w sprawie i nie jest także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Toteż nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Nie ma bowiem waloru postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby kontrolę sądowoadministracyjną tego rodzaju postanowień. Z podanych zatem przyczyn skarga jako niedopuszczalna w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a podlega odrzuceniu.