I SA/Op 914/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gerard Czech po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Ś. i E. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 czerwca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę Skarżący S. i E. Ś. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 26 czerwca 2014 r., którym uznało ono ponaglenie skarżących na niezałatwienie przez Burmistrza Namysłowa we właściwym terminie sprawy ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2014 r. za nieuzasadnione. Przedmiotowe postanowienie wydane zostało w oparciu o przepis art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – powoływanej dalej jako "O.p" Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przepis art. 141 § 1 pkt 2 O.p. stanowi, że na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 tej ustawy stronie przysługuje ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia lub do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Ponaglenie z powodu niezałatwienia sprawy w terminie jest zatem specyficznym środkiem ochrony praw strony w postępowaniu podatkowym. Ponaglenie to przysługuje na czynność organu podatkowego, które w tym wypadku będzie przybierało postać swoistego milczenia administracji. Istotą rozwiązania przyjętego w Ordynacji podatkowej jest spełnienie dwóch celów. Po pierwsze, przez rozpoznanie ponaglenia w indywidualnej sprawie może dojść do wyznaczenia właściwemu w sprawie organowi dodatkowego terminu na załatwienie sprawy. Po drugie, organ wyższego stopnia zostaje poinformowany o uchybieniach w pracy organu niższego stopnia. Stwierdzenie tego typu uchybienia powinno prowadzić do podjęcia działań zmierzających do poprawienia terminowości załatwiania spraw administracyjnych (J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński: Kodeks postępowania administracyjnego, Warszawa 1989, s. 131). Przepis art. 141 § 2 O.p. normuje wyczerpująco uprawnienia organu wyższego stopnia w razie uznania ponaglenia za uzasadnione. Natomiast w razie uznania ponaglenia za nieuzasadnione organ powinien orzec w tym przedmiocie w formie postanowienia. Ze sformułowań zawartych w art. 141 § 1 i 2 O.p. oraz z poglądów wyrażonych na gruncie tych unormowań wynika, że ponaglenie nie stanowi środka zaskarżenia, gdyż nie służy kontroli rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu podatkowym; ma ono na celu jedynie spowodowanie, aby rozstrzygnięcie w ogóle zostało wydane. Przysługuje bowiem ono na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub w terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. Ponaglenie jest swoistym środkiem procesowym, do którego nie mają zastosowania przepisy dotyczące zażaleń, a postanowienie wydane w związku z rozpoznaniem wniesionego przez stronę ponaglenia nie należy do postanowień kończących postępowanie w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Nie można też uznać, że postanowienie wydane na podstawie art. 141 O.p. jest postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, skoro jego celem jest spowodowanie jedynie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie zostało wydane. Wydanie postanowienia w przedmiocie ponaglenia nie pozbawia strony prawa wniesienia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania; przeciwnie - jest warunkiem wniesienia tego rodzaju skarg. Obowiązkiem sądu w wypadku wniesienia skargi jest zbadanie, już na tym etapie, czy skarga ta spełnia warunki formalne, w tym - czy jest dopuszczalna - a tym samym czy podlega ona odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 p.p.s.a. Skoro więc zaskarżone postanowienie nie mieści się w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., to uznać należy, że skarga jest niedopuszczalna z przyczyn określonych w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., to tym samym w oparciu o ten przepis podlega ona odrzuceniu.