I SA/Op 92/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. na poczet zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2007r. - wobec wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie z obowiązku opłaty kancelaryjnej postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100,00 zł (słownie sto 00/100). Skarżący K. M. reprezentowany przez ustanowionego z urzędu adwokata M. S. złożył w dniu 7 października 2010 r. wniosek o zwolnienie go z obowiązku uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100,00 zł należnej za odpis wyroku z uzasadnieniem. W uzasadnieniu tego wniosku powołano się na pozostawanie skarżącego bez pracy, na przebyty uraz kręgosłupa ograniczający znacznie możliwości zarobkowe skarżącego, na fakt utrzymywania się całej jego pięcioosobowej rodziny, w tym trójki małoletnich dzieci, wyłącznie z dochodów uzyskiwanych przez małżonkę skarżącego. Powołano się też na wydatki związane z leczeniem skarżącego. Natomiast w rubryce 4 druku PPF skarżący określił, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem referendarza tut. Sądu z dnia 15 października 2010 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy z tym uzasadnieniem, że skarżący nie wykazał i nie uzasadnił dostatecznie swoich twierdzeń o niemożności poniesienia kosztu opłaty w wysokości 100,00 zł bez uszczerbku utrzymania koniecznego, gdyż wątpliwości budzą źródła utrzymania skarżącego i jego rodziny przy wzięciu pod uwagę deklarowanych przez niego miesięcznych kosztów utrzymania (3.460,00 zł) z dochodami żony wynoszącymi kwotę ok. 2.600,00 zł miesięcznie. W sprzeciwie od tego postanowienia pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę na bezzasadność argumentu podnoszonego w postanowieniu referendarza, iż fakt wcześniejszej zapłaty przez niego kwoty 100,00 zł tytułem brakującego wpisu dowodzi możliwości zapłaty przez niego również dalszej kwoty 100,00 zł za odpis wyroku z uzasadnieniem. Podkreślił, że skarżący zapożyczył się u znajomych i do chwili obecnej nie stać go na zwrot tej pożyczki. Nadto jako dodatkową okoliczność wskazał, że skarżący na utrzymaniu ma trójkę małoletnich dzieci w wieku szkolnym, a związku z rozpoczęciem się roku szkolnego wydatki na utrzymanie dzieci znacznie się zwiększyły (zakup nowych podręczników i przyborów szkolnych w wysokości ok. 200,00 zł dla każdego dziecka). Do tego dochodzą koszty zakupu przyborów szkolnych, plecaków, odzieży na zimę, co stanowi koszt ok. 100,00 zł na każde dziecko. Nadto zmuszony jest dokonać zakupu opału na zimę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: [p.p.s.a.], w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu na rozstrzygnięcie referendarza jego orzeczenie traci moc i sprawa jest przedmiotem oceny sądu. W myśl art. 246 par. 1 p.p.s.a prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie, która nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla jej rodziny. Okoliczności podnoszone w sprzeciwie zasługują zdaniem Sądu na uwzględnienie, co uzasadniania przyznanie skarżącemu wnioskowanego zwolnienia od ponoszenia kosztów opłaty kancelaryjnej w kwocie 100,00 zł za odpis wyroku z uzasadnieniem. Z przebiegu postępowania przed tut. Sądem wynika, że postanowieniem z dnia 31.05.2010 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, oddalając zarazem jego wniosek w pozostałym zakresie (o zwolnienie od kosztów sądowych tj. wpisu). Jednakże należy wskazać na bezsporną i niewymagającą dowodzenia okoliczność, że wydatki każdej rodziny zwiększają się w sposób znaczący wraz z rozpoczęciem roku szkolnego. W przypadku skarżącego obciążenie jego rodziny tymi wydatkami jest znaczne, skoro dotyczą one trójki małoletnich dzieci w wieku szkolnym. Dalsze zwiększenie tych wydatków wiąże się z nadchodzącym sezonem zimowym, gdyż budżet rodziny skarżącego obciążony jest wydatkami na zakup cieplejszej odzieży i obuwia. Nie są to kwoty mało znaczące i dlatego podawana przez skarżącego wysokość wydatków musi być uznana za wiarygodną. Tym samym obciążenie budżetu rodziny dodatkowymi wydatkami, nie branymi pod uwagę przy wydawaniu postanowienia w dniu 31 maja 2010 r., powoduje zdaniem Sądu, iż na podstawie art. 246 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. wniosek skarżącego należało uwzględnić. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 245 §1 i 3 oraz art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a.