I SA/Op 935/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na uchwałę Rady Miejskiej w Kluczborku z dnia 29 października 2025 r., Nr XVIII/233/25 w przedmiocie wyrażenia zgody na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umowy dzierżawy postanawia odrzucić skargę. R. B. (zwany dalej skarżącym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na uchwałę Rady Miejskiej w Kluczborku z dnia 29 października 2025 r., Nr XVIII/233/25, w przedmiocie wyrażenia zgody na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umowy dzierżawy. Skarga nie została podpisana. Na skutek zarządzenia z dnia 16 grudnia 2025 r., skarżący został zobowiązany do usunięcia braków formalnych skargi przez: podpisanie skargi lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi oraz wskazanie swojego numeru PESEL. Wezwano także skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 300 złotych. W wezwaniach pouczono skarżącego, że ich niewykonanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia, spowoduje odrzucenie skargi. Wezwania w opisanym wyżej zakresie, jedną przesyłką pocztową, zostały przesłane skarżącemu na adres wskazany w skardze i pod tym adresem doręczone osobie określonej jako dorosły domownik - 30 grudnia 2025 r. (por. pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki, k-21 akt sądowych). Do dnia wydania niniejszego postanowienia nie uzupełniono braków formalnych skargi. W sprawie nie uiszczono także wpisu od skargi, co potwierdza zapisek urzędowy pracownika Oddziału Finansowo-Budżetowego tut. Sądu z dnia 9 marca 2026 r. (por. karta 41 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 413) - zwanej dalej: p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Ponadto, na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jak natomiast stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Oceniając dopuszczalność skargi wniesionej w niniejszej sprawie, wskazać należy, że nie zawierała ona podpisu oraz numeru PESEL skarżącego, choć obowiązek taki wynika z art. 57 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 46 § 1 pkt 4 i art. 46 § 2 pkt 1 lit b) p.p.s.a. Zgodnie z tymi przepisami prawa - skarga, jak każde pismo strony powinna zawierać jej podpis albo podpis jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinna zawierać numer PESEL strony skarżącej będącej osobą fizyczną. Sąd stwierdził także, że skarga nie została opłacona. Z podanych względów, skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a stanowi, że skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, jest jej odrzucenie. Skarżący został także zobowiązany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 300 zł, którego wysokość została określona stosownie do § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535). Wezwanie do uzupełnienia opisanych braków formalnych i fiskalnych skargi, zostało doręczono skarżącemu skutecznie 30 grudnia 2025 r., w trybie art. 72 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu, pismo sądowe można doręczyć dorosłemu domownikowi. Termin dla skarżącego do dokonania żądanej przez Sąd czynności upłynął 6 stycznia 2026 r. Z uwagi jednak na to, że dzień 6 stycznia 2026 r. był dniem wolnym od pracy, to stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zatem termin do usunięcia braku formalnego skargi, na podstawie art. 83 § 2 p.p.s.a. przesunął się na 7 stycznia 2026 r. W podanym terminie skarżący nie uzupełnił jednak braków formalnych i fiskalnych skargi. Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, że skargę w dniu 2 stycznia 2026 r. podpisał J. B., określający się jako ojciec skarżącego. J. B. nie dysponował właściwym upoważnieniem do działania w imieniu skarżącego R. B., ponadto brak jest podstaw do uznania, że J. B. spełnia przesłankę z art. 35 § 1 p.p.s.a, tzn. że należy do kręgu osób tam wymienionych, w szczególności że jest adwokatem lub radcą prawnym, a ponadto innym skarżącym lub uczestnikiem postępowania. Co więcej, nawet gdyby przyjąć, że skarga została podpisana przez pełnomocnika skarżącego, to i tak obarczona jest ona nadal brakami formalnymi, które nie zostały uzupełnione, tj. brakiem numeru PESEL oraz brakiem wpisu od skargi. W konsekwencji przedstawionych okoliczności sprawy Sąd uznał, że pomimo stosownego wezwania skarżącego do usunięcia braków formalnych i jej opłacenia, skarga ta nadal jest dotknięta brakami formalnymi i fiskalnym. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a., postanowił odrzucić skargę, co orzekł w sentencji postanowienia.