I SA/Op 993/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant St. referent Marta Gajowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 9 sierpnia 2024 r., nr SKO.40.1939.2024.dr w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez G. Sp. z o.o. w O. (zwaną dalej: "skarżącą" lub "Spółką") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (zwanego dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organem drugiej instancji") z dnia 9 sierpnia 2024 r., nr SKO.40.1939.2024.dr, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Opola (zwanego dalej również: "organem pierwszej instancji") z dnia 12 czerwca 2024 r., nr SO-IV.5410.4.307.2020, w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 7 września 2020 r. (data wpływu do organu 10 września 2020 r.), Spółka poinformowała Prezydenta Miasta Opola o zbyciu kilkunastu pojazdów, w tym o zbyciu w dniu 6 marca 2020 r. pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Pismem z dnia 9 grudnia 2020 r. Prezydent Miasta Opola poinformował Spółkę o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za niezawiadomienie o zbyciu ww. pojazdu w ustawowym terminie. W piśmie z dnia 17 grudnia 2020 r. Spółka przedstawiła wyjaśnienia i wniosła o odstąpienie od nałożenia kary i umorzenie postępowania. Pismem z dnia z 6 kwietnia 2023 r., powołując się na art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm.), organ pierwszej instancji zawiadomił Spółkę o uchybieniu terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu oraz wyznaczył trzydziestodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Wnioskiem z dnia 11 maja 2023 r. Spółka zwróciła się do Prezydenta Miasta Opola o przywrócenie terminu do wykonania czynności w postaci zawiadomienia o zbyciu pojazdu. W wyniku rozpoznania powyższego wniosku, postanowieniem z dnia 22 maja 2023 r., Prezydent Miasta Opola odmówił przywrócenia terminu, natomiast postanowieniem z dnia 12 grudnia 2023 r., Kolegium - po rozpatrzeniu zażalenia Spółki - utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Z kolei postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Op 312/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę Spółki na postanowienie Kolegium z dnia 12 grudnia 2023 r. Następnie, decyzją z dnia 12 czerwca 2024 r. Prezydent Miasta Opola, działając na postawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 - zwanej dalej: "k.p.a.") w związku z art. 78 ust. 2 pkt 1, art. 140mb pkt 2 oraz art. 140n ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047, z późn. zm. - zwanej dalej: "u.p.r.d." lub "ustawą"), orzekł o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 200 zł z tytułu naruszenia obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie nieprzekraczającym 30 dni - wydłużonym do 180 dni od dnia jego zbycia. W wyniku rozpatrzenia odwołania, opisaną we wstępie decyzją z dnia 9 sierpnia 2024 r. SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium opisało dotychczasowy przebieg postępowania i przytoczyło mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r., w tym jej: art. 78 ust. 2 pkt 1, art. 140mb pkt 2 oraz art. 140n ust. 1, 2a i 4. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy Kolegium przypomniało, że zbycie przez Spółkę przedmiotowego pojazdu miało miejsce w dniu 6 marca 2020 r., tj. przed ogłoszeniem stanu epidemii, wprowadzonym rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze RP stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491, z późn. zm.), poprzedzonym ustawą covidową z dnia 2 marca 2020 r. oraz przed wejściem w życie (z dniem 31 marca 2021 r.) ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568), która w art. 1 pkt 17 dodała do ustawy covidowej art. 31i stanowiący, iż w okresie od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. - do dnia 31 grudnia 2020 r.: wydłuża się do 180 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (pkt 1), a art. 140mb ustawy, o której mowa w pkt 1, stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego w pkt 1 (pkt 2). Kolegium stwierdziło, że Spółka zobligowana była zatem zgłosić Prezydentowi Miasta Opola sprzedaż pojazdu w terminie 180 dni, licząc od dnia 6 marca 2020 r., tj. do 2 września 2020 r. Natomiast zawiadomienie o zbyciu wpłynęło do organu dopiero 10 września 2020 r., a zatem okres opóźnienia, liczony od 3 września 2020 r. do 9 września 2020 r. wyniósł 7 dni. Dalej organ drugiej instancji wywodził, że treść art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy przesądza, że nałożenie kary w związku z niewypełnieniem ciążącego na stronie obowiązku, ma charakter obiektywy, niezależny od tego, czy strona ponosi winę w nieterminowym zgłoszeniu zbycia pojazdu. Sankcja ta jest niewątpliwie administracyjną karą pieniężną w rozumieniu art. 189b k.p.a., co oznacza, że w sprawach ich wymierzania zastosowanie mają także regulacje zawarte w dziale IVa k.p.a. "Administracyjne kary pieniężne". Wyjaśnił, że ustawa określa przesłanki zastosowania (art. 79 ust. 2 pkt 1) i wymiaru kary (art. 140mb pkt 2 i art. 140n ust. 4), odsyłając w zakresie nieuregulowanym do przepisów Działu III Ordynacji podatkowej. Jednak ani ustawa, ani Ordynacja podatkowa nie zawierają żadnych regulacji dotyczących możliwości odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za niedokonanie przedmiotowego zgłoszenia w przewidzianym terminie, co oznacza, że zastosowanie będzie miał art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w przypadku kumulatywnego spełnienie dwóch przesłanek: zaprzestanie naruszenia prawa oraz znikomość wagi naruszenia prawa. Kolegium uznało zawiadomienie przez skarżącą w dniu 10 września 2020 r. o sprzedaży przedmiotowego pojazdu za zaprzestanie naruszenia prawa. Rozważając natomiast kwestię oceny wagi naruszenia prawa, Kolegium podkreśliło, że wagę naruszenia normy art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy należy odnosić do celów ustanowionych przez ustawodawcę i wartości, które w danym przypadku, za pośrednictwem określonych obowiązków ustanowionych w przepisach, mają być chronione. Niewątpliwie takimi wartościami na gruncie analizowanych przepisów ustawy są: poprawa warunków legalnego obrotu gospodarczego pojazdami poprzez zapewnienie jego pewności i bezpieczeństwa, sprawność (łatwość) identyfikacji aktualnego właściciela pojazdu oraz referencyjność danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów prowadzonej przez ministra do spraw informatyzacji. Stosownie do powyższego Kolegium uznało, że Spółka, zajmująca się obrotem pojazdów, jako profesjonalny uczestnik działalności gospodarczej w tym zakresie, powinna znać obowiązki zbywcy pojazdów oraz konsekwencje ich niedopełnienia. Kolegium podzieliło stanowisko NSA, według którego wobec podmiotu profesjonalnego, prowadzącego działalność gospodarczą, popełniającego delikt administracyjny, stawia się wyższe wymagania związane z zawodowym charakterem ich działalności. Podmiot taki musi mieć bowiem świadomość obowiązków, jakie nakładają na niego przepisy prawa. W świetle powyższego, zdaniem Kolegium, opóźnienie Spółki, trudniącej się zawodowo obrotem pojazdami nie może być uznane za naruszenie znikomej wagi. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła naruszenie prawa procesowego, a to art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niedostateczne rozważenie przesłanek określonych w przedmiotowych przepisie i w konsekwencji jego niezastosowanie mimo zaistnienia przesłanek odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Mając na uwadze powyższe, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Opola o nałożeniu kary pieniężnej oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W motywach skargi zakwestionowała w całości zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia przytaczając rozwinięte argumenty do zarzutów przedstawionych w jej petitum. Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał skargę wnosząc i wywodząc jak w jej uzasadnieniu. Akcentował, że organy nie rozważyły prawidłowo znikomości naruszenia prawa w kontekście długości okresu uchybienia w dokonaniu czynności zgłoszenia zbycia pojazdu, tj. 8 dni (winno być 7 - dopisek Sądu), negatywnych skutków dla innych podmiotów z uwagi na brak odnotowania faktu zbycia w CEPiK-u, a także uzyskania z tego tytułu jakiegokolwiek zysku. Zwrócił również uwagę, że sama strona dostrzegła uchybienie i złożyła zawiadomienie o zbyciu pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy cyt. wyżej ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu - jak prawidłowo stwierdziło Kolegium - obowiązującym do dnia 31 grudnia 2023 r. Stosownie bowiem do art. 16 ustawy dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczania niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz. U. z 2023 r. poz. 1394 - zwanej dalej: ustawą nowelizującą), zmieniającej z dniem 1 stycznia 2024 r. treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, do postępowań w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 140mb ustawy zmienianej w art. 2 (tj. Prawa o ruchu drogowym), wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2024 r., stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym. W rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta Opola wszczął postępowanie zawiadomieniem z dnia 9 grudnia 2020 r. i zakończył je decyzją z dnia 12 czerwca 2024 r., od której skarżąca wniosła odwołanie, a zatem wobec braku ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy w brzmieniu sprzed ww. nowelizacji. Zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d. właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Stosownie zaś do art. 140mb pkt 2 u.p.r.d. kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. Natomiast ustalając wysokość kary pieniężnej uwzględnia się zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy (art. 140n ust. 4 u.p.r.d.). Wyjaśnienia wymaga, że termin określony w art. 78 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d. został czasowo zmieniony na podstawie art. 31i ustawy COVID-19, który został dodany przez art. 1 pkt 17 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568), z mocą obowiązującą od 31 marca 2020 r. Zgodnie z art. 31i ust. 1 ustawy COVID-19 w okresie od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw do dnia 31 grudnia 2020 r.: 1) wydłuża się do 180 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym; 2) art. 140mb ustawy, o której mowa w pkt 1, stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego w pkt 1. Wedle art. 31i ust. 2 ustawy COVID-19 przepisy ust. 1 stosuje się: 1) do pojazdu, niebędącego nowym pojazdem, sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie później niż 30 dni przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw; 2) do pojazdu zarejestrowanego nabytego lub zbytego nie później niż 30 dni przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw. Z powyższego wynika, że przepis art. 31i ustawy COVID-19 miał zastosowanie do pojazdu zarejestrowanego nabytego lub zbytego nie później niż 30 dni przed dniem wejścia w życie ww. ustawy z dnia 31 marca 2020 r., a więc najpóźniej do dnia 1 marca 2020 r. W przedmiotowej sprawie Spółka zbyła pojazd w dniu 6 marca 2020 r., zgodnie zatem z art. 31i ustawy COVID-19, zobligowana była zgłosić zbycie przedmiotowego pojazdu w terminie 180 dni, licząc od dnia 6 marca 2020 r., tj. do 2 września 2020 r. Tymczasem zawiadomienie o zbyciu wpłynęło do organu w dniu 10 września 2020 r., a zatem okres opóźnienia wyniósł 7 dni, co też zostało prawidłowo ustalone przez Kolegium. Dostrzec należy nadto, że ustawodawca ze względu na szczególne okoliczności związane z pandemią COVID-19 zabezpieczył interes stron w postępowaniu administracyjnym w ten sposób, że przewidział możliwość przywrócenia terminów, których upływ w normalnych okolicznościach powodowałby obowiązek nałożenia na stronę kary pieniężnej. Przepis art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 wprowadził szczególny tryb przywrócenia terminu w okresie trwania stanu epidemii. W przedmiotowej skarżąca złożyła skutecznie w tym zakresie wniosek, jednakże prawomocnym postanowieniem z dnia 22 maja 2023 r. Prezydent Miasta Opola odmówił przywrócenia terminu na wykonanie obowiązku zawiadomieniu organu o zbyciu pojazdu. Opisany powyżej, obligatoryjny tryb przywrócenia terminu materialnoprawnego, został zatem wyczerpany. Sąd dalej dostrzegł, że Kolegium, w rozważaniach uzasadnienia decyzji własnej, skoncentrowało się na ustaleniach i ocenie co do braku możliwości zastosowania w sprawie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Była i jest to nadal zasadnicza oś sporu. Także i to stanowisko Kolegium należy uznać za prawidłowe. Zgodnie z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, organy obu instancji trafnie uznały, że w przypadku skarżącej nie można mówić o znikomej wadze naruszenia prawa. W kontekście przesłanek odstąpienia od nałożenia kary opisanych w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w orzecznictwie NSA przyjmuje się, że nie tylko kwestia zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu z uchybieniem terminu, przy jednoczesnym wykonaniu przez nabywcę obowiązku zawiadomienia o nabyciu tego pojazdu i dokonaniu jego przerejestrowania, ma znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, lecz także chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Omawiana kara ma bowiem istotne znaczenie z punktu widzenia skutecznej implementacji unormowań unijnych w zakresie ochrony środowiska naturalnego i ochrony zdrowia. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. UE. L. z 2000 r. Nr 269, str. 34 z późn. zm. tzw. dyrektywa wrakowa), Państwa Członkowskie mają obowiązek podjąć niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji będą przekazywane uprawnionym zakładom przetwarzania. Natomiast w świetle art. 6 ust. 1 Państwa Członkowskie podejmą niezbędne środki w celu zapewnienia, że wszystkie pojazdy wycofane z eksploatacji są magazynowane (nawet czasowo) i przetwarzane zgodnie z ogólnymi wymaganiami określonymi w art. 4 dyrektywy75/442/EWG, oraz zgodnie z minimalnymi wymaganiami technicznymi przedstawionymi w załączniku I do niniejszej dyrektywy, bez naruszania krajowych regulacji dotyczących ochrony zdrowia i środowiska naturalnego. Zgodnie z pkt 1 preambuły ww. Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE omawiane przepisy mają zminimalizować szkodliwy wpływ pojazdów wycofanych z eksploatacji na środowisko naturalne, przyczyniając się tym samym do zachowania, ochrony i poprawy stanu środowiska naturalnego oraz oszczędzenia energii oraz po drugie, aby zapewnić właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz unikać zakłóceń konkurencji na obszarze Wspólnoty (...). Dodatkowo należy też mieć na uwadze, że w przypadku popełnienia deliktu administracyjnego przez podmiot profesjonalny - prowadzący działalność gospodarczą wymagania są wyższe, bo związane są z zawodowym charakterem ich działalności. Podmiot taki musi mieć świadomość obowiązków, jakie nakładają na niego przepisy prawa. Jakakolwiek niewiedza w tym zakresie stanowi okoliczność obciążającą (por. wyroki NSA: z dnia 30 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 1056/23 oraz z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 476/21). Stosownie do powyższego Sąd uznał, że organ odwoławczy, oceniając kwestię znikomości naruszenia prawidłowo uwzględnił okoliczność, że skarżąca, prowadząc działalność gospodarczą polegającą na profesjonalnym obrocie pojazdami, winna znać ciążące na niej obowiązki oraz, że zawiadomienie organu o zbyciu pojazdu obiektywnie nastąpiło po 7 dniach od upływu 180-dniowego terminu ustawowego. Biorąc pod uwagę znaczenie wymienionych powyżej wartości oraz dóbr prawnie chronionych waga naruszenia obowiązku ustanowionego w art. 78 ust. 2 pkt 1 u.p.r.d. nie mogła być oceniona jako znikoma w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w sytuacji kiedy ustawodawca nakazuje wymierzenie kary co najmniej w minimalnej wysokości ustawowego zagrożenia (tj. 200 zł). W kontekście powyżej powiedzianego Sąd za zasadne uznał więc stanowisko Kolegium, że w realiach rozpatrywanej sprawy nie zaktualizowała się pierwsza z przesłanek do zastosowania wobec skarżącej art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Reasumując stwierdzić przyjdzie, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo i doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego w stopniu niezbędnym do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Nie zostało naruszone prawo procesowe (w tym art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), bowiem analiza akt sprawy wskazuje, że zebrano kompletny materiał dowodowy, który poddano ocenie, ustalając na jego podstawie niewadliwy stan faktyczny sprawy. Wyniki poczynionych uprzednio ustaleń przedstawione zostały jasno i klarowanie w motywach zaskarżonej decyzji sporządzonej czyniąc zadość wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Uzasadnienia rozstrzygnięcia Kolegium zawiera też wskazanie faktów, które organ uznały za udowodnione. Z kolei, uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W motywach zaskarżonej decyzji Kolegium rzeczowo ustosunkowało się do zarzutów odwołania. Treść uzasadnienia poddanej kontroli Sądu decyzji pozwala prześledzić tok rozumowania organu oraz poznać przesłanki, które rzutowały na wydanie takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy dokonał prawidłowej subsumcji poczynionych ustaleń faktycznych sprawy pod zastosowane normy prawne. Jednocześnie, po rozważeniu przesłanek określonych w art. 189 § 1 pkt 1 k.p.a. trafnie uznał, że w sprawie nie było podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Reasumując stan faktyczny i prawny sprawy uzasadniał nałożenie na skarżącą kary pieniężnej przewidzianej w art. 140mb pkt 2 u.p.r.d. w wysokości 200 zł, która jest adekwatna do okoliczności sprawy i wymierzona w wysokości dolnej granicy tej kary przewidzianej przez ustawodawcę. Nadto Sąd nie dopatrzył się z urzędu innych wadliwości, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z porządku prawnego. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.