I SAB/Op 1/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Judecki po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Nysie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. W. S. (dalej: strona, skarżąca), zastąpiona przez pełnomocnika radcę prawnego M. W., wniosła skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Nysie w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Wskutek zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 3 stycznia 2025 r. Sąd wezwał pełnomocnika strony - radcę prawnego M. W. - do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do usunięcia, w terminie 7 dni, braków formalnych, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez: - złożenie do akt sprawy oryginału pełnomocnictwa procesowego lub jego wierzytelnego odpisu, obejmującego upoważnienie do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu lub przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnikowi skarżącej opisane wyżej wezwania zostały doręczone elektronicznie w dniu 8 stycznia 2025 r., co dokumentuje Urzędowe Poświadczenie Doręczenia (k. 21 akt sądowych). Jednocześnie z odpowiedzią na skargę organ przekazał pismo procesowe pełnomocnika skarżącej 2 stycznia 2025 r. w którym oświadczył on, że w imieniu skarżącej cofa skargę, gdyż skarżąca uzyskała już żądaną informacje publiczną w żądany przez nią sposób. Następnie pełnomocnik skarżącej w piśmie z 18 stycznia 2025 r. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na nieusunięcie braków formalnych i fiskalnych skargi. Ponownie wyjaśnił, że skarga odniosła już zamierzony skutek, gdyż skarżąca uzyskała już żądaną informacje publiczną w żądany przez nią sposób (za pośrednictwem ePUAP). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a." Przesłanką taką jest m.in. nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3). Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, m.in. w przypadku działania strony przez wyznaczonego pełnomocnika powinna zawierać pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa (art. 37 § 1 p.p.s.a). Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Na mocy art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, sąd odrzuca skargę w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Niezastosowanie się do wezwania sądu wystosowanego w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. prowadzi do formalnego zakończenia sprawy. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie może być skracany ani przedłużany. Strona narusza termin, gdy nie podejmuje czynności uzupełniających lub podejmuje je bezskutecznie, tzn. braki nie zostaną uzupełnione w całości lub części. W sytuacji, gdy strona nie uzupełni w tym terminie braków formalnych skargi, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przyczyny, dla których strona nie mogła wypełnić sądowego wezwania nie mają żadnego wpływu na wykonanie nałożonego rygoru. Nie ma więc znaczenia czy strona w sposób zawiniony, czy też bez swojej winy nie mogła zastosować się do wezwania (postanowienie NSA z 20 grudnia 2006 r., sygn. akt I FSK 29/06, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Odnosząc powyższą analizę do stanu niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga była obarczona brakiem formalnym; pełnomocnik skarżącej nie wykazał swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 37 § 1 p.p.s.a). Wskutek tego pełnomocnik strony został wezwany wezwanie do usunięcia tego braku. Jednocześnie wezwano pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego do skargi. Wezwania te zawierały pouczenie, że niezastosowanie się do nich w terminie 7 dni spowoduje odrzucenie skargi, odnośnie do uzupełnienia braku formalnego skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a odnośnie braku fiskalnego skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., stanowiącego, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Przesyłka sądowa, zawierająca opisane wezwania, została doręczona pełnomocnikowi elektronicznie w dniu 8 stycznia 2025 r. W konsekwencji, termin 7 dni do usunięcia braków formalnych i fiskalnych skargi upłynął wraz końcem dnia 15 stycznia 2025 r. (środa). Pełnomocnik skarżącej nie zastosował się do wezwań, a oświadczył, że wnosi o odrzucenie skargi. W takich okolicznościach faktycznych i stanie prawnym sprawy, Sąd stwierdził, że braki formalne skargi i fiskalne nie zostały usunięte, co skutkuje koniecznością odrzucenia skargi. Wyjaśnienia jednocześnie wymaga, że pełnomocnik skarżącej oświadczył, iż cofa skargę. Dokonanie takiej czynności procesowej skutkuje zwykle rozważeniem umorzenia postępowania sądowego w oparciu o art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd miał jednak na uwadze, że umorzenie postępowania jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy postępowanie sądowoadministracyjne zostało prawidłowo i skutecznie wszczęte, co oznacza, że nie istnieją jakiekolwiek przeszkody (braki formalne, brak wpisu) do merytorycznego rozpoznania skargi oraz gdy wystąpi jedna z przesłanek umorzenia postępowania, wymieniona w przepisie art. 161 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. W tej sprawie skarga dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu podlegała odrzuceniu, co również dostrzegł pełnomocnik. W takim przypadku Sąd nie rozważał przesłanek umorzenia postępowania sądowego. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.