I SAB/Op 2/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. na przewlekłość Dyrektora Izby Celnej w Opolu w prowadzeniu postępowania odwoławczego w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 10 lutego 2014 r. S. T. (dalej jako skarżąca, strona) złożyła do tut. Sądu skargę na przewlekłość Dyrektora Izby Celnej w Opolu w prowadzeniu postępowania odwoławczego w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia, jakie jej przysługiwały przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Skarga wniesiona przez skarżącą nie była bowiem poprzedzona ponagleniem, o którym mowa w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) -/dalej jako O.p./, co powoduje niedopuszczalność skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - /zwanej dalej p.p.s.a./, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść do sądu administracyjnego w przypadkach określonych w pkt 1-4a powołanego przepisu, w tym również na bezczynność lub przewlekłe postępowanie w sprawach, w których wydawane są decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., warunkiem dopuszczalności tego rodzaju skarg jest jednak wyczerpanie środków zaskarżenia, jakie służyły stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Powyższe wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy i nie jest wyliczeniem wyczerpującym. Świadczy o tym użyty przez ustawodawcę zwrot "taki jak". Oznacza to, że jeżeli w określonym przypadku przepis prawa przewiduje innego rodzaju środek zaskarżenia, który nie został wymieniony w tym przepisie, skargę można wnieść dopiero po uprzednim wykorzystaniu tego środka zaskarżenia. Środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a., aczkolwiek nie wskazanym w tym przepisie, jest "ponaglenie", o jakim mowa w art. 141 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do: 1) organu podatkowego wyższego stopnia; 2) ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej W razie uznania ponaglenia za uzasadnione, organ wyższego stopnia wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości (art. 141 § 2 O.p.). W przypadku zaś, gdy organ uznaje ponaglenie za nieuzasadnione, wówczas winien wydać postanowienie odmawiające uwzględnienia ponaglenia. Dopiero wydanie takiego postanowienia uzasadnia wniesienie do sądu administracyjnego skargi, czy to na przewlekłość postępowania, czy to na bezczynność organu podatkowego. W sprawie niniejszej w odpowiedzi na skargę organ zaznaczył, że skarżąca przed wniesieniem skargi do tut. Sądu nie złożyła ponaglenia do Ministra Finansów, wskazanego jako organ wyższego stopnia w stosunku do dyrektorów izb celnych (art. 141 § 1 pkt 2 O.p.). Nadto skarżąca nie podniosła w skardze, aby takie ponaglenie wniosła i nie wynika to z akt sprawy. W tym stanie rzeczy skargę na przewlekłość Dyrektora Izby Celnej w Opolu należało uznać za niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przy czym przez niedopuszczalność skargi rozumie się też sytuację, gdy skarga została wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia. Niewątpliwie zaś, w dacie jej złożenia, skarga ta - jako wniesiona z uchybieniem wymogu określonego w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a, - była skargą przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z powyższych przyczyn faktycznych i prawnych orzeczono jak w sentencji.