I SAB/Op 3/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie postępowania odwoławczego wskutek wniosku o sprostowanie, uzupełnienie i wykładnię wyroku z dnia 15 lutego 2012 r. postanawia: 1. oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku, 2. oddalić wniosek o sprostowanie wyroku, 3. oddalić wniosek o wykładnię wyroku. Wyrokiem z dnia 15 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę wniesioną przez K. M. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie postępowania odwoławczego Uzasadnienie tego wyroku sporządzone na wniosek strony zostało doręczone skarżącemu w dniu 5 marca 2012 r., co wynika z adnotacji i podpisu skarżącego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Doręczając odpis wyroku wraz z uzasadnieniem Sąd pouczył skarżącego o zasadach i trybie wniesienia skargi kasacyjnej, w szczególności o obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, pod rygorem jej odrzucenia. Skarżący przesyłką poleconą nadaną w dniu 12 marca 2012 r., a zatem w otwartym terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, złożył do tut. Sądu sporządzone i podpisane przez niego pismo, zatytułowane zażalenie, w którym domagał się uchylenia wyroku z dnia 15 lutego 2012 r. Pismo to, ze względu na charakter zarzutów w nim zawartych potraktowano jako skargę kasacyjną. Równocześnie kolejnym pismem, bez daty, nadanym w urzędzie pocztowym w Opolu w dniu 15.03.2012r. (data stempla nadania przesyłki poleconej) skarżący wniósł o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku sygn. akt I SAB/Op 3/11. Uzasadniając złożenie powyższych wniosków wskazał, że odniósł wrażenie, iż Sąd miał co innego na myśli, a co innego orzekł w sprawie. Jego też zdaniem uzasadnienie ustne dość odbiega od formy pisemnego uzasadnienia sprawy. Podniósł także, iż wnioskował o bezczynność organu jakim jest Prezes ZUS-u, a Sąd jego zadnieniem orzekał w innej sprawie myląc strony postępowania. W tym też względzie odwołał się do zapisów art. 156 § 1, art. 157, art. 134 § 1, art. 153 oraz art. 141 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej jako:[ p.p.s.a.] W wyniku rozpoznania powyższych wniosków o sprostowanie, uzupełnienie oraz wykładnię wyroku z dnia 15 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: 1. Wniosek o uzupełnienie wyroku, niezależnie od jego wad prawnych polegających na nie wskazaniu zakresu ewentualnego uzupełnienia, należało odrzucić jako złożony po terminie, albowiem zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może złożyć takowy wniosek w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie doręczenie wyroku nie następowało z urzędu, ale na wniosek skarżącego, 14 dniowy termin do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku, należało liczyć od dnia ogłoszenia wyroku na rozprawie w dniu 15 lutego 2012 r., w której skarżący uczestniczył osobiście. W tej sytuacji stosowny wniosek mógł być złożony do dnia 29 lutego 2012 r. , zaś wniosek skarżącego nadany w placówce pocztowej w dniu 15 marca 2012r, jako złożony po terminie należało oddalić. Jednocześnie Sąd informuje, iż na powyższe oddalenie w pkt 1 niniejszego postanowienia wniosku o uzupełnienie wyroku nie przysługuje zażalenie 2. W zakresie wniosku o sprostowanie wyroku z dnia 15 lutego 2012 r. Sąd oddalając wniosek, wziął pod uwagę fakt, że skarżący nie wskazywał na ewentualne niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki tego wyroku oraz jego uzasadnienia. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym wykładnia gramatyczna art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego..., t. 2, s. 440). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak również z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Trzeba także podkreślić, iż sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16), jednakże w tym względzie Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie takiej wady oznaczenia stron postępowania, która winna by podlegać sprostowaniu. Wbrew twierdzeniom skarżącego w ramach przedmiotowego wyroku jako stronę postępowania ujęto Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a zatem zgodnie z obecnie prezentowanym stanowiskiem skarżącego zawartym w jego wniosku o sprostowanie wyroku. 3. Oddaleniu podlegał także złożony w piśmie z dnia 15 marca 2012 r., wniosek o wykładnię wyroku z dnia 15 lutego 2012 r. Zgodnie z art. 158 p.p.s.a sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga wątpliwości co do jego treści w sytuacji, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Takich wad wyroku, objętego wnioskiem o jego wykładnię Sąd się nie dopatrzył. W postępowaniu o rozstrzygnięcie wątpliwości, na co zwracają uwagę komentatorzy, nie jest możliwe żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Nie mieści się również w ramach wykładni, o której mowa w komentowanym przepisie, żądanie przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach. W instytucji wykładni wyroku nie mieści się także polemika ze stanowiskiem sądu, zmierzająca do nowej interpretacji rozstrzygnięcia w zakresie przyjętym przez skarżącego. Takie działanie wykracza znacznie poza wykładnię wyroku sformułowaną w art. 158 p.p.s.a., a ewentualnemu zwalczaniu niekorzystnego rozstrzygnięcia sądu służą środki zaskarżenia w stosunku do samego wyroku. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w poszczególnych pkt. sentencji postanowienia.