I SAB/Op 4/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2003 r. postanawia: skargę odrzucić Skarżąca B. S. wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu, polegającą na nierozpoznaniu w terminie odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu z dnia [...] o numerze [...] w sprawie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 czerwca 2006 r. skarżąca została wezwana, pod rygorem odrzucenia skargi, do poinformowania Sądu w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi wystąpiła w trybie art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) do Ministra Finansów z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Pomimo prawidłowego doręczenia powyższego zarządzenia w dniu 29 czerwca 2006 r., na wezwanie to skarżąca nie udzieliła żądanej informacji, natomiast Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 4 lipca 2006 r. powiadomił Sąd o tym, że skarżąca przed wniesieniem skargi nie złożyła stosownego ponaglenia na niezałatwienie jej odwołania w ustawowym terminie. W tym stanie faktycznym sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przepis art. 141 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 2007 r. (Dz. U. z 2005. nr 8 poz. 60 ze zm.) Ordynacja podatkowa stanowi, że na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 (czyli wskazanym przez organ podatkowy nowym terminie załatwienia sprawy w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie właściwym) stronie przysługuje ponaglenie do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej. Zgodnie natomiast z uregulowaniem art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej: p.p.s.a.] skargę do sądu administracyjnego można wywieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Środkiem zaskarżenia w rozumieniu cytowanego przepisu jest także ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Skarżąca, mimo wezwania Sądu opatrzonego rygorem odrzucenia skargi, nie wypowiedziała się, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała drogę ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez odwoławczy organ podatkowy. Natomiast z informacji udzielonej przez organ odwoławczy wynika, że skarżąca ponaglenia nie wniosła, co prowadzi to konkluzji, iż przedmiotowa skarga wniesiona została bez wyczerpania przysługującego skarżącej środka zaskarżenia. Ponieważ stosownie do uregulowania art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w punktach od 1 do 5 tego paragrafu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne, a za taka przyczynę w rozumieniu tego przepisu należy uznać także wniesienie skargi bez wyczerpania przysługującego stronie środka zaskarżenia, skarga podlegała odrzuceniu.