I SAB/Op 7/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marta Wojciechowska Asesor sądowy Marzena Łozowska Protokolant st. sekr. sądowy Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 września 2008 r. sprawy ze skargi E. Ł. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w O. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] nr [...] określającej wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów uzyskanych z tytułu sprzedaży nieruchomości za 2000 rok postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu zapisaną pod poz. RK 0200109/001/2008. Skarżący E. Ł. powołując się na przepis art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej: [p.p.s.a.] wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w O. w załatwieniu sprawy podatkowej prowadzonej z jego udziałem w przedmiocie określenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. należnego z tytułu sprzedaży nieruchomości. W uzasadnieniu wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie sygn. akt I SA/Op 69/06 uchylił decyzję Dyrektora Izby z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] określającą wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych, a skarga kasacyjna Dyrektora Izby została przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalona wyrokiem tego Sądu z dnia 5 października 2007 r. Zarzucił, że zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Opolu do chwili wniesienia skargi nie zostały przez organ zrealizowane, że Dyrektor Izby dopiero w dniu 28 lutego 2008 r. zlecił Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów, który pismem z dnia 11 marca 2008 r. ograniczył się do wezwania strony do przedłożenia będących w jej posiadaniu dokumentów, że wyznaczony przez Dyrektora na dzień 30 kwietnia 2008 r. termin załatwienia sprawy upłynął bezskutecznie. Dodatkowo zarzucił, że wyrok WSA w Opolu z dnia 27 kwietnia 2006 r. stał się prawomocny w dniu 5 października 2007 r., stąd dalsze czynności podejmowane w tej sprawie przez Dyrektora Izby są bezprawne jako podejmowane w sprawie już osądzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w O. wniósł o jej oddalenie. Przedstawiając szczegółowo tok czynności podejmowanych przez ten organ w ramach postępowanie odwoławczego uznał zarzut bezczynności za bezzasadny wskazując, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie pełnomocnik podatnika był informowany, wskazywano nowy termin jej załatwienia oraz przyczyny takiego stanu rzeczy, które wynikały z konieczności dokładnego i wnikliwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie wyznaczonym w zaleceniach zawartych w wyroku WSA w Opolu. W związku z zarzutem bezprawnego prowadzenia dalszego postępowania wyjaśnił, że wskutek uchylenia decyzji Dyrektora Izby sprawa wróciła na etap postępowania odwoławczego, a decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w O. nadal pozostaje w obiegu prawnym. W piśmie procesowym z dnia 16 lipca 2008 r. skarżący wskazał, że Dyrektor mimo wezwania nie zwrócił mu należności pobranej w związku z uchyloną przez Sąd decyzją, lecz bezpodstawnie kontynuuje postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Jak to wyraźnie wynika z jej treści, wniesiono ją na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność danego aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia organowi grzywny. Uzasadnienie skargi nawiązujące do wyroku WSA w Opolu z dnia 27 kwietnia 2006 r. uchylającego zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. i zarzuty skargi o braku działań tego organu również pozwalają na przyjęcie, że skargę oparto na treści art. 154 § 1 p.p.s.a., aczkolwiek brak w niej wyraźnego żądania ukarania organu grzywną. Jak wynika z powołanego przepisu, przesłanką dopuszczalności skargi na nim opartej jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Niezachowanie tego wymogu przez skarżącego powoduje odrzucenie skargi, bez możliwości konwalidacji skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt p.p.s.a. (por. T. Woś [w]: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz. Wyd. LexisNexis 2005, str. 481). Pisemne wezwanie, o jakim stanowi ten przepis, musi być skierowane do właściwego organu, a jego istotą powinno być żądanie wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie właściwym organem był Dyrektor Izby jako prowadzący postępowanie odwoławcze i do niego winno być skierowane żądanie załatwienia sprawy. W przedłożonych Sądowi aktach administracyjnych brak jest tego rodzaju pisemnego wezwania Dyrektora Izby Skarbowej w O. do załatwienia sprawy, które by poprzedzało wniesienie skargi opartej na art. 154 § 1 p.p.s.a. W znajdującym się na k. 32 tych akt piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 8 stycznia 2008 r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej zawarta jest wprawdzie skarga na działalność organu podatkowego, lecz dotyczy ona działalności Pierwszego Urzędu Skarbowego w O., który zdaniem podatnika nie wykonuje wyroku WSA w Opolu i bezprawnie przetrzymuje kwoty pobrane od niego na podstawie uchylonej decyzji. Pismo to nie może być uznane za wymagane przez § 1 art. 154 p.p.s.a. pisemne wezwanie organu do załatwienia sprawy, gdyż treścią jego nie było żądanie załatwienia sprawy administracyjnej (podatkowej) toczącej się przed Dyrektorem Izby, lecz skarga na działalność podległego mu organu co do braku wykonania czynności materialnotechnicznej polegającej na zwrocie nienależnie – zdaniem skarżącego – przetrzymywanych przez ten Urząd kwot. W tych okolicznościach skarga jest niedopuszczalna, co skutkuje jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Nawet gdyby przyjąć, że pismo to stanowi wezwanie do załatwienia sprawy określone w art. 154 § 1 p.p.s.a., to wniesienie skargi nastąpiłoby po upływie terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Do wezwania, o jakim mowa w omawianym przepisie, należy bowiem stosować art. 52 § 4 p.p.s.a, a w takim przypadku termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy, skoro pismo z dnia 8 stycznia 2008 r. złożone zostało w organie w dniu 10 stycznia 2008 r. i w aktach brak jest odpowiedzi organu, termin do wniesienia skargi upłynąłby w dniu 10 marca 2008 r., a ponieważ skargę wniesiono w dniu 13 czerwca 2008 r., nastąpiło to po upływie ustawowego terminu (art. 53 § 2 p.p.s.a), co na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a skutkować by musiało jej odrzuceniem. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.