I SAB/Op 8/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy Marzena Łozowska po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2003 r. postanawia : skargę odrzucić Skarżąca B. S. wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu, polegającą na nierozpoznaniu w terminie odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kędzierzynie-Koźlu z dnia [...] o numerze [...] w sprawie określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc. Zarządzeniem z dnia 23 czerwca 2006 r. skarżąca została wezwana, pod rygorem odrzucenia skargi, do poinformowania Sądu w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi zwróciła się do Ministra Finansów z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie określonym w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Pomimo prawidłowego doręczenia powyższego zarządzenia w dniu 29 czerwca 2006 r., na wezwanie to skarżąca nie zareagowała. Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 4 lipca 2006 r. powiadomił Sąd, że skarżąca przed wniesieniem skargi ponaglenia nie wniosła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przepis art. 141 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 2007 r. (Dz. U. z 2005. nr 8 poz. 60 ze zm.) Ordynacja podatkowa stanowi, że na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 (czyli wskazanym przez organ podatkowy nowym terminie załatwienia sprawy w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie właściwym) stronie przysługuje ponaglenie do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej. Z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) [dalej: p.p.s.a.] wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Środkiem zaskarżenia w rozumieniu cytowanego przepisu jest także ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Skarżąca, mimo wezwania Sądu opatrzonego rygorem odrzucenia skargi, nie wypowiedziała się, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpała drogę ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez odwoławczy organ podatkowy. Organ ten powiadomił Sąd, że skarżąca ponaglenia nie wniosła. Prowadzi to do wniosku, że skarga została wniesiona bez wyczerpania przysługującego skarżącej środka zaskarżenia. Jak stanowi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w punktach od 1 do 5 tego paragrafu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. "Inną przyczyną" w rozumieniu tego przepisu jest także wniesienie skargi bez wyczerpania przysługującego stronie środka zaskarżenia. Wobec powyższego skarga B. S. została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.