I SAB/Op 9/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Opolskiego w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. A. B. (zwany dalej skarżącym) działający przez pełnomocnika radcę prawnego K. Z., wniósł pismem z 5 grudnia 2024 r. - za pośrednictwem Wojewody Opolskiego - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na przewlekłe prowadzenie postępowania przez ww. organ, w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy. Wraz ze skargą uiszczono 24 listopada 2024 r. wpis od skargi w wysokości 100 zł, co potwierdza wyciąg znajdujący się w aktach sprawy (por. k-24 akt sądowych). Na skutek zarządzenia z 20 stycznia 2025 r., pełnomocnik skarżącego został zobowiązany do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia, przez oznaczenie miejsca zamieszkania skarżącego, a w razie jego braku - wskazania adresu do doręczeń skarżącego. Wezwanie w tym zakresie zostało przesłane pełnomocnikowi skarżącego na adres wskazany w skardze i pod tym adresem doręczone 27 stycznia 2025 r. do rąk A. (nazwisko nieczytelne). Okoliczność tę dokumentują adnotacje na pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki (por. k-31 akt sądowych). W piśmie z 30 stycznia 2025 r. (nadanym przesyłką pocztową 30 stycznia 2025 r. - por. stempel na kopercie, k-30 akt sądowych), w odpowiedzi na wezwanie Sądu, osoba podpisana jako M. (nazwisko nieczytelne) oświadczyła, że adres zamieszkania skarżącego to ul. [...], [...] O. Kolejnym wezwaniem dokonanym na skutek zarządzenia z 13 lutego 2025 r., Sąd zobowiązał pełnomocnika skarżącego do wykazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, że osoba która dokonała czynności uzupełnienia braków formalnych skargi - w piśmie z dnia 30 stycznia 2025 r., jest umocowana do działania w imieniu skarżącego i w tym celu zobowiązano do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa zawierającego takie umocowanie, tj. pełnomocnictwa udzielonego osobie, która podpisała pismo z dnia 30 stycznia 2025 r. Wezwanie powyższe zostało doręczone skutecznie 24 lutego 2025 r., co obrazuje pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki pocztowej (por. k-36 akt sądowych). W piśmie z 27 lutego 2025 r., nadanym przesyłką pocztową 28 lutego 2025 r. (por. koperta, k-35 akt sądowych), pełnomocnik skarżącego wskazał adres jego zamieszkania, taki jak w ww. piśmie z 30 stycznia 2025 r. Pełnomocnik nie odniósł się jednak w żaden sposób do zobowiązania do przedłożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego, dla osoby, która podpisała pismo z 30 stycznia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Zgodnie natomiast z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga jako szczególne pismo procesowe powinna nie tylko czynić zadość ogólnym wymaganiom każdego pisma w postępowaniu sądowym, ale także zawierać dodatkowe elementy, do których zaliczyć należy wskazanie zaskarżonego aktu, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym określono natomiast w art. 46 i art. 47, a w myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., jeżeli pismo jest pierwszym pismem w sprawie to powinno zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń strony. Oceniając dopuszczalność skargi wniesionej w niniejszej sprawie, wskazać należy, że nie zawierała ona oznaczenia adresu skarżącego. Z podanych względów, pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Podkreślenia wymaga, że termin do uzupełnienia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym, a tym samym nie podlega ani wydłużeniu, ani też skróceniu. Uzupełnienie braków skargi po terminie jest więc równoznaczne z ich nieuzupełnieniem i skutkuje koniecznością odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia opisanego na wstępie braku formalnego skargi, doręczono skutecznie pełnomocnikowi skarżącego 27 stycznia 2025 r., na adres podany przez niego w skardze. Wobec tego, ostatnim dniem ustawowo określonego siedmiodniowego terminu przewidzianego na uzupełnienie opisanego braku formalnego skargi, był dzień 3 lutego 2025 r., który to dzień był poniedziałkiem. Pełnomocnik skarżącego uzupełnił brak formalny skargi przez wskazanie adresu zamieszkania skarżącego pismem z 27 lutego 2025 r., nadanym w formie przesyłki pocztowej 28 lutego 2025 r. A zatem wykonanie zobowiązania Sądu nastąpiło z uchybieniem wyznaczonego terminu, skutkującym odrzuceniem skargi. Ustaleń powyższych nie zmienia okoliczność, że w wyznaczonym przez Sąd terminie do dokonania żądanej czynności, nadesłano informację o miejscu zamieszkania skarżącego. Czynność ta została dokonana w piśmie z 30 stycznia 2025 r. przez osobę podpisującą się jako M. (nazwisko nieczytelne), która jednak nie została umocowana przez skarżącego do działania w jego imieniu w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika jedynie pełnomocnictwo dla radcy prawnego K. Z., który - co już wskazano wyżej - nie był autorem pisma z 30 stycznia 2025 r. Dodatkowo, wezwanie Sądu o wykazanie, że osoba która dokonała uzupełnienia braku formalnego skargi w piśmie z 30 stycznia 2025 r. i w tym celu o przedłożenie stosownego pełnomocnictwa zawierającego takie umocowanie - pozostało bez odpowiedzi. Z tych względów oznaczenie adresu zamieszkania skarżącego dokonane przedmiotowym pismem z 30 stycznia 2025 r., nie może być uznane za skuteczne, bowiem pochodzi od osoby nieuprawnionej do dokonywania czynności w imieniu skarżącego. Podkreślenia wymaga, że jedynie osoba ustanowiona pełnomocnikiem posiada zdolność do reprezentowania strony, poprzez działanie w jej imieniu i na jej rzecz. Z samej istoty przedstawicielstwa, którego formą jest pełnomocnictwo wynika, że czynności prawne materialne i procesowe dokonywane są w imieniu innej osoby i z bezpośrednim skutkiem prawnym dla niej. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela (pełnomocnika) i w zakresie jego umocowania powoduje powstanie praw lub obowiązków bezpośrednio po stronie reprezentowanego. Tym samym, wszelkie działania i zaniechania pełnomocnika w podejmowaniu określonych czynności procesowych, odnoszą skutek prawny wobec mocodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 stycznia 2014 r., II GSK 2179/13, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe okoliczności sprawy, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wobec nieuzupełnienia braku formalnego skargi w terminie, co Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji postanowienia. O zwrocie kwoty 100 zł uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi orzeczono w punkcie II sentencji postanowienia, co uzasadnia przepis art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., obligujący Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego do dnia rozpoczęcia rozprawy.