I SO/Op 1/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Gerard Czech po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy Z treści wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, złożonym przez S. T. (dalej jako wnioskodawca) na urzędowym formularzu, o którym mowa w art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., wynika, iż wniosek ten odnosi się do niekonstytucyjności ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Doprecyzowując wniosek w piśmie sporządzonym w dniu 2 marca 2017 r. wnioskodawca oświadczył, że wniosek o przyznanie prawa pomocy będzie dotyczyć skargi na część ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie jakim nakłada podatek na nieruchomość zabudowaną służącą wyłącznie zamieszkaniu domowników oraz część ustawy o podatku rolnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Wśród okoliczności, które uzasadniają odmowę przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a. jest stwierdzenie braku właściwości sądu administracyjnego w sprawie (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2005r., I OZ 184/05, niepubl.). Z przepisów art. 3 p.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrole działalności administracji publicznej. Działalność ta przejawia się w stosowaniu prawa powszechnie obowiązującego wobec określonego podmiotu w konkretnej, indywidualnej sprawie w sposób prawnie wiążący, na podstawie przepisów proceduralnego prawa administracyjnego (kontrola aktów administracyjnych wydawanych przez organy administracji publicznej). Oznacza to, że właściwości sądów administracyjnych podlega jedynie ocena prawidłowości stosowania przepisów prawa powszechnie obowiązującego (aktów normatywnych) przez administrację publiczną, nie zaś kwestionowanie zasadności obowiązywania tych przepisów, na co wskazuje wnioskodawca w złożonym piśmie. W przywołanym piśmie wnioskodawca oświadczył bowiem, że wniosek o przyznanie prawa pomocy odnosi się do zamierzonej skargi na określone przepisy ustaw o podatkach i opłatach lokalnych oraz o podatku rolnym. Zatem skarga będzie zmierzać do podważenia zasadności obowiązywania przepisów aktów normatywnych (tj. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku rolnym) uchwalonych przez ustawodawcę, co podlega zasadniczo ocenie Trybunału Konstytucyjnego. Nie dotyczy zaś aktu prawnego wydanego w indywidualnej sprawie, w której wnioskodawca jest stroną, a zatem taka nie mieści się ona w rzeczowej właściwości sądu administracyjnego i czyni ewentualną skargę bezzasadną. Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołany wyżej przepis art. 247 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.