II SA/Op 1/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. D. na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 27 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej postanawia odrzucić skargę. 1 Pismem z dnia 28 listopada 2011 r. K. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę w jej treści określoną jako "sprzeciw w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 27 lipca 2010 r., nr [...], którym zostałam zobowiązana do dołączenia operatu szacunkowego". Odpowiadając na skargę, pismem z dnia 30 grudnia 2011 r., Wojewoda Opolski wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że K. D. złożyła pismem z dnia 17 sierpnia 2010 r., zażalenie na jego postanowienie z dnia 27 lipca 2010 r., nr [...], które zostało przesłane do Ministerstwa Skarbu Państwa. Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia 9 grudnia 2010 r., nr [...] stwierdził niedopuszczalność złożonego zażalenia, wyjaśniając, że na postanowienie wydane przez organ wojewódzki na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.), zażalenie nie przysługuje. Wobec treści skargi sąd zobowiązał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie co stanowi przedmiot zaskarżenia, a mianowicie, czy jest to postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 27 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej, czy też postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia 9 grudnia 2010 r., nr [...] stwierdzające niedopuszczalność zażalenia skarżącej, czy też inny akt lub czynność, a jeśli tak to jakiego organu. Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku skargi, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca odebrała wezwanie osobiście, co potwierdza zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru w aktach sprawy, w dniu 27 marca 2012 r. Odpowiedziała na nie w terminie, pismem z dnia 29 marca 2012 r., wskazując, że skarży postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 27 lipca 2010 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie w przepisie art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. W myśl art. 3 § 2 P.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Mając zatem na względzie powyższe zważyć należy, że nie każda działalność organów administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego. Kognicji sądu administracyjnego nie podlega m.in. zaskarżone do tutejszego Sądu postanowienie Wojewody Opolskiego z dnia 27 lipca 2010 r., podjęte na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Z uwagi na brak odmiennego uregulowania w powyższej ustawie - do postanowień wydawanych w toku postępowania w sprawach dotyczących potwierdzenia prawa do rekompensaty, w tym postanowień wydawanych w trybie art. 7 ust. 1 powołanej ustawy, zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z zasadą wyrażona w art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że zażalenie przysługuje tylko w tym przypadku, kiedy z przepisów kodeksu wprost wynika, że zażalenie jest dopuszczalne. Artykuł 7 ustawy ani Kodeks postępowania administracyjnego nie przewidują zażalenia na takie postanowienia incydentalne. Zaskarżone orzeczenie nie jest nadto postanowieniem kończącym postępowanie, ani też rozstrzygającym sprawę co do istoty, Dlatego nie może ono być poddane kontroli sądowej w oparciu o art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Z tych względów skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.). ----------------------- 3