II SA/Op 102/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 25 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych postanawia: 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić skarżącemu – A. M. kwotę 118 (sto osiemnaście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego Skarżący A. M., pismem z dnia 31 stycznia 2011 r., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 25 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 3 marca 2011 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 118 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W wymaganym terminie skarżący uiścił wpis od skargi. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 marca 2011 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przedmiotowe wezwanie doręczone zostało skarżącemu w dniu18 marca 2011 r. Pismem z dnia 21 marca 2011 r. na powyższe zarządzenie wzywające do uzupełnienie braków formalnych skargi skarżący złożył zażalenie. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, z uwagi na niedopuszczalność wniesionego środka, odrzucił zażalenie na przedmiotowe zarządzenie. Na powyższe postanowienie A. M. wniósł do tut. Sądu zażalenie. Postanowieniem z dnia 23 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 15 lipca 2010 r. o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 marca 2011 r. W terminie otwartym do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie skarżący przesłał do tut. Sądu dwa pisma nazwane przez skarżącego skargą z dnia 8 października 2011 r. oraz z dnia 16 września 2011 r. zaadresowane odpowiednio do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Strasburgu oraz do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. Zarządzeniem z dnia 13 października 2011 r. z uwagi na brak skierowania w/w pism do tut. Sądu lub do NSA, Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, pozostawił wniesione przez skarżącego pisma bez nadawania im biegu w aktach sprawy. Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie uzupełnił braku formalnego wniesionej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skarga powinna spełniać wymogi przewidziane dla pism w postępowaniu sądowym (art. 46 – 48 P.p.s.a.), a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (pkt 1); oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy (pkt 2) oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (pkt 3). Ogólne warunki, którym powinno odpowiadać każde pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określone zostały w art. 46 P.p.s.a. Zgodnie z § 1 pkt 4 tego przepisu, pismo winno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do art. 47 § 1 P.p.s.a w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a, wymóg ten dotyczy również skargi co oznacza, że skarga powinna być podpisana przez uprawnioną osobę. Odnotować dodatkowo przyjdzie, iż na tle wymogów formalnych, jakie winien spełniać podpis na dokumentach, w orzecznictwie utrwalony został pogląd, że umieszczenie podpisu pod treścią pisma oznacza po pierwsze, że pismo zostało zakończone (etymologicznie: "pod pismem"), a po drugie - że oświadczenie umieszczone ponad podpisem pochodzi od podpisanej osoby. Z tego względu podpis powinien w swoim brzmieniu wskazywać tę właśnie osobę, a co najmniej - w powiązaniu z innymi okolicznościami - pozwalać na jej identyfikację. Elementami podpisu mogą być imię i nazwisko albo samo nazwisko w formie czytelnej albo skróconej, stanowiącej "godło" podpisu, w formie zazwyczaj używanej, gdy podpisujący składa podpis na dokumentach. Podpis warunkuje, że żądanie pochodzi od osoby określonej jako wnosząca podanie, zatem musi stanowić wytwór pisania; mówiąc inaczej - podpisem jest wyłącznie znak napisany, przy czym immanentną cechą podpisu jest własnoręczność. Cecha ta umożliwia funkcję identyfikacyjną, gdyż tylko własnoręczny podpis, który zawiera w sobie osobiste cechy charakteru pisma podpisującego (ukształtowanie liter, ich łączenie itp.), pozwala na stwierdzenie - za pomocą graficznej ekspertyzy pisma - że jest on autentyczny (por. uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28 kwietnia 1973 r., sygn. akt III CZP 78/72 – opubl. OSN 1973 r., nr 12, poz. 207 oraz z dnia 30 grudnia 1993 r., sygn. akt III CZP 146/93 – opubl. OSN 1994 r., nr 5, poz. 94). Analogiczne stanowisko zaprezentowano również w doktrynie, wskazując, że podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Podpis musi zawierać w charakterze pisma ściśle osobiste cechy podpisującego, co pozwala na identyfikację tej osoby, a w efekcie stwierdzenie, czy podpis jest autentyczny (por. F. Rosengarten: "Podpis i jego znaczenie w prawie cywilnym", opubl. "Palestra" 1973 r., nr 1, s. 11 – 12). Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje wezwaniem skarżącego przez sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie. W razie natomiast ich nieuzupełnienia, bądź uzupełnienia po upływie wyznaczonego terminu, Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie spełniała wymogu formalnego określonego w art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a., gdyż wraz z uwidocznionym na niej podpisem strony stanowi kserokopię jej oryginału. Powyższy brak skutkował wezwaniem skarżącej, w trybie art. 49 §1 P.p.s.a., do jego uzupełnienia. W niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, doręczone zostały skarżącemu skutecznie w dniu 18 marca 2011 r., co skarżący potwierdził składając podpis na potwierdzeniu odbioru przesyłki. Zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi rozpoczął zatem bieg w dniu 19 marca 2011 r. i upływał z dniem 25 marca 2011 r. Pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach niewykonania obowiązku wynikającego z wezwania, skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie i nie dokonał czynności złożenia podpisu na egzemplarzu kserokopii złożonej skargi, ani też nie nadesłał do tut. Sądu egzemplarza skargi, który zawierałby jego własnoręczny podpis, a nie podpis skopiowany. Sąd zauważa nadto, iż zażalenie skarżącego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 15 marca 2011 r. wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało postanowieniem z dnia 15 lipca 2010 r. prawomocnie odrzucone, z uwagi na jego niedopuszczalność. Również złożone zażalenie na powyższe orzeczenie, w wyniku wydania postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 23 września 2011 r., wobec braku jego skutecznego zaskarżenia, zostało prawomocnie odrzucone. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.