II SA/Op 103/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 5 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. P. J., reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata J. S., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia z dnia 5 stycznia 20012 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie oleskim z dnia 18 listopada 2011 r., nr [...], nakazującą skarżącemu likwidację otworów okiennych w zachodniej ścianie szczytowej budynku mieszkalnego przy ul. [...] nr [...] w [...]. W odrębnym piśmie procesowym z dnia 22 lutego 2012 r., wniesionym za pośrednictwem organu, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Uzasadniając wniosek wskazał, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje po jego stronie obowiązek zamurowania otworów okiennych, a zatem wykonania czynności nieodwracalnych, powodując skutki trudne do odwrócenia, a wręcz nieodwracalne, co w konsekwencji będzie skutkowało wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody. W odpowiedzi na skargę Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, wnosząc o oddalenie skargi, wypowiedział się również w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i ocenił tenże wniosek jako niezasługujący na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą, wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanego ostatnio uregulowania wynika, że przewidziana w nim instytucja ma za cel tymczasowe ukształtowanie stosunków. W szczególności, tymczasowa ochrona, mająca na celu zapobieżenie powstaniu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, następuje do czasu rozpoznania skargi przez sąd. Postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż ma jedynie charakter wpadkowy, a jego byt prawny kończy się z chwilą wydania wyroku. Przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., polegające na możliwości wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie w wyniku uwzględnienia skargi dojdzie do jego wzruszenia. W przedmiotowej sprawie, dotyczącej nakazu zamurowania trzech okien w ścianie szczytowej budynku, istota problemu sprowadza się zatem do oceny, czy wykonanie obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją może narazić skarżącego na znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyby okazało się, że nie było podstaw do wydania takiej decyzji. W ocenie Sądu, na gruncie rozpoznawanej sprawy stwierdzić przyjdzie, że o ile zamurowanie okien z całą pewnością nie wiąże się z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to jednak - z uwagi na znaczne koszty wykonania tego rodzaju robót - wykonanie decyzji przed rozpoznaniem skargi łączy się z niebezpieczeństwem powstania po stronie skarżącego realnej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. W razie bezzasadności nakazu określonego w zaskarżonej decyzji może bowiem powstać kwestia przywrócenia do stanu poprzedniego, co niewątpliwie będzie wiązało się z koniecznością poniesienia przez skarżącego znacznych nakładów finansowych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.