II SA/Op 107/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Z. na czynność Starosty Opolskiego z dnia 13 grudnia 2011r., nr [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia odrzucić skargę. Pismem, które do organu wpłynęło w dniu 12 grudnia 2011r., G. Z. wystąpił do Starosty Opolskiego z żądaniem zwrotu nadpłaty opłaty, pobranej w 2005r. za wydanie karty pojazdu dla samochodu [...], o numerze rejestracyjnym [...]. W odpowiedzi na powyższe, Starosta Opolski pismem z dnia 13 grudnia 2011r., nr [...], ustosunkowując się do żądania G. Z. stwierdził, że opłata w kwocie 500 zł za kartę pojazdu dla samochodu o numerze rejestracyjnym [...], została pobrana na podstawie obowiązującego w dacie wydania karty rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Jednocześnie wyjaśnił, że w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. orzeczono, iż przepis § 1 ust. 1 w/w rozporządzenia traci moc z dniem 1 maja 2006r., czyli ze skutkiem na przyszłość. Na tej podstawie, odmówił zwrotu nadpłaty opłaty za wydaną kartę pojazdu. Jednocześnie też organ pouczył wnioskodawcę o tym, że w przypadku niezadowolenia ze sposobu załatwienia sprawy, przysługuje mu skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wskazał przy tym, że skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu. Powyższe pismo doręczono G. Z. w dniu 5 stycznia 2012r. Następnie pismem, które do organu wpłynęło w dniu 3 lutego 2012r. i przekazane zostało przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, G. Z. wniósł skargę na odmowę zwrotu nadpłaty z tytułu opłacenia karty pojazdu podnosząc, że pobranie opłaty nastąpiło z naruszeniem art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP oraz art. 77 ust. 4 pkt i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, co orzekł Trybunał Konstytucyjny. W odpowiedzi na skargę Starosta Opolski wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że skierowano skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przedwcześnie, bez wyczerpania środków zaskarżenia w postaci wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Niezależnie od powyższego organ podniósł, że opłata została ustalona zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Podniósł, że wskazane przepisy były przepisami obowiązującymi, a pobranie opłaty ustalonej przez ustawodawcę nastąpiło w ich wykonaniu. Ponadto, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt U 6/04, w którym uznał § 1 ust. 1 przywołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury za niezgodny z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP oraz art. 77 ust. 4 pkt i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, odroczył utratę mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu do dnia 1 maja 2006r. Zdaniem organu, wskazany wyrok Trybunału określa w odniesieniu do stanu normatywnego skutki na przyszłość i nie może być podstawą do kwestionowania wcześniej zapadłych rozstrzygnięć, a zatem żądanie przez skarżącego zwrotu uiszczonej opłaty jest bezzasadne. Organ przywołał na tę okoliczność paremię: lex retro non agit tj. zasadę niedziałania prawa wstecz. Wyjaśnił, że skoro nie można przypisać odpowiedzialności Skarbowi Państwa w tej materii, to tym bardziej nie można takiej odpowiedzialności przypisać Powiatowi, który pobrał opłatę na podstawie obowiązującego prawa. Zaakcentował, że gdyby w tym czasie zaniechał pobierania opłat w wysokości określonej wskazanym wyżej rozporządzeniem z 2003r., naraziłby się na zarzut i odpowiedzialność z tytułu naruszenia dyscypliny finansów publicznych. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 marca 2012r. skarżący wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi przez wykazanie, że przed wniesieniem skargi wyczerpał tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Sąd pouczył, że niezastosowanie się do treści wezwania w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania, spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 30 marca 2012r. Odpowiadając na żądanie Sądu pismem z dnia 6 kwietnia 2012r., skarżący załączył jednocześnie do akt sprawy wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie zwrotu nadpłaconej opłaty za kartę pojazdu, datowane na dzień 6 kwietnia 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności wskazać należy, że odmowa zwrotu opłaty za kartę pojazdu odnosi się do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisów prawa, zatem stanowi ona czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że na taką czynność przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., skargę do sądu można jednak wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść do sądu administracyjnego dopiero po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności wniesienia do sądu administracyjnego skargi na odmowę zwrotu żądanej opłaty, wyrażoną w piśmie Starosty Opolskiego z dnia 13 grudnia 2011r., nr [...], było zatem uprzednie wystąpienie przez skarżącego do organu w terminie czternastu dni z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Odnotować przyjdzie, iż o konieczności wyczerpania trybu z art. 52 § 3 P.p.s.a. skarżący został przez organ pouczony w piśmie załatwiającym odmownie żądanie zwrotu opłaty. Wnosząc skargę skarżący nie wykazał jednak, aby dopełnił tego obowiązku, w zakresie wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Dokonanie tej czynności nie znajduje również potwierdzenia w aktach administracyjnych, a także w odpowiedzi organu na skargę. Nie wynika także z samej skargi i w przedstawionym tam przez stronę skarżącą stanie faktycznym sprawy. Wprawdzie odpowiadając na wezwanie Sądu do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 31 stycznia 2012r., skarżący dołączył do akt sprawy pismo zaadresowane do organu, z którego treści wynika żądanie usunięcia naruszenia prawa, jednakże pismo to datowane jest na dzień 6 kwietnia 2012r. Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że skarżący nie dokonał wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do Sądu, lecz dopiero na skutek wezwania Sądu do usunięcia jej braków formalnych. Dokonanie wezwania organu po wniesieniu skargi do Sądu, nie wyczerpuje natomiast przesłanek warunkujących skuteczne wniesienie skargi na zasadzie art. 52 § 3 P.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, skoro wniesienie skargi w niniejszej sprawie nie zostało poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa stwierdzić należało, że nie została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi, o której mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. Z tego też względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu skargi. Na mocy powołanego przepisu Sąd odrzuca skargę w przypadku, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5 P.p.s.a.