II SA/Op 108/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Sędzia WSA - Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2004r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: odrzucić skargę. Skarżąca K. G. w dniu 4 lutego 2004 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję w przedmiocie świadczeń z pomocy społecznej. Skarga ta została przekazana według właściwości miejscowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Wezwana do uzupełnienia skargi K. G., w piśmie z dnia 19 lutego 2004r. wskazała, że skarga dotyczy pięciu decyzji Ośrodka Pomocy Społecznej w G., w tym decyzji nr [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., wskazało, że zaskarżona przez K. G. decyzja z dnia [...] nr [...] została wydana przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w G. w sprawie odmowy przyznania G. P. świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego. Jest to decyzja pierwszej instancji, ponadto dotyczy innej osoby, zatem K. G. nie może być stroną postępowania w tej sprawie. Pozostałe cztery zaskarżone przez K. G. decyzje są przedmiotem odrębnych postępowań przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z treścią art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Paragraf drugi cytowanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia nakazuje rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Należy odnotować, że taki sam wymóg obowiązywał w dacie wydania zaskarżonej decyzji pierwszej instancji z mocy obowiązującego wówczas przepisu art. 34 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sadzie Administracyjnym. Obowiązek wyczerpania przed wniesieniem skargi do Sądu środków odwoławczych wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. W rozpatrywanej sprawie K. G. zaskarżyła do Sądu decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w G., czyli organu pierwszej instancji, od której to decyzji służyło odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. (organu drugiej instancji). Odwołanie od tej decyzji mogła wnieść osoba, której interesu prawnego bezpośrednio dotyczyła, to jest G. P. lub inna osoba, za jej zgodą, na mocy art. 44 ustawy o pomocy społecznej. Skoro zatem nie wyczerpano w sprawie przysługującego środka zaskarżenia, to należało przyjąć, iż na wskazaną w skardze decyzję nie służy skarga do Sądu administracyjnego i zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga wniesiona w takich okolicznościach podlegała odrzuceniu, jako niedopuszczalna.