II SA/Op 111/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2012 r na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. i M. R. na czynność materialno-techniczną Starosty Opolskiego z dnia 22 listopada 2012 r., nr [...] dotyczącej samochodu [...] nr rej. [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącym solidarnie kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. M. K. i M. R. w piśmie z dnia 14 listopada 2011 r., wystąpili do Starosty Opolskiego z żądaniem zwrotu nadpłaty w kwocie 425 zł za wydanie karty pojazdu dla sprowadzonego z zagranicy samochodu marki [...] nr rej. [...], którego są współwłaścicielami. Pismem z dnia 22 listopada 2011 r., nr [...], Starosta Opolski odmówił zwrotu żądnej kwoty. Powyższe pismo zostało przez organ przesłane każdemu z wnioskodawców na adres wskazany we wniosku i pod tym adresem doręczone w dniu 29 listopada 2011 r. M. R., będącej babcią M. K., za pisemnym pokwitowaniem na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Pismem z dnia 8 grudnia 2012 r., złożonym w Kancelarii Starostwa Powiatowego w Opolu w dniu 14 grudnia 2012 r., co wynika z daty prezentaty oraz wyjaśnień organu, M. K. i M. R. wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego czynnością wyrażoną w piśmie z dnia 22 listopada 2011 r., nr [...]. W odpowiedzi na to wezwanie, Starosta Opolski w piśmie z dnia 16 grudnia 2011 r., odebranym osobiście przez M. K. w dniu 27 grudnia 2011 r., co wynika z adnotacji sporządzonej na kopii pisma, podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia 22 listopada 2011 r. Następnie, w dniu 24 stycznia 2012 r. M. K. i M. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu za pośrednictwem organu skargę na pismo Starosty Opolskiego z dnia 22 listopada 2011 r., uiszczając jednocześnie wpis od skargi w kwocie 100 zł. W odpowiedzi na skargę Starosta Opolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, że w pierwszej kolejności sąd administracyjny bada dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia określonych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w pkt 1-5 tego przepisu. Na gruncie rozpoznawanej sprawy zauważyć przyjdzie, że przedmiotem skargi jest pismo Starosty Opolskiego, stanowiące odpowiedź na skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r. (sygn. akt I OPS 3/07, opubl. ONSAiwsa 2008 nr 2, poz. 21), tego rodzaju sprawa jest sprawą administracyjną załatwianą przez organ w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W myśl tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Dopuszczalność wniesienia skargi sądowoadministracyjnej na konkretny akt nie przesądza jednak automatycznie o możliwości jej merytorycznego rozpoznania przez Sąd. W odniesieniu do czynności określonych w art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a. warunkiem skuteczności wniesienia skargi jest uprzednie wezwanie organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z art. 52 § 3 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt. 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Z przepisu tego wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego jest warunkiem prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności, czyli podstawową przesłanką dopuszczalności skargi. W tym miejscu dodać należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w powyższym przepisie, jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, stanowiącym surogat środka odwoławczego, którego zastosowanie jest niezbędne do uruchomienia sądowej kontroli w tych przypadkach, gdy prawo nie przewiduje zwykłych środków odwoławczych, stąd 14-dniowy termin do wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa jest terminem prawa procesowego (por. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1199/10, opubl. System Informacji Prawnej Lex nr 663558 oraz wyrok 7 sędziów NSA z dnia 14 marca 2011 r., sygn. akt I FPS 5/10, Lex nr 736952). Wyczerpanie tak określonego trybu stanowi zatem przesłankę dopuszczalności skargi. W niniejszej sprawie skarżący złożyli wprawdzie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną czynnością Starosty Opolskiego z dnia 22 listopada 2011 r., nr [...], jednak nie uczynili tego z zachowaniem terminu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a. Z lektury akt wynika bowiem, że powyższe pismo organu doręczone zostało obojgu skarżącym w dniu 29 listopada 2011 r. i doręczenie to było skuteczne, co pozwala przyjąć, że w tym dniu skarżący powzięli wiadomość o odmowie dokonania zwrotu nadpłaconej opłaty za kartę pojazdu. W tych okolicznościach, przewidziany w art. 52 § 3 P.p.s.a. 14-dniowy termin do wniesienia środka zaskarżenia, w postaci wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa wywołanego jego czynnością z dnia 22 listopada 2011 r., rozpoczął bieg w dniu 30 listopada 2011 r. i upłynął z dniem 13 grudnia 2011 r. (wtorek). Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżący wnieśli natomiast w dniu 14 grudnia 2011 r., poprzez złożenie pisma w siedzibie organu, czyli jeden dzień po upływie ustawowego terminu. Należy zatem stwierdzić, że skarżący uchybili terminowi do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przy czym w aktach sprawy brak jest wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wezwania. Z kolei stwierdzenie uchybienia terminu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a. pozwala uznać, że przed wniesieniem skargi nie został wyczerpany tryb przewidziany w tym przepisie, co przesądza o braku dopuszczalności skargi i stanowi przesłankę jej odrzucenia, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W tych warunkach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Orzeczenie w punkcie 2, o zwrocie skarżącym kwoty uiszczonej tytułem wpisu od skargi, uzasadnia przepis art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.