II SA/Op 111/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 31 grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: zawiesić postępowanie. A Spółka z o.o. z siedzibą w [...], działając przez pełnomocnika radcę prawnego D. S., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 31 grudnia 2014 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania bez wymaganego pozwolenia gier na automacie poza kasynem. W skardze zawarty został wniosek o zawieszenie postępowania sądowego oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej zwanej: "P.p.s.a.", wskazano na postanowienia sądów administracyjnych, w których zwrócono się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zgodność przepisów ustawy o grach hazardowych (m.in. art. 89) z Konstytucją RP. Stąd w ocenie strony skarżącej, wniosek o zawieszenie postępowania w sytuacji, gdy podstawą prawną skarżonej decyzji stanowi właśnie przywołany art. 89 ustawy o grach hazardowych, jest zasadny. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Opolu wniósł o jej oddalenie. Poinformował też, że wniosek o zawieszenie postępowania w oparciu o przepis art. 125 § 1 pkt 1 oraz wniosek na zasadzie art. 61 § 2 pkt 1 lub art. 61 § 3 P.p.s.a. o wstrzymanie wykonania decyzji, będącej przedmiotem skargi, nie były przez organ rozpatrywane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne należało zawiesić. Sąd postanowił o zawieszeniu postępowania sądowego w sprawie, mając na uwadze art. 125 § 1 pkt 1 przywołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej zwanej: "P.p.s.a.", przewidujący fakultatywne zawieszenie postępowania z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania, w tym m.in. przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie na tej podstawie następuje w przypadku wystąpienia zagadnienia wstępnego, przez które należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (vide wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05 - wszystkie powołane w treści postanowienia orzeczenia są dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Warunkiem skorzystania z tej podstawy prawnej, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte. Analizując celowość zawieszenia postępowania, sąd winien wziąć pod uwagę wystąpienie w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (art. 145 § 1 pkt 7 i art. 145a K.p.a. i art. 240 § 1 pkt 7, 8 i 11 Ordynacji podatkowej, jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego - art. 272 P.p.s.a.), na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym, już toczącym się postępowaniu (komentarz M. Niezgódki-Medek do art. 125 P.p.s.a., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX). Możliwość zainicjowania tego rodzaju nadzwyczajnego postępowania nie może być jednak traktowana jako samoistna negatywna przesłanka fakultatywnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Względy ekonomii procesowej, sprawiedliwości, spójności systemu prawnego oraz jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją RP lub aktami wyższego rzędu, aktu normatywnego, który stanowi postawę do wydania zaskarżonego orzeczenia. W niniejszej sprawie, której przedmiotem jest wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry na automatach, Sąd wziął pod uwagę, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r., w sprawie sygn. akt II GSK 686/13, na podstawie art. 193 Konstytucji RP przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne treści: "czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Sprawa zarejestrowana została w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. P 4/14. W dniu 11 marca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok w sprawie P 4/14, w którym orzekł, że "art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540, z 2010 r. Nr 127, poz. 857, z 2011 r. Nr 106, poz. 622 i Nr 134, poz. 779, z 2013 r. poz. 1036 oraz z 2014 r. poz. 768 i 1717) są zgodne z: a) art. 2 i 7 w zw. z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji"; ponadto Trybunał na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym postanowił umorzyć postępowanie w pozostałym zakresie. Do chwili obecnej nie zostało jednakże sporządzone uzasadnienie powyższego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, którego treść będzie miała wpływ na niniejszą sprawę. Ponadto, w ocenie Sądu wpływ na rozstrzygnięcie będzie miało także orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zostanie wydane w sprawie, w której Sąd ten wystąpił do Trybunału z pytaniem prawnym (sygn. akt II GSK 686/13). W uzasadnieniu postanowienia z dnia 15 stycznia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził bowiem, że jeżeli Trybunał Konstytucyjny nie podzieli zarzutów postawionych w tym pytaniu, czyli nie stwierdzi niekonstytucyjności wskazanych przepisów, Sąd ten stanie przed koniecznością dokonania samodzielnej oceny skutku prawnego braku notyfikacji art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, które mogłyby doprowadzić do uznania, że pomimo niedopełnienia obowiązku notyfikacji, nie ma podstaw do odmowy stosowania tych przepisów. Zatem, w sprawie tej Naczelny Sąd Administracyjny przesądzi kwestię dotyczącą stosowania przepisów ustawy o grach hazardowych, które nie zostały notyfikowane. Mając na celu względy spójności systemu prawnego oraz jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego, które same w sobie stanowią jedną z gwarancji praworządnego państwa prawa, Sąd uznał za celowe zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie. Podnieść warto, że pogląd taki wyraziły także inne sądy administracyjne (por. postanowienie z dnia postanowienie z dnia 31 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 170/15; postanowienie z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 11/15; postanowienie z dnia 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Go 137/15 – dostępne na stronie internetowej: www.nsa.gov.pl). Z powyższych względów, działając na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.