II SA/Op 112/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 14 stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku usunięcia z nieruchomości zgromadzonych odpadów oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A Sp. z o.o. w [...] (zwaną dalej: skarżącą, Spółką) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 14 stycznia 2020 r., nr [...], wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.), oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438, z późn. zm., zwanej dalej jako u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Burmistrza Głuchołaz z 5 sierpnia 2019 r., nr [...], nakładające na Spółkę grzywnę w celu przymuszenia. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym: Decyzją z 23 maja 2017 r., nr [...], Burmistrz Głuchołaz zobowiązał A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - użytkownika wieczystego nieruchomości położonej w [...], oznaczonych w ewidencji gruntów, jako działki nr a i nr b - do usunięcia zgromadzonych tam odpadów o kodach 17 01 01, 17 01 02, 17 05 04, 17 03 02 i 20 03 01 - w terminie do 30 września 2017 r., wskazując jednocześnie, że wykonanie decyzji nastąpi poprzez zawarcie umowy na usunięcie odpadów i ich transport do miejsca składowania lub odzysku odpadów z przedsiębiorcą, posiadającym wymagane prawem zezwolenie w tym zakresie. Z uwagi na niewykonanie przez skarżącą przedmiotowego obowiązku Burmistrz Głuchołaz, będący w niniejszej sprawie wierzycielem i organem egzekucyjnym, 23 lipca 2018 r. wystosował upomnienie nr [...], w którym wezwał Spółkę do wykonania obowiązku usunięcia odpadów w terminie 7 dni od daty jego otrzymania. Pouczył jednocześnie, że niewykonanie obowiązku spowoduje skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Pomimo upływu wyznaczonego terminu obowiązek nałożony na Spółkę nie został wykonany. W konsekwencji Burmistrz Głuchołaz 16 sierpnia 2018 r., wystawił tytuł wykonawczy nr [...], doręczony Spółce 23 sierpnia 2018 r. i na jego podstawie - postanowieniem z 16 sierpnia 2018 r., nr [...] - nałożył na zobowiązaną Spółkę grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 50.000 zł oraz wezwał do jej uiszczenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia, informując jednocześnie, że w przypadku jej nieuiszczenia w terminie, zostanie przymusowo ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, a także wezwał do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z 16 sierpnia 2018 r., nr [...], w terminie do 28 września 2018 r. oraz orzekł, że z chwilą doręczenia postanowienia po stronie zobowiązanego powstaje obowiązek uiszczenia opłaty za jego wydanie w kwocie 68 zł. Na skutek zażalenia Spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu postanowieniem z 10 października 2018 r., nr [...], uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, postanowieniem z 5 sierpnia 2019 r., nr [...], działający z upoważnienia Burmistrza Głuchołaz, Naczelnik Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska, na podstawie art. 119 § 1 w związku z art. 3 § 1 u.p.e.a., ponownie nałożył na Spółkę grzywnę w wysokości 50.000 zł oraz wezwał do jej uiszczenia na wskazany rachunek bankowy w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia, informując jednocześnie, że w przypadku jej nieuiszczenia zostanie przymusowo ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych (pkt 1 postanowienia), a także wezwał Spółkę do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z 16 sierpnia 2018 r., nr [...], w terminie do dnia 26 sierpnia 2019 r., oraz poinformował, że w przypadku niewykonania obowiązku w terminie nakładane będą grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze (pkt 2 postanowienia). Argumentując swoje stanowisko, po przedstawieniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, organ pierwszej instancji wyjaśnił, w jego ocenie zastosowanie grzywny w celu przymuszenia jest uzasadnione, ponieważ Spółka, mimo kilkakrotnych wezwań nie wykonuje nałożonego na nią obowiązku usunięcia odpadów z działek nr a i nr b położonych w [...]. Orzeczona grzywna jest sankcją mniej dolegliwą niż środek dyscyplinujący w postaci wykonania zastępczego, którego koszt mieści się w przedziale od 500 tyś. zł do 1 mln zł. Organ wyjaśnił jednocześnie, że kwota grzywny w celu przymuszenia w wysokości 50.000 zł, nie jest karą tylko formą nacisku mającego na celu zdyscyplinowanie zobowiązanej do wykonania nałożonego obowiązku. Na potwierdzenie zasadności swojego stanowiska Burmistrz Głuchołaz przywołał orzecznictwo sądowoadministracyjne. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, podniosła zarzut naruszenia art. 119 § 1 u.p.e.a. wobec wydania postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia pomimo braku pozytywnych przesłanek dla jego wydania, art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a, poprzez wskazanie niemożliwego do realizacji terminu na wykonanie obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym oraz zastosowania wobec niej zbyt dolegliwego środka egzekucji administracyjnej. Na podstawie powyższych zarzutów Spółka domagała się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia oraz wstrzymanie jego wykonania do czasu rozpoznania wniesionego środka zaskarżenia. Uzasadniając swoje stanowisko Spółka podniosła, że organ nie uwzględnił istotnej dla rozstrzygnięcia okoliczności, tj. częściowego wykonania zobowiązania wskazanego w decyzji Burmistrza Głuchołaz z 23 maja 2017 r., akcentując, że zwróciła się do Marszałka Województwa Opolskiego wnioskiem z 10 kwietnia 2019 r. o wydanie zezwolenia na odzysk odpadów (z rekultywacją). Spółka podała, że wskazany w kwestionowanym postanowieniu termin wykonania obowiązku (do dnia 26 sierpnia 2019 r.) był niewykonalny, gdyż zostało ono doręczone pełnomocnikowi 23 sierpnia 2019 r. - w piątek. W końcowej części zażalenia wskazała, że zastosowany środek egzekucyjny jest zbyt uciążliwy, z uwagi na trudności finansowe Spółki. W ramach postępowania wyjaśniającego Kolegium, przeprowadziło uzupełniające postępowanie dowodowe, mające na celu ustalenie, czy postępowanie przed Marszałkiem Województwa Opolskiego ma związek przyczynowo-skutkowy z nałożonym na Spółkę obowiązkiem usunięcia odpadów, a jeżeli tak to, w jaki sposób się zakończyło. O wyjaśnienie powyższej kwestii Kolegium zwróciło się do skarżącej Spółki w piśmie z 4 października 2019 r. oraz Marszałka Województwa Opolskiego w piśmie z 29 października 2019 r. W odpowiedzi skarżąca Spółka w piśmie z 16 października 2019 r. wyjaśniła, że postępowanie w przedmiocie odzysku odpadów "posiada aktualnie stan zawisłości", tzn. nie zakończyło się decyzją merytoryczną. Z kolei Marszałek Województwa Opolskiego w piśmie z 5 listopada 2019 r., nr [...], poinformował, że oba wnioski Spółki o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów z 27 grudnia 2017 r. i 25 lutego 2019 r. pozostawiono bez rozpoznania (odpowiednio) pismami z 23 lutego 2018 r. i 18 kwietnia 2019 r., z powodu nieuzupełnienia braków formalnych wniosku. Kolegium zwróciło się również do Burmistrza Głuchołaz o przeprowadzenie oględzin działek nr a i nr b na okoliczność aktualnego ustalenia, czy obowiązek określony w pkt 2 zaskarżonego postanowienia został wykonany. Na wniosek Spółki organ pierwszej instancji przełożył termin oględzin z 27 listopada 2019 r. na 20 grudnia 2019 r. Z przedłożonego protokołu z 20 grudnia 2019 r. wynika, że odpady z ww. działek nie zostały usunięte. W tak ustalonym stanie faktycznym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, postanowieniem z 14 stycznia 2020 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. i art. 118 u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia Spółki, uchyliło w całości zaskarżone postanowienie (pkt I postanowienia), i orzekło co do istotny sprawy (pkt II postanowienia) w ten sposób, że nałożyło na Spółkę grzywnę w wysokości 50.000 zł (ppkt 1), wzywając do uiszczenia ww. kwoty na wskazany rachunek bankowy w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia (ppkt 2), pouczając, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych (ppkt 3). Nadto organ wezwał Spółkę do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z 16 sierpnia 2018 r., nr [...], w terminie trzech miesięcy wskazując, że w razie niewykonania obowiązku w tym terminie, nakładane będą grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze (ppkt 4). W uzasadnieniu, po zrelacjonowaniu przebiegu postępowania, organ zacytował przepisy art. 119 § 1 i § 2, art. 120 § 1, art. 121 § 1- 3, art. 122 § 1 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 122 § 2 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. oraz wskazał, że w przypadku tytułu wykonawczego przysługuje prawo do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zaś od postanowienia o nałożeniu grzywny służy zażalenie. Dodał, że przedmiotem zarzutów mogą być okoliczności enumeratywnie wyliczone w art. 33 u.p.e.a., zaś w zażaleniu można powoływać okoliczności nie wymienione w tym przepisie, a zatem jedynie te, które nie mogą stanowić przedmiotu zarzutów. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy Kolegium podkreśliło, iż od doręczenia Spółce decyzji zobowiązującej do usunięcia odpadów upłynęło ponad 2,5 roku. Przez tak długi okres Spółka nie podjęła żadnych działań zmierzających do wykonania nałożonego obowiązku. Zdaniem Kolegium, wnioski kierowane do Marszałka Województwa Opolskiego z 27 grudnia 2017 r. i z 25 lutego 2019 r. o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów, które organ ten pozostawił bez rozpoznania z powodu ich nieuzupełnienia w żądanym zakresie, nie mogły stanowić o częściowym wykonaniu obowiązku nałożonego na skarżącą. Kolegium podkreśliło, że decyzją z 23 maja 2017 r., Burmistrz Głuchołaz nałożył na Spółkę obowiązek usunięcia odpadów z działki nr a i nr b, poprzez zawarcie umowy na usunięcie odpadów i ich transport do miejsca składowania lub odzysku odpadów z przedsiębiorcą posiadającym wymagane prawem zezwolenie w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania. Zatem, nawet gdyby postępowanie toczące się przed Marszałkiem Województwa Opolskiego zakończyło się uzyskaniem wnioskowanego zezwolenia, to obowiązek usunięcia odpadów określony w decyzji z 23 maja 2017 r. nie mógłby zostać uznany za wykonany. Kolegium zauważyło również, że w piśmie z 10 kwietnia 2019 r., uzupełniającym wniosek skierowany do Marszałka Województwa Opolskiego, Spółka wymieniła kody odpadów "przeznaczonych do przetwarzania", wśród których znalazły się tylko dwa objęte decyzją z 23 maja 2017 r., tj. 17 01 01 i 17 01 02, z kolei wniosek z 25 lutego 2019 r. o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów odnosi się wyłącznie do działki nr b. Reasumując Kolegium stwierdziło, że skoro przez okres ponad 2,5 roku Spółka nie wywiązała się z nałożonego obowiązku, ograniczając się do działań o charakterze de facto pozornym, polegającym na składaniu niekompletnych wniosków (obejmujących nadto wyłącznie działkę nr b i tylko część odpadów objętych decyzją Burmistrza Głuchołaz z 23 maja 2017 r.), do Marszałka Województwa, co skutkować musiało pozostawieniem podań bez rozpoznania, to należało orzec grzywnę w celu przymuszenia w wysokości maksymalnej - 50.000 zł. Kolegium podkreśliło jednocześnie, iż ta forma dolegliwości finansowej ma na celu skłonienie zobowiązanego do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, natomiast nie jest ona karą. Dodało, że orzeczona kwota jest zdecydowanie niższa niż koszty usunięcia zastępczego, wynoszące od 500 tyś zł do 1 mln zł, jednakże - wobec uporczywego uchylania się od nałożonego obowiązku - musi być na tyle dolegliwa, by Spółka ostatecznie usunęła odpady z działek nr a i nr b, nie dopuszczając do nałożenia kolejnych grzywien. Kolegium wyjaśniło też, iż rozstrzygnęło sprawę co do istoty, mimo tego, że zawiadomienie o terminie oględzin działek nr a i nr b na dzień 20 grudnia 2019 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 17 grudnia 2019 r., a więc bez zachowania 7- dniowego terminu, o którym mowa w art. 79 § 1 k.p.a. Nieprawidłowość ta, zdaniem Kolegium, wobec bezspornej okoliczności, że obowiązek usunięcia odpadów nie został wykonany, nie ma żadnego wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Odnośnie do zarzutu zastosowania zbyt dolegliwego środka, Kolegium wyjaśniło, że wobec charakteru grzywny w celu przymuszenia, jako środka mającego skutecznie skłonić zobowiązanego, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się, organ egzekucyjny nie ma podstaw do miarkowania jej wysokości, biorąc pod uwagę bieżące trudności finansowe. Jednocześnie Kolegium podzieliło zarzut Spółki dotyczący nierealnego terminu wykonania obowiązku wskazanego w orzeczeniu z 5 sierpnia 2019 r., określając nowy termin usunięcia odpadów w ciągu trzech miesięcy, licząc od dnia doręczenia Spółce postanowienia. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżąca, działając przez ustanowionego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie następujących przepisów: 1) art. 122 § 1 u.p.e.a. poprzez nałożenie grzywny w celu przymuszenia bez jednoczesnego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego mimo, że taki obowiązek statuuje powołany przepis w punkcie 1), co stanowi podstawę do uchylenia postanowienia w całości w oparciu o art. 145 §1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a.; 2) art. 122 § 1 u.p.e.a. poprzez doręczenie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia pełnomocnikowi skarżącej, a nie samej skarżącej, mimo że wzmiankowany przepis stanowi o konieczności doręczenia tego postanowienia zobowiązanemu, zaś biorąc pod uwagę charakter tego obowiązku, nie ulega wątpliwości, że orzeczenie w tym przedmiocie winno zostać doręczone bezpośrednio zobowiązanemu, co stanowi podstawę do uchylenia postanowienia w całości w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a.; 3) art. 79 §1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez pozbawienie skarżącej możliwości uczestnictwa w oględzinach przedmiotowej nieruchomości, a tym samym naruszenie przez organ drugiej instancji prawa skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu wywołanym wniesionym zażaleniem, co stanowi podstawę do uchylenia postanowienia w całości w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1) lit. b) p.p.s.a.; 4) art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. poprzez błędną wykładnię tego przepisu, polegająca na przyjęciu, iż grzywna nałożona w celu przymuszenia może stanowić odrębną karę o charakterze administracyjnym, a jednocześnie w takiej sytuacji nie stanowi zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego - w rozumieniu powołanego przepisu, co stanowi podstawę do uchylenia postanowienia w całości w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. Na podstawie powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania bądź uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu i zmianę tego postanowienia w następstwie uwzględnienia skargi i zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 61 ust. 2 pkt 1 p.p.s.a. skarżąca wniosła również o wstrzymanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wykonania zaskarżonego postanowienia a w przypadku nieuwzględnienia przez Kolegium powyższego wniosku o wydanie w tym zakresie orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., Spółka złożyła wniosek o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z protokołu rozprawy z 20 grudnia 2019 r. oraz pism W. B. z 23 września 2019 r. oraz 20 listopada 2019 r., na okoliczność kolizji procesowej pełnomocnika skarżącej oraz co najmniej częściowego usunięcia odpadów. Uzasadniając swoje stanowisko Spółka podniosła, że z uwagi na wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia z 5 sierpnia 2019 r., doręczenie tytułu wykonawczego dokonane pełnomocnikowi, nie może zostać uznane za skuteczne. Dlatego Kolegium jako organ egzekucyjny orzekając co do istoty sprawy, zobligowane było doręczyć Spółce tytuł wykonawczy, gdyż charakter tej czynności wymaga jej osobistego działania, zgodnie z art. 32 k.p.a. w zw. z art. 18 oraz art. 122 § 1 pkt 1 u.p.e.a. W dalszej kolejności, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 79 § 1 k.p.a., Spółka podniosła, że organ uniemożliwiając jej udział w oględzinach naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Przytaczając poglądy doktryny i stanowisko orzecznicze wywodziła, że naruszenie art. 79 § 1 k.p.a. może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jeśli w zaskarżonej decyzji organ orzekający uzasadnił negatywne dla skarżącej rozstrzygnięcie m.in. ustaleniami dokonanymi podczas przeprowadzonych oględzin. Dla zaistniałego naruszenia prawa nie ma żadnego znaczenia okoliczność umożliwienia skarżącej zapoznania się z protokołem oględzin, skoro ustawowy obowiązek organu administracji w zapewnieniu stronom czynnego udziału w postępowaniu, w tym umożliwienie wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodu, nie może być sprowadzony jedynie do umożliwienia stronie zapoznania się z efektem dokonanych czynności dowodowych. W dalszej kolejności Spółka nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że odpady nie zostały usunięte. Konsekwentnie podnosiła fakt częściowego wykonania obowiązku. Dodała, że organ odwoławczy ustalił, iż część odpadów, co do których wydano ostateczne decyzje pokrywa się z wnioskiem skarżącej złożonym do Marszałka Województwa Opolskiego. Zatem, nie ulega wątpliwości, że podjęła określone działania ukierunkowane na realizację wzmiankowanych decyzji, co w konsekwencji może prowadzić do realizacji nałożonych obowiązków w przeważającej części. Wobec powyższego skarżąca uznała, że zastosowanie grzywny w celu przymuszenia do podjęcia działań było postąpieniem zbytecznym i niedopuszczalnym, bowiem stanowiło karę pre se, i nie było środkiem dyscyplinującym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, podtrzymało stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej Spółki stwierdziło, że w postanowieniu odniosło się do okoliczności związanych z zasadnością i celowością zastosowanej grzywny w celu przymuszenia, a także do zarzutów podniesionych w zażaleniu. Podkreśliło, że zaskarżone postanowienie zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne oraz argumenty związane z okolicznościami mającymi wpływ na wysokość grzywny. Wyjaśniło również, że wyrażone w art. 7 § 2 i § 3 u.p.e.a. zasady racjonalnego działania oraz niezbędności wskazują na obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. Jeżeli ocena ta mieści się w granicach racjonalnego działania, to nie można organowi zarzucić, że naruszył granice uznania administracyjnego. Postanowieniem z 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt II SA/Op 112/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, z uwagi na brak wykazania przez skarżącą Spółkę przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm., zwanej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, to zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na tej właśnie podstawie, w trybie uproszczonym, została rozpoznana skarga wniesiona w niniejszej sprawie. Przedmiotem oceny Sądu było bowiem postanowienie, wydane w postępowaniu egzekucyjnym. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności wykazała natomiast, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Przedstawienie przyczyn, które legły u podstaw takiej oceny Sądu poprzedzić należy wskazaniem, że przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 14 stycznia 2020 r., mocą którego organ ten uchylił w całości postanowienie Burmistrza Głuchołaz z dnia 5 sierpnia 2019 r. i orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, że nałożył na skarżącą Spółkę grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 50.000 zł zobowiązując do jej uiszczenia w terminie 14 dni od daty otrzymania postanowienia, pouczając, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wyznaczając nowy - 3 miesięczny termin wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z 16 sierpnia 2018 r., nr [...]. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że nałożona na skarżącą Spółkę grzywna w celu przymuszenia stanowi konsekwencję niewykonania ciążącego na Spółce obowiązku usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, tj. z działek o numerze a i b, położonych w [...], nałożonego decyzją Burmistrza Głuchołaz z dnia 23 maja 2017 r., nr [...]. Decyzja ta jest ostateczna i nie została uchylona bądź zmieniona, zatem pozostaje w obrocie prawnym. Materialnoprawną podstawę wydania poddanych sądowej kontroli rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314, z późn. zm.), zwanej nadal u.p.e.a., dotyczącym egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Zgodnie z art. 7 § 2 tej ustawy, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym organ może zastosować następujące środki: grzywnę w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń, a także przymus bezpośredni (art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.a.). W będącym przedmiotem rozpoznawanej sprawy postępowaniu dotyczącym usunięcia odpadów z terenu działek skarżącej możliwe było zastosowanie jedynie dwóch środków egzekucyjnych, tj. grzywny w celu przymuszenia i wykonania zastępczego. W kontekście powyższego należy podkreślić, że z regulacji prawnej zawartej w art. 7 § 2 u.p.e.a. nie wynika, że w sytuacji gdy organ egzekucyjny w sprawie dotyczącej wykonania tzw. obowiązku zastępowalnego ma do wyboru grzywnę w celu przymuszenia lub wykonanie zastępcze, powinien wybrać grzywnę w celu przymuszenia. Rozważając możliwość zastosowania grzywny w celu przymuszenia lub wykonania zastępczego należy uwzględnić przesłanki stosowania tych środków ustanowione w przepisach ustawy egzekucyjnej. W takiej sytuacji obowiązkiem organu egzekucyjnego jest rozważenie, zastosowanie którego z tych środków jest właściwe przy realizacji obowiązku usunięcia odpadów z nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 705/14; wszystkie cytowane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA). Stosownie do art. 127 u.p.e.a. wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. Z kolei zgodnie z art. 119 § 1 i 2 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Z przepisów powyższych nie wynika zatem pierwszeństwo stosowania grzywny w celu przymuszenia. Przy rozważaniu relacji jaka między tymi środkami egzekucyjnymi występuje należy uwzględnić treść art. 122 § 2 ustawy, który określając elementy postanowienia o nałożeniu grzywny co prawda nie stanowi o kolejności stosowania grzywny w celu przymuszenia i wykonania zastępczego, może jednak stanowić normę systemową pozwalającą na odczytanie wzajemnych relacji przepisów art. 119 oraz art. 127, a także zakresu obowiązywania w procesie egzekwowania obowiązku zastępowalnego zasad ogólnych sformułowanych w art. 7 § 2 ustawy egzekucyjnej. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1387/10, CBOSA). W myśl art. 122 § 2 u.p.e.a., postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej wysokości, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Powyższe regulacje wskazują na to, że przy egzekucji dotyczącej omawianego obowiązku zasadniczo w pierwszej kolejności należy stosować grzywnę w celu przymuszenia. Odwrotna sytuacja, w której w pierwszej kolejności zastosowanie znajdzie wykonanie zastępcze (skutkiem czego wykluczone będzie zastosowanie grzywny w celu przymuszenia) powinna mieć miejsce wyjątkowo, np. kiedy to grzywna w celu przymuszenia z jakichś oczywistych względów nie może doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2315/10, CBOSA). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nadto należy wskazać, że spośród przewidzianych ustawą środków egzekucyjnych należy stosować ten, który w możliwie najmniejszym stopniu będzie ingerował w prawa i wolności zobowiązanego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 179/11, CBOSA). Niewątpliwie takim środkiem jest właśnie grzywna w celu przymuszenia. Należy bowiem zwrócić uwagę, że jak wynika z treści art. 125 § 1 i art. 126 ustawy egzekucyjnej, to od zobowiązanego zależy, czy wykona nałożony obowiązek, a w konsekwencji, czy poniesie koszty wymierzonej grzywny. Przywołane powyżej przepisy wskazują bowiem, że w sytuacji wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Taka sytuacja, zwolnienia ze zobowiązania finansowego, którym niewątpliwie jest uiszczenie grzywny, nie zaistnieje w sytuacji zarządzenia w stosunku do dłużnika wykonania zastępczego, co już samo przez się wskazuje, że ten środek egzekucyjny wiązałby się ze znacznie większą dolegliwością dla skarżącej. Nie może ujść uwadze, że wykonanie zastępcze polega na wykonaniu nałożonego obowiązku przez inną osobę, na zlecenie organu egzekucyjnego i na koszt zobowiązanego. Skarżąca zostałby zatem obciążona kosztami wynagrodzenia wykonawcy wyłonionego w drodze przetargu. Koszt ten z pewnością byłby większy niż dobrowolne, samodzielnie wykonanie obowiązku. Z tych względów wybór środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia należało uznać za wybór środka mniej uciążliwego, a stąd wybór ten spełnia wymogi określone w art. 7 § 2 ustawy. Wobec powyższego, w dalszej kolejności należy wyjaśnić, że jak wynika z art. 122 § 1 i 2 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny, który doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 i postanowienie o nałożeniu grzywny. Postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Zdaniem Sądu, kontrolowane postanowienie o nałożeniu grzywny zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 122 § 2 u.p.e.a., albowiem zawiera ono wezwanie do uiszczenia grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem o konsekwencjach jej niezapłacenia, a także wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z pouczeniem o dalszych konsekwencjach jego niewykonania. Odnosząc się z kolei do wysokości wymierzonej grzywny w niniejszej sprawie należy wskazać, że zgodnie z art. 121 § 2 i 3 u.p.e.a., z zastrzeżeniem § 5 niemającym zastosowania w sprawie, każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50.000 zł. Grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 50.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 200. 000 zł. W tym kontekście należy wyjaśnić, że ustawodawca wprowadził tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia, pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Nie jest to uznanie dowolne, ponieważ organ ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia nie może przekroczyć granic wyznaczonych przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a w szczególności zasady racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.a.) i zasady niezbędności (art. 7 § 3 u.p.e.a.). Wynika z nich obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. W kontekście powyższego Sąd zauważa, że wysokość grzywny w niniejszej sprawie wymierzona została w wysokości 50.000 zł, a zatem w maksymalnej kwocie. W ocenie Sądu, organ odwoławczy działając w ramach uznania administracyjnego wywiązał się z obowiązku należytego wyjaśnienia i uzasadnienia takiej, a nie innej wysokości grzywny, stosując się do wyrażonych w art. 7 § 1 i 2 u.p.e.a. zasad praworządności (stosowania środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie) i celowości (stosowania środków egzekucyjnych prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku). Zauważyć bowiem trzeba, że przez okres ponad 2,5 roku Spółka nie wywiązała się z nałożonego obowiązku usunięcia odpadów z działek nr a i nr b położonych w [...], jedynie składała niekompletne wnioski do Marszałka Województwa Opolskiego, co skutkowało pozostawieniem jej podań bez rozpoznania. Zgodzić się przyjdzie, że wobec uporczywego uchylania się od nałożonego obowiązku, kara grzywny musiała być na tyle dolegliwa, by Spółka ostatecznie usunęła odpady z działek nr a i nr b, nie dopuszczając do nałożenia kolejnych grzywien. W świetle tych okoliczności sprawy, organ prawidłowo dokonał wyboru tego środka i należycie umotywował swoje stanowisko co do jego zastosowania i wysokości wymierzonej grzywny, wypełniając wymóg z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać trzeba, że będąca podstawą egzekwowanego obowiązku decyzja Burmistrza Głuchołaz z 23 maja 2017 r. precyzyjnie określała sposób, w jaki Spółka powinna usunąć odpady z działki nr a i b, czyli poprzez zawarcie umowy na usunięcie odpadów i ich transport do miejsca składowania lub odzysku z przedsiębiorcą posiadającym wymagane prawem zezwolenie w zakresie odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, zakreślając jednocześnie termin do wykonania tego obowiązku, tj.: do 30 września 2017 r. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie wykonała tego obowiązku w terminie i w sposób określony w ww. rozstrzygnięciu Burmistrza Głuchołaz. Jak bowiem wykazały przeprowadzone w dniu 20 grudnia 2019 r. oględziny należącej do Spółki nieruchomości na działkach nr a i b, nadal składowane są odpady, a Spółka nie podjęła działań mających na celu ich usunięcie. Bezsporna w sprawie pozostaje też okoliczność, że złożone przez skarżącą do Marszałka Województwa Opolskiego w dniu 27 grudnia 2017 r. i 25 lutego 2019 r. wnioski rekultywacyjne zostały pozostawione bez rozpatrzenia, z uwagi na brak ich uzupełnienia przez Spółkę w wyznaczonym terminie. Abstrahując nawet od samej skuteczności złożonego przez Spółkę wniosku rekultywacyjnego, jego złożenie nastąpiło już po zakreślonym Spółce terminie wykonania. Tym samym, ponieważ zarówno w dacie wymagalności nałożonego obowiązku, jak też w terminie późniejszym (co wykazały oględziny przeprowadzone 20 grudnia 2019 r., czyli prawie 2 lata od terminu wyznaczonego na ich wykonanie), nie został wykonany - uruchomienie i kontynuowanie postępowania egzekucyjnego w takich okolicznościach należało uznać za prawidłowe. Podkreślenia również wymaga, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków. Stąd, organy egzekucyjne były zobligowane do podjęcia przewidzianych w ustawie środków w celu doprowadzenia do wykonania przez Spółkę nałożonego decyzją ostateczną obowiązku i nie mogły bezczynnie czekać na uzyskanie przez nią stosownych aktów administracyjnych, na podstawie których możliwe stanie się zastępcze wykonanie tego obowiązku. Chcąc bowiem zrealizować obowiązek usunięcia odpadów w inny sposób, skarżąca powinna podjąć stosowne działania na tyle wcześnie, by móc wykonać ten obowiązek jeszcze w terminie zakreślonym w ostatecznej decyzji Burmistrza Głuchołaz z 23 maja 2017 r. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje więc argumentacja skargi, że Spółka ponowiła wniosek rekultywacyjny i postępowanie posiada obecnie status zawisłości przez Marszałkiem Województwa Opolskiego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego i nałożenia zbyt wygórowanej grzywny, Sąd w pełni podziela argumentację organu odwoławczego, że wobec charakteru grzywny w celu przymuszenia, jako środka mającego skutecznie skłonić zobowiązanego, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się, organ egzekucyjny nie ma podstaw do miarkowania jej wysokości, biorąc pod uwagę bieżące trudności finansowe. Kolegium podkreśliło, iż nałożona zaskarżonym postanowieniem grzywna, wbrew twierdzeniu skarżącej, nie jest kolejną (łącznie w wysokości 100.000 zł), po grzywnie orzeczonej w postanowieniu Burmistrza Głuchołaz z 16 sierpnia 2018 r., ponieważ rozstrzygnięcie to zostało uchylone ostatecznym (nie zaskarżonym do Sądu) postanowieniem Kolegium z 10 października 2018 r. Akt administracyjny wyeliminowany z obrotu prawnego nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Ponadto orzeczona kwota jest zdecydowanie niższa niż koszty usunięcia zastępczego, które jak podnosił organ mogłyby wynieść od 500 tys. zł do 1 mln zł. Dodać również wypada, iż zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, można by rozważać w zakresie oceny możliwości zastosowania innego środka egzekucyjnego z ogółu środków egzekucyjnych. Wśród katalogu potencjalnych środków egzekucyjnych dotyczących wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym (tu: usunięcie odpadów), które mogłyby w tej sprawie mieć zastosowanie, grzywna w celu przymuszenia, nie może być uznana za środek zbyt uciążliwy w rozumieniu art. 7 § 2 u.p.e.a., albowiem alternatywę stanowi środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego (art. 1a pkt 12 lit. b u.p.e.a.), zatem zastosowanie wpierw grzywny w celu przymuszenia odpowiada zasadzie wyboru najłagodniejszego środka egzekucyjnego. W analizowanej sprawie głównym celem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia było skłonienie zobowiązanej do samodzielnego wykonania obowiązku, co z pewnością jest mniej dolegliwe finansowo, aniżeli skorzystanie z kolejnego środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego. Ponadto podkreślić również trzeba, że w razie wykonania obowiązku nieuiszczona grzywna podlega umorzeniu (art. 125 § 1 u.p.e.a.), a jeżeli wcześniej uiszczono ją albo ściągnięto w trybie przymusowym, wówczas zobowiązana może domagać się jej zwrotu w oparciu o art. 126 u.p.e.a. Odnośnie do zarzutu dotyczącego konieczności ponownego doręczenia skarżącej tytułu wykonawczego, Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym obowiązek jednoczesnego doręczenia postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia i odpisu tytułu wykonawczego dotyczy wyłącznie sytuacji, kiedy tytuł ten nie był wcześniej zobowiązanemu doręczony. W sytuacji bowiem doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego wcześniej, organ nie ma obowiązku doręczania go ponownie, a nawet dokonanie takiego doręczenia (ponownego) należałoby uznać za niecelowe a wręcz nieprawidłowe, gdyż zobowiązany bez prawnego uzasadnienia były w posiadaniu dwu identycznych tytułów wykonawczych dotyczących tego samego postępowania egzekucyjnego, co nie wpłynęłoby korzystnie na przejrzystość postępowania (por. wyroki WSA w Krakowie z 28 września 2010, sygn. akt II SA/Kr 780/10, z 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1084/10 i 27 listopada 2014 r., sygn. akt 1013/14 oraz wyrok NSA z 28 października 2015 r., sygn. akt II OSK 2518/15). Z akt sprawy wynika bezspornie, że Burmistrz Głuchołaz doręczył Spółce odpis tytułu wykonawczego z 23 sierpnia 2018 r., nr [...], a ponadto dołączył odpis tego tytułu do postanowienia z 5 sierpnia 2019 r. nr [...]. Wobec powyższego, Kolegium nie miało zatem obowiązku dołączania odpisu tytułu wykonawczego do postanowienia z 14 stycznia 2020 r. W zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 122 § 1 u.p.e.a. poprzez doręczenie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia pełnomocnikowi skarżącej, z pominięciem skarżącej, Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 32 k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest stanowisko, że jeżeli udzielający pełnomocnictwa nie ograniczył pełnomocnika w jakikolwiek sposób, lecz upoważnił go do działania w swoim imieniu w pewnej sprawie lub szerzej - w pewnej kategorii spraw - to pełnomocnik może imieniem mocodawcy wykonywać wszystkie czynności w toczącym się postępowaniu, z wyjątkiem tych, które wymagają osobistego działania mocodawcy. Z pełnomocnictwa znajdującego się w aktach sprawy nie wynika, by Spółka wprowadziła ograniczenia do reprezentowania jej przez radcę prawnego S. D. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, to w myśl art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., pisma doręcza się pełnomocnikowi. Wobec braku odrębnych uregulowań w przepisach u.p.e.a. odnośnie doręczeń, po myśli art. 18 u.p.e.a. zastosowanie znajdują odpowiednio przepisy k.p.a. Organ egzekucyjny jest zobowiązany doręczyć bezpośrednio zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego w sytuacji, o której mowa w art. 32 u.p.e.a. (tj. gdy nie został wcześniej doręczony), taka zaś sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Ponadto, wbrew twierdzeniu skarżącej, adresatem obowiązku nałożonego zaskarżonym postanowieniem, nie jest pełnomocnik, któremu doręczono zaskarżone postanowienie, lecz Spółka, która została wskazana wprost w sentencji tego postanowienia. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 79 § 1 k.p.a. W zaskarżonym postanowieniu Kolegium odniosło się do faktu zawiadomienia skarżącej o wyznaczeniu przez Burmistrza Głuchołaz oględzin działek nr a i nr b na dzień 20 grudnia 2019 r. bez zachowania 7-dniowego terminu. Jednocześnie podkreśliło, że uchybienie w tym zakresie nie miało żadnego wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zauważyć trzeba, iż skarżąca nigdy nie kwestionowała niewątpliwej okoliczności, potwierdzonej załączonymi do protokołu z oględzin zdjęciami, że na działkach nr a i b w dalszym ciągu są odpady, do usunięcia których Spółka została zobowiązana, decyzją Burmistrza Głuchołaz z 23 maja 2017 r. Argument "częściowego wykonania obowiązku", przywołany w skardze, polega, zdaniem Spółki na wystąpieniu do Marszałka Województwa Opolskiego o wydanie zezwolenia na rekultywację dz. nr b. Kwestia, jak słusznie zauważył Kolegium, podnoszona również w zażaleniu na postanowienie z 14 stycznia 2020 r. była przedmiotem weryfikacji w toku postępowania toczącego się Kolegium i została szczegółowo wyjaśniona. Z ustaleń Kolegium wynika, że dwa postępowania, zawisłe przed Marszałkiem Województwa Opolskiego na wniosek Spółki, dotyczyły odpadów o dwóch kodach, spośród pięciu wymienionych w decyzji Burmistrza Głuchołaz z 23 maja 2017 r. oraz dz. nr b. Spółka nie uzupełniała wniosków o wydanie zezwolenia na rekultywację, co skutkowało pozostawieniem ich bez rozpoznania. Twierdzenie zatem o częściowym wykonaniu obowiązku, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Reasumując, zdaniem Sądu, podejmując w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia i ustalając jej wysokość organ uwzględnił okoliczności faktyczne wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego i dokonał ich prawidłowej oceny, która znalazła wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wysokość grzywny nie została ustalona w sposób dowolny i nie doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazane zostały motywy ustalenia grzywny w wysokości 50.000 zł, które w ocenie Sądu, są wystarczające do stwierdzenia, że grzywna ustalona została prawidłowo i jest adekwatna do wagi oraz rozmiaru obowiązków objętych egzekucją, a także okresu bierności w ich realizacji. W konsekwencji, zasadnym było również wyznaczenie skarżącej Spółce nowego terminu do usunięcia odpadów zgromadzonych na działce nr a i b. Podkreślić jeszcze raz wypada, iż w razie wykonania obowiązku nieuiszczona grzywna podlega umorzeniu, a jeżeli wcześniej uiszczono ją albo ściągnięto w trybie przymusowym, wówczas zobowiązana może domagać się jej zwrotu w oparciu o art. 126 u.p.e.a. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.