II SA/Op 12/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi U. J. i J. J. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 12 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 12 listopada 2012 r., Nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej K.p.a.), oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo Budowlane (Dz. U z 2010 r., Nr 243 poz. 1623 z późn. zm. – zwanej dalej Prawem budowlanym), którą organ utrzymał w mocy decyzję Starosty Strzeleckiego z dnia 19 lipca 2012 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą E. H. pozwolenia na budowę budynku garażu w [...] na działce oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków nr B.. Zaskarżoną decyzję podjęto na podstawie następującego stanu faktycznego: Pismem z dnia 11 maja 2012 r. (złożonym do organu w dniu 15 maja 2012 r.) E. H. wniosła o wydanie pozwolenia na budowę budynku garażu jednostanowiskowego dla samochodu osobowego w [...] na działce nr B.. Do przedmiotowego wniosku inwestorka załączyła cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Zawiadomieniem z dnia 31 maja 2012 r., Starosta Strzelec Opolskich poinformował J. i U. J., K. i E. M., jako strony postępowania, o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W związku z otrzymanym zawiadomieniem, pismem z dnia 24 maja 2012 r., które wpłynęło do organu 25 maja 2012 r., J. J. i U. J., właściciele sąsiedniej działki nr A., poinformowali organ, iż zamierzeniem inwestorki nie jest jedynie rozbiórka budynku gospodarczego oddalonego od ich działki około 1,5 m, ale rozbudowa i powiększenie obiektu, m.in. przez wydłużenie do rozmiarów 9 m. Argumentowali, iż powyższe działania spowodowałoby ograniczenie słońca na prawie całej granicy ich południowej działki, ponieważ na długości 15 m istnieje już jednopiętrowy budynek inwestorki oddalony o 3 m od ich granicy działki, dlatego kategorycznie nie zgadzają się na jego rozbudowę. Postanowieniem z dnia 31 maja 2012 r., Starosta Strzelecki nałożył na inwestorkę obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego poprzez dołączenie do niego danych dotyczących zacienienia istniejącej zabudowy sąsiedniej [(zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 75 poz. 690 ze zm. – zwanym dalej rozporządzeniem), w nawiązaniu do § 8 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462)], w terminie do 15 czerwca 2012 r. Pismem z dnia 24 maja 2012 r., (wpłynęło do urzędu 5 czerwca 2012 r.) J. J. zwrócił się do organu z prośbą o niewydawanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Wskazał, iż wydanie pozwolenia zgodnie z treścią wniosku byłoby krzywdzące i niesprawiedliwe dla wszystkich przyszłych właścicieli ich domu. Jednocześnie, podkreślając małe rozmiary swojej działki (4,6a), powtórzył argumenty dotyczące zacienienia tej działki, przedstawione przez niego we wcześniej kierowanym do organu piśmie. W związku z nałożonym, postanowieniem z dnia 31 maja 2012 r., obowiązkiemE. H. przy piśmie z dnia 6 czerwca 2012 r. dostarczyła do Starostwa Powiatowego w [...] dwie analizy zacienienia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich projektowanym budynkiem garażu na 21 marca - dzień równonocy wiosennej oraz na 21 września - dzień równonocy jesiennej, z których wynika, że warunek § 60 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia został spełniony, bowiem czas nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi wynosi więcej niż 3 godziny w godzinach 7-17. Dodatkowo inwestorka, w piśmie z dnia 6 czerwca 2012 r., powołując się na zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta [...] dotyczącego terenu w rejonie [...], uzasadniła lokalizację projektowanego garażu, odnotowując, że lokalizacja garażu w innym miejscu niż zaprojektowano w projekcie budowlanym spowodowałoby zwiększenie powierzchni utwardzonej, co spowodowałoby, że wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej byłby na poziomie mniejszym niż określają to zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia 22 czerwca 2012 r. Starosta Strzelecki zawiadomił wszystkie strony postępowania, o możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami w sprawie w terminie 7 dni. Z możliwości tej skorzystałaE. H., jak również J. J., który złożył swoje uwagi do protokołu z 27 czerwca 2012 r. Zastrzeżenia uczestnika postępowania dotyczyły zbyt małej odległości projektowanego budynku garażowego od okien jego pokoi znajdujących się na parterze i piętrze, jak też do wyjścia na balkon i taras. W związku z powyższymi uwagami organ I instancji, pismem z dnia 28 czerwca 2012 r. zwrócił się do inwestorki z prośbą o przedłożenie opinii projektanta dotyczącej odległości projektowanego budynku garażowego w stosunku do istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr A., w odniesieniu do obowiązujących przepisów pożarowych. W dniu 5 lipca 2012 r. do organu I instancji wpłynęła opinia projektanta, do której dołączona została opinia pożarowa dotycząca lokalizacji garażu dla samochodu osobowego, sporządzona przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. Z opinii tej wynika, że zaprojektowany garaż nie stwarza zagrożenia pożarowego oraz nie utrudnia zabudowy w przyszłości działki sąsiedniej. Decyzją z dnia 19 lipca 2012 r. Starosta Strzelecki udzielił E. H. pozwolenia na rozbudowę budynku garażowego na działce nr B. przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że zamierzenie budowlane jest zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz że spełnia warunki zapisane w § 12 ust. 3 pkt. 4 oraz § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Uznał, że spełnienie wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego obligowało organ do udzielenia wnioskodawczyni pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołali się U. J. i J. J. - współwłaściciele nieruchomości sąsiadującej z budynkiem garażowym, wnosząc o jej unieważnienie. W odwołaniu podnieśli, iż wybudowanie garażu na granicy działek nr B. i A. stworzy sytuację, w której dokładnie na całej granicy południowej, inwestycja sąsiada zacieniałyby ich działkę. Nadto zauważyli, że sąsiadujące ze sobą działki są bardzo małe, stąd położone na nich budynki znajdują się w bardzo bliskiej odległości i z tego też powodu występują trudności w zlokalizowaniu projektowanego garażu. Zaznaczyli, iż budynek od strony zachodniej ma ścianę frontową, w której znajdują się cztery okna (na siedem ogółem) wychodzące z ich trzech pokoi i kuchni. Na piętrze z kolei od strony działki nr B. znajdują się: balkon, a na parterze taras wypoczynkowy. Projektowany budynek usytuowany został w odległości 7 m od ich budynku, tj. od strony tarasu wypoczynkowego, co ich zdaniem, narusza stosunki międzyludzkie. W uzupełnieniu odwołania, wskazali, iż od strony zachodniej i częściowo południowej ich działka także została zabudowana, co powoduje, że jest ona bezużyteczna. W piśmie z dnia 24 października 2012 r., odwołujący odnosząc się do analiz zacienienia wskazali, iż nie są one zgodne z rzeczywistością. Po rozpatrzeniu odwołania U. i J. J., decyzją z dnia 12 listopada 2012r., Nr [...] Wojewoda Opolski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że zgodnie z § 15 ust. 5 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta [...] dotyczącego terenu w rejonie [...], w przypadku lokalizacji nowej zabudowy, obowiązują następujące wskaźniki zagospodarowania działek: maksymalnie 30% zabudowanej powierzchni działki i minimalnie 60% powierzchni biologicznie czynnej. Z zestawienia powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej nr B. (tj. pkt 5 projektu zagospodarowania przedmiotowej działki), po rozbiórce budynku gospodarczego i budowie budynku garażowego, wskaźnik powierzchni zabudowy będzie wynosił dokładnie 30 %, a powierzchnia biologicznie czynna 60,3 %. Jednocześnie organ podkreślił, iż na działce nr B. będzie istniał tylko jeden budynek towarzyszący zabudowie, dlatego projekt budowlany jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania. Ponadto organ odwoławczy, dokonując analizy zgodności projektu z § 12 ust. 3 pkt. 4 rozporządzenia wskazał, iż z projektu zagospodarowania działki oraz z rysunku nr A/1 - rzut parteru, przekrój A-A, wynika, że budynek garażowy od strony działki A. (należącej do U. i J. J.) zaprojektowano o długości 5,49 m, natomiast od strony działki nr 3716/7 ma wynosić 3,5 m. Z rysunku nr A/1 wynika również, że najwyższy punkt budynku znajdować się będzie na wysokości 2,99 m. Powyższe ustalenia, w ocenie organu, powodują, że projekt zagospodarowania działki nr B. jest zgodny z zapisami § 12 ust. 3 pkt. 4 rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów zacienienia działki od strony południowej organ odwoławczy wskazał, że żaden przepis prawa nie reguluje tej kwestii. Argumentował, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odnoszą się jedynie do nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Tymczasem z przedłożonej przez inwestorkę analizy zacienienia istniejącej zabudowy, zarówno w dniu równonocy wiosennej jak i w dniu równonocy jesiennej, projektowany budynek nie naruszy zapisu § 60 rozporządzenia, czyli pokoje mieszkalne znajdujące się w sąsiednich budynkach będą miały zapewnione nasłonecznienie przez ponad 3 godziny w dniach równonocy (tj. 21 marca i 21 września) w godzinach od 7 do 17. W żadnym też z wyżej podanych dni budynek garażowy nie będzie zacieniał tarasu wypoczynkowego odwołujących. Ponadto organ odwoławczy dostrzegł, że z przedłożonej do akt opinii projektanta dotyczącej odległości projektowanego budynku w stosunku do istniejącego budynku mieszkalnego usytuowanego na sąsiedniej działce nr A. wynika, że projektowany garaż spełnia wszystkie wymagania pożarowe oraz nie stwarza zagrożenia pożarowego, nie utrudnia również zabudowy w przyszłości działki sąsiedniej. Odnosząc się do braku poinformowania stron o zebraniu nowych dowodów w sprawie w postaci powyższej opinii, organ odwoławczy zauważył, iż strony zostały powiadomione o wszczęciu postępowania oraz miały możliwość wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, a uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem organu odwoławczego, strony winny jednak mieć możliwość zapoznania się z aktami sprawy do czasu wydania decyzji, a nie jak wskazał Starosta w zawiadomieniu z dnia 22 czerwca 2012 r., jedynie w ciągu 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na powyższą decyzję wnieśli U. J. i J. J.. W skardze powtórzyli dotychczas podnoszoną argumentację dotyczącą zacienienia projektowanym budynkiem garażowym całej południowej granicy ich działki i wszystkich znajdujących się tam "czterech okien budynku" wraz z tarasem wypoczynkowym, jak również zbyt bliskiej odległości projektowanego budynku garażowego od ich domu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 17 kwietnia 2013 r. U. i J. J. podkreślając swój zaawansowany wiek i niemożność z tego względu wzięcia udziału w rozprawie ponownie podnieśli, iż głównym powodem braku ich zgody na budowę projektowanego budynku garażowego jest jego odległość od ich domu. Podkreślali, iż z doświadczenia jest im wiadome, jak bardzo może być to uciążliwe, bowiem przez ok. 30 lat posadowiony w tym miejscu był kurnik, o wiele mniejszych rozmiarów niż projektowany budynek garażowy. Jednocześnie nie zgodzili się z przedłożoną do akt analizą zacienienia. Nadto, w ich odczuciu, wniesione przez nich w całym toku postępowania uwagi zastrzeżenia i sprzeciwy nie były w ogóle brane przez organy pod uwagę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji, jeżeli mogło mieć to wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jeżeli zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd obowiązany jest skargę oddalić. Sąd nie jest natomiast właściwy do oceniania decyzji z punktu widzenia słuszności czy też celowości rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej, jak również nie rozpatruje sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Wskazania również wymaga, iż Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa bowiem na organie orzekającym, a Sąd nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 P.p.s.a. uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w toku kontroli legalności zaskarżonego aktu podjętego w postępowaniu administracyjnym, nie stwierdził istotnego naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wskazać, że na podstawie art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz. U z 2010 r., Nr 243 poz. 1623 ze zm. – zwanej dalej także Prawo budowlane) obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, oraz zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający spełnienie wymagań podstawowych dotyczących w szczególności bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasami i drganiami, jak również oszczędności energii odpowiedniej izolacyjności cieplnej przegród, a także odpowiedniego usytuowania na działce budowlanej oraz poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 35). W powyższych przepisach określono zakres działania organów administracji architektoniczno – budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do kompetencji tych organów należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organów należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania (por. R. Dziwiński, P. Ziemski; Komentarz do art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, [w:] R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II). Mając na uwadze powyższe zauważyć należy, iż organ odwoławczy przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu E. H. pozwolenia na budowę budynku garażowego w [...] przy ul. [...] 7, na działce B., dokonał oceny zgodności projektu budowlanego budynku garażowego z uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia 31 stycznia 2007 r., nr IV/21/07 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta [...] dotyczącego terenu w rejonie [...]. W szczególności, świadczy o tym dokonana przez niego analiza przepisu § 15 ust. 5 pkt 7 w/w uchwały zgodnie, z którym w przypadku lokalizacji nowej zabudowy, obowiązują następujące wskaźniki zagospodarowania działek: maksymalnie 30% zabudowanej powierzchni działki i minimalnie 60% powierzchni biologicznie czynnej. Z pkt 5 przedłożonego przez inwestorkę projektu zagospodarowania działki nr B., wynika, że po rozbiórce budynku gospodarczego i budowie budynku garażowego wskaźnik powierzchni zabudowy będzie wynosił dokładnie 30 %, a powierzchni biologicznie czynnej 60,3 %. Powyższe, zdaniem Sądu, mając na uwadze, że na tej działce będzie tylko jeden budynek towarzyszący, prawidłowo doprowadziło organ do wniosku stwierdzającego w tym zakresie zgodność projektu budowlanego z ustaleniami w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów należy stwierdzić, że nie są one poparte jakimikolwiek dowodami. Tymczasem zarówno projekt budowlany, jak i przedłożone w toku postępowania analizy zacieniania, opinia pożarowa oraz zaskarżona decyzja wyjaśniają wszystkie zgłoszone przez skarżących wątpliwości. W tym zakresie organ oparł się na szczegółowych wyliczeniach i obowiązujących przepisach, w tym techniczno-budowlanych jakim powinny odpowiadać budynki. Należy też zauważyć, że w razie spełnienia wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, choćby nawet w wyniku zrealizowania projektowanej inwestycji doszło do pogorszenia warunków użytkowych na działce sąsiedniej w porównaniu ze stanem dotychczasowym, o ile powstałe w wyniku takiej inwestycji warunki mieszczą się w obowiązujących normach w zakresie m.in. zacienienia, czy też czasu nasłonecznienia. W kwestii zarzutu dotyczącego zacienienia, w tym zacienienia działki, wskazać trzeba, iż zgodnie z § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia "pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8ºº-16ºº, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7ºº-17ºº (ust. 1). W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 (czas nasłonecznienia pokoju co najmniej 3 godziny w dniach równonocy, w godz. 7ºº - 17ºº) co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu do 1,5 godz." (ust. 2). Z przedłożonych do akt sprawy analiz zacienienia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich projektowanym budynkiem garażu na 21 marca - dzień równonocy wiosennej oraz na 21 września - dzień równonocy jesiennej wynika, że warunek § 60 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia został spełniony, bowiem pokoje mieszkalne znajdujące się w sąsiednich budynkach będą miały zapewnione nasłonecznienie przez ponad 3 godziny w dniach równonocy (tj. 21 marca i 21 września) w godzinach 7ºº-17ºº. W żadnym też z wyżej podanych dni budynek garażowy nie będzie zacieniał tarasu wypoczynkowego skarżących. Powyższe oznacza, że nie można uwzględnić zarzutu skargi, iż rozbudowa budynku garażowego jeszcze bardziej zacieni od strony południowej budynek skarżących i wszystkich znajdujących się tam pomieszczeń oraz tarasu wypoczynkowego. Ponadto przyznać należy rację organowi, że ze względu na okoliczność, że przepisy Prawa budowlanego nie regulują kwestii zacienienia działek, to zarzut ten nie może być uwzględniony. Odnośnie zarzutu dotyczącego zbyt bliskiej odległości (7 m) pomiędzy projektowanym na działce nr B. budynkiem garażowym a budynkiem skarżących zlokalizowanym na działce nr A., odnotować przyjdzie, iż kwestia dotycząca zachowania odległości pomiędzy budynkiem garażowym z sąsiednią działką budowlaną uregulowana została w § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych, jest dopuszczalne. Z projektu zagospodarowania działki oraz z rysunku nr A/1 - rzut parteru, przekrój A-A, wynika, iż projektowany budynek garażowy od strony działki skarżących nr A. zaprojektowano na długość 5,49 m, natomiast od strony działki nr 3716/7 ma wynosić 3,5 m. Z rysunku nr A/1 wynika również, że najwyższy punkt budynku garażowego znajdować się będzie na wysokości 2,99 m. Wobec tego projekt zagospodarowania działki nr B. jest zgodny z zapisami § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, a tym samym postawiony zarzut skarżących o zbyt małej odległości projektowanego budynku w stosunku do ich budynku jest bezzasadny. Zauważyć również należy, że z przedłożonej do akt sprawy opinii projektanta wynika, że projektowany garaż spełnia wszystkie wymagania pożarowe oraz nie stwarza zagrożenia pożarowego, nie utrudnia również zabudowy w przyszłości działki sąsiedniej. Ponadto, w ocenie Sądu, analiza akt sprawy wskazuje, iż w przypadku omawianej inwestycji zostały spełnione również pozostałe wymogi dotyczące warunków techniczno-budowlanych oraz Prawa budowlanego. Przede wszystkim należy podkreślić, że projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą wszystkie niezbędne uprawnienia architektoniczno-budowlane i posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. W niniejszej sprawie zakwestionowana decyzja w pełni zatem respektuje obowiązujące przepisy budowlane. Zgodzić się także należało z organem odwoławczym, iż fakt niedoinformowania stron o zebraniu nowych dowodów w sprawie w postaci opinii pożarowej, stanowił uchybienie organu I instancji. Zważywszy jednak, iż strony w toku postępowania miały możliwość wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, na co wyraźnie też wskazują sami skarżący w przesłanym do Sądu piśmie z dnia 17 kwietnia 2013 r., przyznać trzeba rację organowi, iż uchybienie te nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i dlatego też, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.