II SA/Op 121/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grażyna Jeżewska - spr. Sędziowie: sędzia WSA Daria Sachanbińska sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant : st. sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w N., działając z upoważnienia Burmistrza [...], orzekł o przyznaniu T. R. specjalnego zasiłku celowego w wysokości 100 zł z przeznaczeniem na zakup żywności, środków czystości, leków oraz na dokonanie opłat i jednocześnie odmówił przyznania zasiłku celowego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że na podstawie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że wnioskodawca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z renty inwalidzkiej, która wynosi 481,30 zł. W miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, tj. w listopadzie 2008 r., wnioskodawca poniósł wydatki z tytułu: czynszu w wysokości 150,00 zł, opłat za telefon i Internet w kwocie 136,50 zł, gaz w kwocie 46,71 zł oraz zakupu leków w kwocie 44,78 zł. Ponadto organ I instancji wskazał, że sytuacja życiowa skarżącego jest mu dobrze znana, gdyż jest on objęty pomocą społeczną od 1994 r., a od 2004 r. otrzymuje comiesięczną pomoc w formie zasiłku celowego lub specjalnego zasiłku celowego oraz pomoc w postaci nieodpłatnych posiłków w Dziennym Domu Pobytu. Organ stwierdził także, iż wnioskodawca posiada orzeczenie stwierdzające znaczny stopień niepełnosprawności, choruje oraz korzysta z pomocy Ośródka w formie nieodpłatnych usług opiekuńczych. Dodatkowo organ podkreślił, że wnioskodawca nie stara się wykorzystać własnych możliwości i uprawnień w celu polepszenia swojej sytuacji, jak chociażby poprzez złożenie wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, z którego korzystał w okresie od maja do października 2007r. W dalszej części organ I instancji podał, że w 2008 r. Ośrodek na realizację zadań własnych, m.in. na wypłatę zasiłków celowych przeznaczył kwotę 95.083,00 zł miesięcznie. Przeciętna wysokość zasiłków dla rodzin wyniosła zatem 120,00 zł, a dla osób samotnych ok. 80,00 zł. Natomiast wysokość zasiłku celowego wyniosła odpowiednio 350,00 zł i 250,00 zł. Zasiłek w maksymalnej wysokości przyznawany był jednak w sytuacjach wyjątkowych oraz w okresie zimowym z uwagi na konieczność zakupu opału. W wyższej wysokości pomoc przyznawana jest osobom nie mającym stałego źródła dochodu, gdzie różnica między kryterium dochodowym a posiadanym dochodem jest znaczna, bądź osobom dotkniętym długotrwałą chorobą lub niepełnosprawnością. Zasiłki poniżej średniej wysokości otrzymują natomiast osoby posiadające stałe, comiesięczne dochody gdy różnica między kryterium dochodowym, a osiąganym dochodem nie jest znaczna lub osoba korzysta z innych form pomocy społecznej. Dalej organ podał, że w miesiącu listopadzie 2008 r. wpłynęło 784 podań o udzielenie pomocy, a w miesiącu grudniu 2008 r. (na dzień wydania decyzji tj. do dnia [...]) wpłynęło 561 podań. Organ podniósł, że T. R. choć jest osobą samotną, to jednak posiada stały dochód i nie może być mu przyznany zasiłek w tej samej wysokości co np. osobom samotnym bez dochodu, czy też rodzinom posiadającym dzieci i utrzymującym się tylko z zasiłku dla bezrobotnych i świadczeń rodzinnych. Organ podał, iż T. R. w miesiącu listopadzie 2008 r. otrzymał pomoc w formie: specjalnego zasiłku celowego na zakup żywności, leków, środków czystości oraz na dokonanie opłat, w tym na opłatę gazu, łącznie w wysokości 160,00 zł, jeden bezpłatny posiłek dziennie o wartości 6,00 zł, zasiłek celowy na zakup żywności z programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiana" w wysokości 60,00 zł i pomoc w formie usług opiekuńczych. W miesiącu grudniu 2008 r. natomiast otrzymał pomoc w formie jednego posiłku dziennie o wartości 6,00 zł, zasiłku celowego na zakup żywności z programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w wysokości 60,00 zł oraz pomoc w formie usług opiekuńczych. Wnioskodawcy decyzją z dnia [...], nr [...] przyznano także specjalny zasiłek celowy na zakup żywności i leków oraz na opłaty w wysokości 100,00 zł. Wobec wniesienia przez T. R. odwołania wypłata tego zasiłku została jednak wstrzymana. Ostatecznie organ I instancji wskazał, że wobec przekroczenia kryterium dochodowego określonego w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728), które zostało ustalone na kwotę 477,00 zł, nie jest możliwym przyznanie wnioskodawcy zasiłku celowego na podstawie przepisu art. 39 wskazanej ustawy. Stwierdzając jednak, że wobec orzeczonego znacznego stopnia niepełnosprawności oraz choroby, sytuacja T. R. może być uznana za szczególnie uzasadniającą udzielenie środków z pomocy społecznej, organ na podstawie przepisu art. 41 ustawy przyznał wnioskodawcy specjalny zasiłek celowy na zakup żywności, środków czystości, leków oraz uregulowanie opłat w wysokości 100 zł. Odwołanie od tej decyzji złożył T. R., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako naruszającej przepisy prawa materialnego oraz procesowego. W uzasadnieniu powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych wskazał, że zakres pomocy społecznej nie jest przedmiotowo ograniczony i wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności, w szczególności zaś tej, że przeznaczenie otrzymanej pomocy na spłatę zadłużenia czynszowego może spowodować uszczuplenie budżetu domowego i pozbawić osobę środków do życia. Wnioskodawca podkreślił także, iż zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych należy do podstawowych potrzeb bytowych każdego człowieka. Nadto skarżący podniósł, że dodatek mieszkaniowy stanowi dochód przy wyliczeniu kryterium dochodowego, co ma wpływ na obowiązek zapłaty za usługi opiekuńcze oraz ciepły posiłek. Zarzucił organowi enigmatyczność w ujawnianiu posiadanych przez siebie środków przeznaczonych na pomoc. Wskazał, iż przyznane przez organ świadczenia, które wymienione zostały w decyzji nie mają związku z niniejszą sprawą, bowiem rozstrzygane były odrębnymi decyzjami. Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy uznał, że odwołanie T. R. nie zasługuje na uwzględnienie. W jego ocenie sytuacja materialna i zdrowotna strony uniemożliwiała przyznanie wnioskodawcy zasiłku celowego, ponieważ zgodnie z przepisem art. 39 w zw. z art. 8 ustawy o pomocy społecznej jego przyznanie jest uzależnione od uzyskania w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku przez osobę samotnie gospodarującą, dochodu nie przekraczającego kwoty kryterium dochodowego, wynoszącego 477,00 zł. W związku z ustaleniem, że dochód T. R. w miesiącu listopadzie 2008 r. wyniósł 481,30 zł, nie było podstaw do uwzględnienia jego wniosku w tym zakresie. Organ odwoławczy stwierdził, że ustawodawca w tej kwestii nie pozostawił organom swobody, niespełnienie zatem kryterium dochodowego wyłącza możliwość przyznania zasiłku celowego. Kolegium podzieliło również ustalenia organu I instancji, zgodnie z którymi sytuacja wnioskodawcy uzasadniała przyznanie specjalnego zasiłku celowego, na podstawie przepisu art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten dopuszcza bowiem możliwość przyznania środków z pomocy społecznej nawet w sytuacji przekroczenia kryterium dochodowego, jeśli tylko zajdzie szczególnie uzasadniony przypadek. Organ odwoławczy zauważył, że w tym zakresie ustawodawca pozostawił organom swobodę oceny sytuacji wnioskodawcy i dostosowania jej do możliwości finansowych samego organu. W tym zakresie Kolegium uznało, że organ I instancji poddał analizie wszystkie okoliczności decydujące o wysokości przyznanego specjalnego zasiłku celowego, w szczególności zaś ilość posiadanych i przeznaczonych do rozdysponowania środków, ilość osób i rodzin kwalifikujących się do udzielenia pomocy społecznej, a także kryteria rozdziału tych środków. Zdaniem organu odwoławczego, Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w N., działając z upoważnienia Burmistrza [...] nie przekroczył przy wydawaniu zaskarżonego aktu granic uznania administracyjnego, postępowanie zostało przeprowadzone rzetelnie, poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, a uzasadnienie decyzji spełniało wymogi określone w przepisie art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1060 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm. ), zwanej dalej K.p.a. Zdaniem Kolegium, nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut dotyczący niewypłacenia przez organ przyznanego specjalnego zasiłku celowego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 130 K.p.a. nie podlega wykonaniu decyzja, która nie zawiera rygoru natychmiastowej wymagalności, ani też nie podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy albo została przez stronę zaskarżona w drodze odwołania. Bez znaczenia dla sprawy przyznania specjalnego zasiłku celowego i odmowy przyznania zasiłku celowego, pozostają, w ocenie Kolegium, zarzuty dotyczące trybu doręczenia decyzji, gdyż jej doręczenie nastąpiło zgodnie z trybem określonym przepisami art. 39 – 49 K.p.a. Skargę do tut. Sądu wniósł T. R., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu w znacznej mierze skarżący powtórzył treść odwołania, zaznaczając dodatkowo, że nie jest prawdą, aby otrzymywał on oprócz bezpłatnych posiłków dodatkowo zasiłek pieniężny w kwocie 60 zł z programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". T. R. wskazał, że kwotę taką otrzymuje, ale jest to kwota "stanowiącą równowartość posiłków za wolne dni od pracy", w których nie jest mu wydawany ciepły posiłek. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ zaznaczył także, iż z treści ustawy o pomocy społecznej wynika, że każda z form pomocy jest osobnym świadczeniem, przyznawanym z uwzględnieniem sytuacji materialnej wnioskodawcy. Świadczenie pieniężne na zakup posiłku nie jest natomiast bezpośrednią konsekwencją przyznania pomocy w formie posiłku, lecz zasiłkiem celowym przeznaczonym na ten cel. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są m.in. do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sadowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpatrywaniu sprawy nie bada zatem ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie decyzji będącej przedmiotem sprawy. W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.). Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...], przyznającą T. R. specjalny zasiłek celowy w wysokości 100 zł z przeznaczeniem na zakup żywności, środków czystości, leków oraz dokonanie opłat i jednocześnie odmawiającej przyznania zasiłku celowego. Rozstrzygnięciom tym skarżący zarzuca nieuwzględnienie wszystkich jego potrzeb, w szczególności zaś potrzeb mieszkaniowych, a także brak szczegółowego wyliczenia środków finansowych posiadanych przez organ, kwestionując tym samym odmowę przyznania zasiłku celowego oraz wysokość specjalnego zasiłku celowego. Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia były przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r. Nr 115, poz. 728 z późn. zm. – zwanej dalej ustawą). Zgodnie z przepisem art. 7 tej ustawy, pomocy udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie, potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, braku umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej placówki opiekuńczo-wychowawcze, trudności w integracji osób, które otrzymały status uchodźcy, trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizmu lub narkomanii, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, klęski żywiołowej lub ekologicznej. Mając powyższe na względzie należy uznać, że T. R., jako osoba niepełnosprawna oraz samotnie gospodarująca był uprawniony do ubiegania się o przyznanie pomocy społecznej. Stosownie jednak do treści art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy oraz § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. Nr 135, poz. 950), prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 78 i 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej" - przy jednoczesnym wystąpieniu, co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Skarżący domagał się udzielenia pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego. Rozstrzygnięcie wniosku o przyznanie obu tych form pomocy zapada, w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym przesądza treść art. 39 ust. 1 i art. 41 pkt 1 ustawy. Przepisy te stanowiąc, iż zasiłki te mogą być przyznane "w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej" albo w innych "szczególnie uzasadnionych przypadkach", dają organowi możliwość załatwienia sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny oraz zgodnie z możliwościami organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Różnica pomiędzy tymi dwoma zasiłkami polega na tym, że udzielenie pomocy społecznej na podstawie przepisu art. 39 ust. 1 ustawy jest uzależnione od spełnienia warunku w postaci nieprzekroczenia przez wnioskodawcę wskazanego wyżej kryterium dochodowego. Wykazanie, że dochód strony postępowania przekracza kwotę 477 zł, czyni niemożliwym przystąpienie przez organ do badania, czy w danej sprawie wystąpiła ocenna przesłanka w postaci konieczności zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej, takiej jak: pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Mając powyższe na uwadze Sąd nie miał wątpliwości, że organ ustaliwszy, iż dochód T. R. wynosi 481,30 zł, prawidłowo odmówił przyznania zasiłku celowego na podstawie przepisu art. 39 ust. 1 ustawy. Kontrolując natomiast legalność zaskarżonej decyzji w zakresie wysokości przyznanego skarżącemu specjalnego zasiłku celowego Sąd, uwzględniając okoliczność, że jest to rozstrzygnięcie wydane w ramach uznania administracyjnego badał, czy w procesie dochodzenia do tej decyzji właściwy organ uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wpływ na podjęte rozstrzygnięcie oraz, czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Inaczej mówiąc, czy rozstrzygnięcie nie jest dowolne. Organ administracyjny nawet przy wydawaniu decyzji uznaniowej jest bowiem obowiązany do przestrzegania przepisów procedury oraz przepisów ustawy o pomocy społecznej. Przepis art. 7 K.p.a. stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast przepis art. 77 § 1 K.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W myśl art. 107 § 3 K.p.a. organ wydając decyzję obowiązany jest w uzasadnieniu faktycznym wskazać w szczególności fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w uzasadnieniu prawnym - wyjaśnić podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z przepisów regulujących zasady przyznawania pomocy społecznej wynika natomiast zasada indywidualizacji i fakultatywności świadczeń. Zasada indywidualizacji dotyczy z jednej strony indywidualnego rozpoznania świadczeń, z drugiej zaś dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczenia do indywidualnych właściwości świadczeniobiorcy (por. H. Szurgacz, Wstęp do prawa pomocy społecznej, Wrocław 1993 r., s. 44-46). Zasada fakultatywności polega natomiast na niemożności domagania się przez osoby i rodziny ubiegające się o świadczenia pomocy społecznej, aby przyznano im je w określonym rodzaju, formie i rozmiarze. Przepis art. 41 pkt 1 ustawy stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Przyznawanie świadczeń na specjalnych zasadach ma charakter wyjątkowy, ponieważ beneficjenci nie muszą spełniać ogólnych kryteriów otrzymania pomocy, przede wszystkim są oni zwolnieni od konieczności wykazania, że ich dochód nie przekroczył limitów wskazanych w przepisie art. 8 ustawy. Sytuacja materialna osób ubiegających się o te specjalne świadczenia jest zatem na tyle dobra, że co do zasady powinni oni samodzielnie przezwyciężyć powstałe trudności, jednakże wyjątkowość zaistniałych okoliczności czyni zasadnym ich wnioski. Odstępstwo od konieczności spełnienia kryterium dochodowego powoduje, że przyznanie pomocy takim osobom i rodzinom, przy uwzględnieniu sytuacji ograniczonych środków finansowych i ogromnej liczby uprawnionych oraz osób oczekujących na wsparcie, wymaga zaistnienia wyjątkowych okoliczności. Organ pomocy społecznej jest więc zobowiązany do badania sytuacji życiowej osoby ubiegającej się o pomoc pod kątem "przypadku szczególnie uzasadnionego". Wyjątkowość tej sytuacji życiowej powinna być jednak niezwiązana z wysokością uzyskiwanego przez nią dochodu. W świetle art. 3 ustawy celem pomocy społecznej jest wspieranie osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, potrzeby te jednak powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Zważywszy na powyższe wywody, zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie organy obu instancji zgodnie z przedstawionymi wyżej wymogami dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz przeprowadziły jego prawidłową ocenę, która uzasadniła przyznanie specjalnego zasiłku celowego w wysokości 100 zł. Organy szczegółowo przeanalizowały sytuację wnioskodawcy związaną z orzeczonym stopniem niepełnosprawności oraz jego chorobami, a także samotnym gospodarowaniem, stwierdzając w ramach uznania administracyjnego, że sytuacja ta przemawia za zakwalifikowaniem jej, jako szczególnego przypadku, o którym mowa w przepisie art. 41 pkt 1 ustawy. Ustalając natomiast wysokość świadczenia organ zbadał sytuację finansową wnioskodawcy, pod względem dochodów oraz comiesięcznych wydatków i zestawił ją ze swoimi możliwościami finansowymi. W tym zakresie organ przedstawił wysokość środków pieniężnych, które przeznacza na pomoc w skali miesiąca, podał liczbę wnioskodawców, oraz wskazał jakimi kryteriami kieruje się, dokonując rozdziału posiadanych finansów. W ocenie Sądu, organ wyczerpująco wyjaśnił jakie czynniki zadecydowały o przyznaniu T. R. zasiłku właśnie w takiej wysokości, co wyklucza możliwość zarzucenia organowi przekroczenia granic uznania administracyjnego i dopuszczenia się dowolności przy rozpatrywaniu wniosku. Zdaniem Sądu, prawidłowym było również zwrócenie przez organy uwagi na bierność skarżącego w zakresie uzyskania dodatku mieszkaniowego, który był mu wypłacany w okresie od maja do października 2007 r. O ile bowiem rację ma skarżący, że dodatek ten jest uznawany za jedno ze źródeł przychodu, które uwzględniane jest przy obliczaniu dochodu osoby ubiegającej się o świadczenia z pomocy społecznej, o tyle jednak argument ten nie odgrywa znaczącej roli w sprawie skarżącego. Dochód T. R. już w chwili obecnej, choć składa się wyłącznie z renty inwalidzkiej, przekracza określone w art. 8 ustawy kryterium dochodowe, a co za tym idzie wyklucza możliwość przydzielenia mu zasiłku celowego na podstawie art. 39 ustawy. Wysokość dochodu pozostaje natomiast bez wpływu na uzyskanie specjalnego zasiłku celowego, w oparciu o przepis art. 41 ustawy. Zamierzone przez skarżącego zaniechanie w zakresie uzyskania dodatku mieszkaniowego mogło być zatem, zdaniem Sądu, wzięte przez organ pod uwagę przy określaniu wysokości udzielonego zasiłku. W opinii Sądu, bezzasadnym był również zarzut skarżącego, że organ "enigmatycznie wskazuje posiadane przez siebie środki finansowe", ponieważ organ I instancji nie ma obowiązku przedstawiania szczegółowego rozliczenia środków pieniężnych, jakimi dysponuje. Żadne przepisy nie zobowiązują organu do udowadniania wysokości otrzymanych środków finansowych, jak też kosztów związanych z jego działaniem. Wobec powyższego biorąc pod uwagę, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, jak też proceduralnego, należało w myśl przepisu art. 151 P.p.s.a., skargę oddalić.