II SA/Op 122/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2012 r., nr [ ...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niewpisanym do licencji 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Opolu z dnia 20 lipca 2012r., nr [...] 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. 3) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego Z. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2012 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 lipca 2012 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej na Z. K. w wysokości 2000 zł. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu 10 maja 2012 r. w [...] na postoju taksówek przy dworcu PKP został poddany kontroli samochód [...] o numerze rejestracyjnym [...] (taxi), którym kierował Z. K.. Kontrolowany kierowca okazał licencje Nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką dla przedsiębiorcy Z. K. [...], w której w pozycji numer rejestracyjny pojazdu widniał inny numer rejestracyjny niż kontrolowanego pojazdu, tj [...]. Stwierdzono wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] , podpisanym przez kontrolowanego Z. K. bez zastrzeżeń. W wyniku tej kontroli Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Opolu omówioną decyzją, działając na podstawie art. 93 ust. 1, art. 92a ust. 1, 6, 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm. - zwanej dalej ustawą) oraz załącznika nr 3 lp. 1.2. do ustawy nałożył na przedsiębiorcę Z. K. karę pieniężną w kwocie 2000 zł. Jako podstawę rozstrzygnięcia podał wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy wystąpił o nową licencję. Od tej decyzji odwołał się Z. K., wnosząc o jej uchylenie, jako niezgodnej z obowiązującym prawem. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów polegające na niezastosowaniu art. 14 ust. 1 ustawy. W uzasadnieniu wskazał, że od grudnia 2010 r. posiadał licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką na samochód osobowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Wyjaśnił, że zmienił pojazd, którym wykonywał usługi przewozowe i rozpoczął czynności administracyjne związane z tym faktem. Stąd, w dniu 8 maja 2012 r., na dwa dni przed przedmiotową kontrolą, uzyskał od Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] świadectwo legalizacji ponownej taksometru elektronicznego, którego jako miejsce zainstalowania został wskazany pojazd [...] nr rejestracyjny [...], ten którym kierował w dniu kontroli, tj. 10 maja 2012 r. Podkreślił, iż dopiero po uzyskaniu ww. legalizacji rozpoczął świadczenie usług transportowych samochodem marki [...]. Nadto w dniu 11 maja 2012 r. uzyskał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką o nr rejestracyjnym [...], [...]. Zauważył, że wydana licencja figuruje pod tym samym numerem, co uprzednio wydana na samochód osobowy marki [...], co niewątpliwie stanowi kontynuację uprzednio wydanej licencji. Przy czym stwierdził, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których stanowią przepisy ww. ustawy nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania, stąd stanowisko organu, według którego przedmiotowa sytuacja nie mieści się w dyspozycji tego artykułu, w świetle art. 8 ustawy, jest błędne. Główny Inspektora Transportu Drogowego omówioną na wstępie decyzją, opartą na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 4 pkt 22, art. 6, art. 87 ust 4, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu, najpierw zacytował treść przepisów przywołanych w podstawie prawnej decyzji, następnie wskazał, że bezspornie Z. K. w dniu kontroli10 maja 2012 r., wykonywał transport drogowy taksówką pojazdem niewpisanym do licencji, gdyż okazana do kontroli licencja nr [...] zawierała dane innego pojazdu, niż [...] o nr rejestracyjnym [...], którym kontrolowany wykonywał transport drogowy taksówką. Organ inspekcji drogowej, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2011 r. (sygn. akt II GSK 65/10) podkreślił, że wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę jest dopuszczalne tylko na podstawie właściwej licencji udzielonej na konkretny pojazd, którym wykonywane są przewozy drogowe taksówką, dlatego wykonywanie transportu drogowego innym, niż wymieniony w licencji pojazdem nie można uznać za wykonywanie takiego transportu Organu odwoławczy nie zgodził się z argumentacją Z. K., że był zobowiązany w przedmiotowej sprawie zastosować art. 14 ustawy, który obliguje przewoźnika drogowego do zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania (ust. 1). Jeżeli zmiany, o których mowa w ust, 1, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji (ust. 2). Organ II instancji zwrócił uwagę, iż transport drogowy taksówką może być wykonywany zgodnie z prawem tylko w sytuacji, gdy użyty przez przedsiębiorcę pojazd samochodowy należeć będzie do tych środków transportu, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do wydania licencji, zaś wniosek o wydanie licencji na nowy pojazd nie wymaga od przedsiębiorcy spełnienia szczególnych wymagań określonych przepisami. Nadto zgłoszenie następuje w dniu przekazania właściwemu organowi informacji o nowym pojeździe, w związku z czym przedsiębiorca nie jest zmuszony do wstrzymania się od wykonywania działalności transportowej do czasu wydania przez właściwy organ określonego rozstrzygnięcia, wobec tego obowiązek zgłoszenia pojazdu do licencji nie stanowi utrudnienia dla przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie transportu drogowego taksówką. Według organu. z regulacji zawartej w załączniku nr 3 Ip. 1.2 do ustawy wynika, że uprawniony do wykonywania transportu taksówką - nowym (zmienionym) pojazdem jest tylko posiadacz licencji, który złożył wniosek o wydanie nowej licencji na nowy pojazd. Tymczasem Z. K. złożył wniosek o zmianę licencji w związku ze zmianą pojazdu dopiero w dniu 11 maja 2012 r, co potwierdza wydruk e-maila z Urzędu Miasta [...] z dnia 19 czerwca 2012 r. Organ odwoławczy podkreślił, że na dzień kontroli przewoźnik nie dysponował zmienioną licencją, a nadto nie złożył właściwego wniosku o wydanie licencji na nowy pojazd, dlatego uznał nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 2000 zł za zasadne. Dalej nadmienił, że podmiot prowadzący działalność gospodarczą winien liczyć się z konsekwencjami, jakie przewiduje ustawodawca za naruszenie przepisów, na co wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2008 r. Poza tym, organ odwoławczy uznał, że w omawianym przypadku nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 ustawy, który wskazuje, iż nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1) lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2). W skardze do Sądu Z. K. zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, polegające na niezastosowaniu art. 14 ust. 1 ustawy. Wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji do prawomocnego zakończenia postępowania sądowego, jak też orzeczenie o kosztach postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację odwołania, a na jej poparcie powołał się na uchwałę NSA z dnia 13 października 2011 r. w sprawie o sygn. akt II GPS 1/11. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, popierając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu umorzył postępowanie z wniosku Z. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej dalej P.p.s.a.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 P.p.s.a). Powyższe oznacza, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej, a badaniu podlega wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu. Zauważyć należy także, iż stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem nie mogą one pozostać w obrocie prawnym. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 2000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niewpisanym do licencji. Przyjdzie zauważyć, że problemem do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest dokonanie oceny, czy stanowisko organów zaprezentowane w decyzjach zasługuje na uwzględnienie. Według organów inspekcji drogowej fakt nieujawnienie w licencji w dniu kontroli zmiany pojazdu stanowi podstawę do nałożenia kary pieniężnej, ponieważ uprawniony do wykonywania transportu taksówką - zmienionym (innym) pojazdem - jest tylko posiadacz licencji, który złożył wniosek o wydanie nowej licencji na nowy pojazd. Zaznaczyć trzeba, że w sprawie jest bezsporne, iż w dniu kontroli skarżący nie miał wpisanego nowego pojazdu w posiadanej licencji. Na wstępie przyjdzie przypomnieć, że stosownie do treści art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, co do zasady, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji, której udziela się przedsiębiorcy na okres od 2 do 50 lat. W przypadku transportu drogowego taksówką przedsiębiorca powinien spełniać dodatkowe warunki podmiotowe określone w art. 6 tej ustawy. W myśl ust. 4 tego artykułu licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest na określony pojazd i obszar. Natomiast na podstawie art. 87 ust. 4 ustawy podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki obowiązany jest mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję. Przy czym w rozdziale 11 ustawa określa kary pieniężne, stanowiąc w art. 92a ust. 1, że ten kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów w niej wymienionych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 15000 zł. Uszczegółowienie wielkości poszczególnych kar następuje w załączniku nr 3 lp. 1.2. do ustawy. Poza tym wskazać należy, że omówiona regulacja prawna doprowadziła do niejednolitej praktyki orzeczniczej sądów administracyjnych. Stąd Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 13 października 2011 r. przyjął uchwałę, iż "wykonywanie transportu drogowego taksówką przy użyciu innego pojazdu niż określony w licencji, wskazanego we wniosku przedsiębiorcy o zmianę treści licencji, nie stanowi wykonywania transportu drogowego taksówką bez licencji w rozumieniu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym związku z punktem 1.3 załącznika do tej ustawy." (sygn. akt II GPS 1/11- dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu uchwały Sąd podał, że w ustawie wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego oraz wykonywanie transportu drogowego taksówką obwarowane zostało obowiązkiem posiadania wymaganej licencji. "Wymagana licencja" to licencja odpowiednia w rozumieniu art. 5 ust. 1 cyt. ustawy dla określonego rodzaju wykonywanej działalności transportowej i zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest na określony pojazd. Dane samochodu są więc niewątpliwie elementem licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie wzorów licencji na wykonywanie transportu drogowego (...) Dz.U. Nr 153, poz.1612). Nadto, przedsiębiorca obowiązany jest do aktualizacji danych objętych licencją, a ewentualne zaniedbania w tym zakresie objęte są sankcjami przewidzianymi w ustawie, aż do cofnięcia tej licencji. Nie można jednak, co do zasady, traktować przewoźnika, który posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką i który wymienił pojazd na nowy, niewpisany do licencji, jako przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy w ogóle bez licencji. Uwzględniając m.in., iż w myśl art. 14 ustawy ust. 1 przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy (w tym rodzaj pojazdu i obszar działania) możliwe i konieczne jest, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozróżnienie stanów faktycznych, jak: po pierwsze, określony podmiot wykonuje transport drogowy taksówką w ogóle bez licencji lub na podstawie licencji na wykonywanie innego rodzaju transportu drogowego; po drugie, dany podmiot uzyskał licencję odnoszącą się do innego pojazdu, ale mimo upływu 14-dniowego terminu na zgłoszenie zmian i wniosku o zmianę licencji nie dokonał faktu zgłoszenia nowego pojazdu i faktycznie wykonuje działalność transportową zupełnie innym pojazdem; po trzecie, podmiot uprawniony w licencji i prowadzący działalność transportową podjął w trakcie 14 dni od zaistnienia zmian określone działania prawne; po czwarte, uprawniony z licencji nie zgłosił zmiany danych i nie złożył wniosku o zmianę licencji, jednak nie upłynął jeszcze wymieniony 14- dniowy termin na te działania. Zdaniem Sądu, tylko w pierwszym przypadku powinność zastosowania kary przewidzianej w art. 92 ust. 1 w związku z punktem 1.3. załącznika wydaje się oczywista, gdyż w tym przypadku nie ma wątpliwości, że przedsiębiorca wykonuje transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji. Dalej wywiódł, że w pozostałych przypadkach brak jest uzasadnienia dla zastosowania kary przewidzianej dla represjonowania osób wykonujących reglamentowaną działalność transportową bez wymaganej licencji. W drugiej sytuacji można co prawda stwierdzić swoiste obejście prawa, ale nie uzasadnia ono cofnięcia licencji. W trzecim i czwartym przypadku nie można przedsiębiorcy zarzucić działania niezgodnego z prawem, a co za tym idzie nie uprawnia do podjęcia działań represyjnych prowadzących m.in. do nałożenia kary administracyjnej za wykonywanie transportu bez wymaganej licencji. Przyjmując powyższe stanowisko w uchwale Sąd podkreślił, że przedmiotem administracyjnej sankcji nie jest formalna niezgodność posiadanej licencji z rzeczywistym stanem faktycznym, lecz wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, a są to zupełnie różne sytuacje prawne. Przyjdzie także odnotować, że podstawą prawną do wymierzenia kary skarżącemu był załącznik nr 3 dodany przez art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 16 września 2011 r. (Dz.U. nr 244, poz.1454) zmieniającej min. ustawę z dniem 1 stycznia 2012 r. W myśl lp. 1.2. tego załącznika karą administracyjną objęto wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję. Przed zmianą omówionej materii w ustawie obowiązywał jeden załącznik, który w Ip 1.3. swoim zakresem obejmował jedynie przypadek wykonywania transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. W tych okolicznościach wyjaśnić trzeba, że wprawdzie uchwała Sądu odnosił się do tej ostatnio powołanej sytuacji prawnej, lecz zdaniem składu orzekającego, wywody w niej zawarte w podstawowych kwestiach aktualizują się w niniejszej sprawie. W pierwszym rzędzie należy dostrzec, że dokonując omówionej zmiany w ustawie ustawodawca uszczegółowił przypadki objęte karą administracyjną. I tak w załączniku nr 3 do ustawy, który dotyczy "Naruszenia ogólnych zasad i warunków wykonywania transportu drogowego i przewozów na potrzeby własne" objęto penalizacją sytuacje wymienione m.in. w Ip 1.1. Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji; w Ip 1.2. Wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji z wyłączeniem sytuacji gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję; w Ip 1.3. Wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, a w Ip 1.4. Niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie. Z tej normy wynika, że prawodawca dostosował kary do konkretnego przypadku, jednakże, regulując ww. materię nie był do końca konsekwentny i precyzyjny w stanowieniu prawa. W załączniku do ustawy Ip 1.2. uznał, że wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji podlega karze administracyjnej. Od tej zasady wprowadził wyjątek dotyczący sytuacji, gdy wykonujący transport drogowy taksówką wystąpił o nową licencję. Przyjdzie odnotować, że ustawodawca tylko w załączniku użył sformułowania "nowa" licencja, nadto nie określając rozumienia użytego wyrażenia. Tymczasem zarówno w przywołanej uchwale, jak też orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że gdy organ dokonuje zmiany licencji na skutek wniosku przewoźnika drogowego o zmianę tresce licencji w zakresie danych, o których mowa w art. 8 ustawy, to nie wydaje on nowej licencji, a jedynie dokonana zostaje zmiana licencji dotychczasowej, która cały czas jest w mocy, bo nie wygasła, ani nie została cofnięta. Zmiana licencji polega jedynie na wpisaniu w niej innego pojazdu; pozostałe elementy licencji, w tym numer licencji i czas obowiązywania pozostają bez zmian. Przedsiębiorca otrzymuje jedynie nowy dokument licencyjny z nowym numerem samochodu, ale nie nową licencję uprawniającą do wykonywania transportu drogowego taksówką. Powyższe wywody jednoznacznie oznaczają, że nie można, jak to uczyniły organy inspekcji drogowej, stwierdzić, że uprawniony do wykonywania transportu taksówką - innym pojazdem - jest tylko posiadacz licencji, który złożył wniosek o wydanie nowej licencji na ten pojazd. W ocenie Sądu, literalnie brzmienie przywołanego przez organ przepisu wskazuje, że nie ma on zastosowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Skarżący bowiem nie miał obowiązku wystąpienia do organu o nową licencję, a jedynie zobowiązany był do zgłoszenia wniosku o zmianę treści licencji, na podstawie art. 14 ust. 1 i 2 ustawy. Idąc dalej, należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie - co nie było kwestionowane, skarżący posiadał i okazał podczas kontroli ważną licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Wraz z licencją nie okazał jednak potwierdzenie złożenia wniosku o zmianę tej licencji. Bezsporna jest także okoliczność, że skarżący zgłosił taki wniosek dopiero następnego dnia po kontroli. Zdaniem organów ten fakt obligował je do wymierzenia przewoźnikowi kary administracyjnej, gdyż nie spełnił ciążącego na nim obowiązku w postaci posiadania ważnej licencji, bądź wystąpienia z wnioskiem o nową licencję. Zdaniem Sądu, stwierdzony brak polegający na niewpisaniu przez właściwy organ, w dacie kontroli, zmiany danych do posiadanej przez skarżącego ważnej licencji, jak też niedopełnienie przez przedsiębiorcę obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi zmiany pojazdu przed dniem kontroli nie stanowi podstawy do automatycznego wymierzenia kary administracyjnej. Zauważyć bowiem trzeba, że w myśl wyżej powołanego art. 14 ust. 1 i 2 ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy, nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania. Jeżeli zmiany te obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. Jak wynika z lektury akt skarżący w pismie z dnia 5 czerwca 2012 r. wyjaśnił organowi I instancji, że zmienił pojazd, którym wykonywał usługi przewozowe i "rozpoczął wykonywanie ciążących na nim zgodnie z przepisami prawa czynności administracyjnych." Podał, iż w dniu 8 maja 2012 r. uzyskał od Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] świadectwo legalizacji ponownej taksometru elektronicznego, którego jako miejsce zainstalowania został wskazany pojazd [...], nr rejestracyjny [...], którym kierował w dniu kontroli. Nadto powiadomił organ, ze dopiero po uzyskaniu ww. legalizacji taksometru rozpoczął świadczenie usług transportowych samochodem marki [...], a w dniu 11 maja 2012 r. uzyskał licencję na wykonywanie transportu tym samochodem. W ocenie Sądu, analiza art. 14 ust. 1 i 2 ustawy wskazuje, że w okresie omawianych 14 dni od zmiany pojazdu przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką może wykonywać ten transport nowym pojazdem bez dokonywania zgłoszenia do organu licencyjnego. Jeżeli w tym czasie zostanie poddany kontroli drogowej, nie można mu postawić zarówno zarzutu, wykonywania transportu drogowego taksówką pojazdem niewpisanym do licencji, jak też zarzutu niewystąpienia o nową licencję, bo ma on 14 dni na wykonanie swego obowiązku i do czasu upływu tego terminu nie działa bezprawnie. Jeśli przedsiębiorca, zachowując 14-dniowy termin, dokona zgłoszenia zmiany pojazdu, złoży do organu stosowne dokumenty i wniosek o dokonanie zmian w licencji, to wykonał swój obowiązek i nadal może wykonywać transport drogowy taksówką,na podstawie posiadanej licencji. Przedsiębiorca ten aż do czasu, kiedy otrzyma nowy druk licencji uwzględniający zmianę może wykonywać transport drogowy na podstawie posiadanej licencji. Tymczasem w realiach niniejszej sprawy pomimo składanych przez skarżącego wyjaśnień organy obu instancji nie przeprowadziły odpowiedniego postępowania wyjaśniającego we podnoszonym zakresie. Dokonanie porównania daty rozpoczęcia korzystania z nowego pojazdu podanej przez skrzącego (8 maja 2012 r.) oraz daty przeprowadzanej kontroli (10 maja 2012 r.) nie prowadzi do wniosku, że nie dopełnił on obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 ustawy w przepisanym terminie 14 dni. Wątpliwie zatem jest ,czy skarżący naruszył prawo i czy organ zasadnie ukarał go karą administracyjną. Podkreślić raz jeszcze trzeba, że każdy przypadek stwierdzonej niezgodności danych zawartych w kontrolowanej licencji powinien być oceniany z uwzględnieniem powołanych zasad zarówno systemowych, jak i procesowych i nie może być niejako automatycznie kwalifikowany jako równoznaczny z wykonywaniem transportu drogowego z naruszeniem prawa. Uwagi poczynione w tym zakresie są o tyle istotne, że na organach inspekcji drogowej ciąży obowiązek działania zgodnie z regułami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000 nr 98, poz. 1071 ze zm., obecnie Dz.U. 2013 r., poz. 267 - zwanej dalej K.p.a.). Postępowanie administracyjne kierować się musi naczelnymi zasadami postępowania administracyjnego, które są zawarte w art. 6 i art. 7 K.p.a., tj. praworządności oraz dochodzenia prawdy obiektywnej. Nakładają one na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy, tak pod względem faktycznym, jak i prawnym, w celu ustalenia rzeczywistego stanu sprawy. Natomiast w myśl art. 77 § 1 K.p.a. organy administracji państwowej zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Treść tego przepisu należy tłumaczyć w ten sposób, że obowiązek przeprowadzenia wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów obciąża organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona, z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. W niniejszej sprawie organ I instancji wprawdzie podjął czynności mające na celu ustalenie stanu faktycznego ale z uwagi na ułomność tego postępowania nie została wyjaśniona okoliczność, która ma istotny wpływ na wynik sprawy, tj czy przewoźnik nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 14 ust. 1 ustawy. Poza tym w uzasadnieniu decyzji organ I instancji w sposób lakoniczny odnosił się do wyjaśnień skarżącego, również organ odwoławczy w tej kwestii nie zastosował się do reguł art. 107 § 3 K.p.a., uznając jedynie zarzuty skarżącego za chybione. Analizując sprawę ponownie organ I instancji skoncentruje się na ustaleniu, czy skarżący wykonał obowiązek wynikający z art. 14 ust. 2 ustawy w wyznaczonym 14 -dniowym terminie, na co wskazuje skarżący w pismach skierowanych do organów obu instancji. Jeśli bowiem skarżący wystąpił z wnioskiem o zmianę treści licencji w terminie określonym w ustawie, to organ nie miał podstaw do wymierzenia przedmiotowej kary administracyjnej opartej o art. 92a ust. 1 w zw. z załącznikiem nr 3 Ip 1.2. do ustawy. Przy czym dostrzec trzeba, że niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie uregulowane jest w Ip1.4. załącznika nr 3 do ustawy. Reasumując przedstawione okoliczności świadczą o tym, że organy nie wyjaśniły sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 § 1 oraz nie uzasadniły podjętego rozstrzygnięcia stosownie do wymagań zawartych w art. 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i 135 P.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Stosownie do u art. 152 P.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji, a o kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.