II SA/Op 127/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Roman Ciąglewicz - spr. po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. R. na decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego POSTANAWIA odrzucić skargę. G. R. wniosła skargę na decyzję odmawiającą jej przyznania zasiłku, nie wskazując zaskarżonej decyzji i nie oznaczając organu, którego działania skarga dotyczy. Pismem z dnia 26 kwietnia 2004 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braków skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez nadesłanie odpisu skargi, wskazanie zaskarżonego aktu lub jego nadesłanie oraz wykazanie, czy przed wniesieniem skargi do Sądu odwołała się od aktu I instancji. G. R. złożyła, w zakreślonym terminie, pismo informujące, iż zwracała się do "pomocy społecznej". Nie przedłożyła odpisu skargi i nie wskazała zaskarżonego aktu. Dołączyła natomiast odpis decyzji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w O., z dnia [...], nr [...], odmawiającą przyznania skarżącej zasiłku celowego na zakup opału. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Do skargi powinien być zatem dołączony jej odpis (art. 47§ 1 Prawa o postępowaniu (...). Skoro skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie tego braku formalnego skargi, należało, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu (...), odrzucić skargę. Niezależnie od tego zachodzi jeszcze jedna podstawa do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Od decyzji organu I instancji wydanej na podstawie art. 31a pkt 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz.414 ze zm.) przysługuje odwołanie. Wynika to z przepisów art. 127 § 1 kpa w związku z art. 31a pkt 2 ust.1 oraz art. 36 ust.1 ustawy o pomocy społecznej. Tak więc skarga na decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w przedmiocie zasiłku celowego, jako skarga na akt I instancji, była niedopuszczalna. Przy tej ocenie nie mają znaczenia przyczyny dla których strona nie wniosła odwołania. Odnotować przy tym warto, że z przedłożonego odpisu decyzji organu I instancji wynika, iż prawidłowo pouczono wnioskodawczynię o prawie wniesienia odwołania. Wobec powyższego należało, także na mocy art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.