II SA/Op 129/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak-Janik po rozpoznaniu w dniu 20 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. A. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. M. – reprezentowanego przez kuratora J. M. na uchwałę Rady Miejskie w Nysie z dnia 1 lipca 2016 r., Nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w sprawie rozpatrzenia skargi na czynności burmistrza postanawia: przyznać adwokatowi A. A. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w kwocie 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy) zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy). Postawieniem z dnia 30 marca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, odrzucił skargę M. M. reprezentowanego przez kuratora J. M., na wskazaną w sentencji uchwałę Rady Miejskiej w Nysie z dnia 1 lipca 2016 r. Na skutek wniosku strony skarżącej, postanowieniem z dnia 16 czerwca 2017 r. referendarz sądowy ustanowił dla M. M. adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w Opolu wyznaczyła na pełnomocnika strony adwokata A. A. W dniu 7 lipca 2017 r. adwokat A. A. złożyła do tut. Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia, w której wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w podwójnej wysokości tytułem świadczonej pomocy prawnej, jednocześnie oświadczając, iż koszty te w żadnym zakresie nie zostały pokryte. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 10 lipca 2017 r. odnotowano, że opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została przez adwokata sporządzona w terminie, o którym mowa w art. 177 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Opinia ta została przez sędziego sprawozdawcę uznana za sporządzoną z zachowaniem zasad należytej staranności. Referendarz sądowy, na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a., zważył w sprawie, co następuje: Wyznaczony z urzędu adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz do zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 P.p.s.a. Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 2 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714), zwanego dalej "rozporządzeniem", opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Ponadto zgodnie z § 3 rozporządzenia, każdy wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, obligatoryjnie powinien zawierać oświadczenie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości, ani w części. Pełnomocnik w sprawie został ustanowiony już na etapie postępowania drugoinstancyjnego. W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie niż wymienione w lit. a i b – 240 zł, a przedmiotowa sprawa jest zaliczana właśnie do kategorii innych spraw niż sprawy, w których przedmiotem jest należności pieniężna (lit. a) i sprawy ze skarg na decyzje i postanowienia Urzędu Patentowego (lit. b). Z treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit b wynika natomiast, że za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka ta wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 %, nie mniej jednak niż 120 zł. Według § 4 ust. 1 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie natomiast do ust. 2 tego przepisu, ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w przywołanym ust. 1, a nieprzekraczającej 150 % określonej w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem: 1) nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; 2) wartości przedmiotu sprawy; 3) wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; 4) stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. W niniejszej sprawie, w dniu 7 lipca 2017 r. adwokat złożył do tut. Sądu pismo zawierające opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia wraz z oświadczeniem wymaganym na podstawie § 3 rozporządzenia. Z tych też względów, w rozpoznawanej sprawie stosownie do treści § 4 ust. 1 i ust. 2 powoływanego rozporządzenia, należało ustalić opłatę w wysokości wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, czyli 75% kwoty 240 zł, co daje kwotę 180 zł. Stawkę tę zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia podwyższono o stawkę VAT przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%), czyli o kwotę 41,40 zł, co daje kwotę brutto 221,40 zł. Referendarz sądowy przyznając pełnomocnikowi, koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej z urzędu, uznał, że należy je przyznać w wysokości stawek podstawowych, sprawa nie należy bowiem do spraw o wyjątkowym stopniu skomplikowania, ani wymagających zapoznania się z obszernym materiałem dowodowym, nie wymagała też wyjaśnienia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie. Wobec powyższego na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit c) i pkt 2 lit. b) oraz § 4 ust. 1-3 rozporządzenia w związku z art. 250 w zw. z art. 258 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.